N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
En paar fraaie zinnen toen CU-leider Segers zijn vertrek uit de politiek aankondigde. Een greep: „Het was de moeite waard. Het was soms ook moeite.” „Leiderschap moet je overdragen. Leiderschap is altijd tijdelijk.” „De missie (van de partij) is belangrijker dan de personen. Belangrijker dan ikzelf.” Die frasen kunnen stuk voor stuk in het handboek voor bescheiden leiders. Meestal wringt er iets als een politicus zich zeer modest opstelt. De man of vrouw is niet voor niets leider geworden, dat vraagt om een stevige aanwezigheid. Bij elke andere politicus had ik korrels zout toegevoegd aan het woordgebruik, maar bij Segers kon ik hem geloven.
De paar Haagse journalisten die ik ken liepen ook allemaal weg met de man, ook als zij zich moeizaam konden vinden in Segers’ christelijke politiek. Ik heb Segers twee keer in levenden lijve ontmoet en was onder de indruk van zijn naturel. Stemmen deed ik niet op hem, wel had ik aanvechtingen daartoe, maar dat weifelende standpunt van de partij over het homohuwelijk ging me te ver.
Er waren journalisten die vonden dat Segers zijn termijn van vier jaar had moeten volmaken. Nou ja, als pausen kunnen abdiceren – niet Segers’ grootste voorbeeld –, is het een Nederlands politicus misschien ook geoorloofd zich terug te trekken.
De zin van Segers die me het meest trof: De Haagse politiek is „een gulzig vak”. Zeker bij een kleine fractie van vijf mensen vallen er weinig zaken over te hevelen naar andere borden. Maar dat ‘gulzig’ maakte ook de herinnering los aan een oud boek uit 1974 van de Amerikaanse socioloog Lewis A. Coser, in het Nederlands vertaald als Gulzige instituties, Patronen van absolute toewijding.
Coser noemt een aantal instituties die hun deelnemers geheel en al opeisen: het traditionele huisgezin waar moeder dag en nacht moet klaarstaan, maar ook „radicale politieke groeperingen”, ter linker- en ter rechterzijde, waar de leden zich geheel moeten wijden aan de Zaak. Denk aan de oude SP, met de financiële afdrachtregeling voor politici. Denk ook aan de Reformatorisch Politieke Federatie (1977-2001), de bevindelijk gereformeerde partij, waar Segers groot werd. Sowieso hebben kerkelijke instituties de neiging tot grote gulzigheid: wie een keer een stencil uitdeelt, is meteen verzekerd van twee extra taken. Voor kloosterordes geldt dat nog sterker, maar daar weten de leden waar ze aan beginnen.
Ik hoor in Segers’ woorden ook een ondertoon: „de missie is belangrijker dan de personen”, dat is toch subtiele kritiek op Rutte, die van missie noch visie wil weten.
En twee: deze bevindelijk gereformeerde man heeft zich geëmancipeerd. De van god gegeven taak werd een functie, en functies kan je beëindigen.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC