N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Dit ben ik Iedereen heeft verschillende identiteiten. Hoe worden we wie we zijn? Deze week: Marjolein van Olst (39), die haar eieren heeft laten invriezen.
Marjolein van Olst (39) werd vroeger gepest. Op een highschool in Amerika kreeg ze weer zelfvertrouwen. Ze leeft haar leven anders dan haar ouders.
‘Ik wil niet die chick zijn die wanhopig aan het daten is, besloot ik twee jaar geleden. De relatie met mijn jongere vriend was op de klippen gelopen. En ik voelde de druk van moeten kiezen voor je veertigste. Wel kinderen? Geen kinderen? Ik vind mijzelf te jong om nee te zeggen. Maar als ik nog vijf jaar moet wachten, vind ik mijzelf te oud. Tegelijkertijd wil ik ontspannen kunnen daten, zonder meteen heel belangrijke vragen te moeten stellen. Ik wil namelijk eerst iemand beter leren kennen. Kijken of we écht een team kunnen zijn.
„Ik besloot mij aan te melden bij het Centrum voor Voortplantingsgeneeskunde van het Amsterdam UMC. Het was coronatijd en er was een enorme wachtlijst. Het zou minstens een jaar duren voor ik aan de beurt was. Ik vond dat prima. Alleen al mijn aanmelding gaf mij zo veel rust. Ik was blijkbaar onbewust toch steeds bezig met de vraag of ik wel of geen kinderen zou gaan krijgen. Logisch, mijn veertigste verjaardag nadert. En dat voelt als een zware deadline. Of in ieder geval, een psychische deadline.
„Na acht maanden werd ik al gebeld dat er plek was. En na het gesprek met de gynaecoloog heb ik de knoop doorgehakt en besloten om mijn eieren te laten invriezen. Ik had in die tijd mijn huis goed verkocht, dus ik had het geld om mijzelf dit cadeau te doen. Want goedkoop is het niet. Het kost 3.300 euro per ronde. En ik heb twee rondes gedaan. Ik had geluk, want ik bleek veel eieren te hebben.
„Ik kom uit een vruchtbare familie. Ik ben nummer drie van de negen uit een gereformeerd vrijgemaakt gezin in Hattem. Mijn vader had een schildersbedrijf en was altijd aan het werk. En mijn moeder was druk met de kinderen. Ik was een stil en verlegen kind. Tot mijn vierde lag ik veel in het ziekenhuis omdat ik geboren ben met heupdysplasie [waarbij de heup niet goed is gevormd]. Op de basisschool werd ik gepest. Misschien omdat ik niet aan alles mee kon doen, maar zeker weten doe ik dat niet. Ik heb mijn ouders één keer verteld over dat pesten. Zij hebben toen alle andere ouders bij elkaar geroepen en de volgende dag was alles tien keer erger. Dus ik heb nooit meer iets gezegd. Dat viel niemand op, want ik was altijd al teruggetrokken en stil.
„Op de gereformeerde basisschool zat ik met veertig kinderen in de klas. Meer dan de helft van hen kwam ik ook weer tegen in het voorgezet onderwijs. Dus het pesten ging door. Als we met z’n vieren van Hattem naar Zwolle fietsten, fietste ik altijd alleen. Ik was doodongelukkig. In mijn schoolagenda zag ik een advertentie over de mogelijkheid om een jaar naar een highschool in Amerika te gaan. Zonder met mijn ouders te overleggen heb ik mij daarvoor opgegeven. Zij dachten dat het een grap was toen ik het hun eindelijk vertelde. Ik denk dat we alle drie pas beseften dat het écht ging gebeuren toen ze mij naar Schiphol brachten. Ik was vijftien.
„In het Amerikaanse eenoudergezin waar ik logeerde, gedroeg ik mij zoals thuis. Mijn gastmoeder keek dat even aan en zei na een paar weken dat ik voortaan iedere dag eerst een half uur thee met haar moest drinken. Moest vertellen hoe mijn dag was geweest. En mij niet meer mocht opsluiten. Heel ongemakkelijk. Ook op school wist ik niet wat mij overkwam. Ik was gewend dat mensen mij niet leuk vonden. En daar was ik in gaan geloven. Maar daar was iedereen oprecht in mij geïnteresseerd. Ik kreeg vrienden, en werd zelfs gevraagd voor het basketbalteam.
„Dat jaar in Amerika was life changing. Ik leerde mijn emoties uiten, en kreeg zelfvertrouwen. Ik kwam terug als een heel ander kind. Ik liep weer rechtop. Door die reis bleef ik wel een jaar zitten. Dat was perfect: ik was van alle pesters af. Zo werden mijn laatste twee jaar op de havo toch nog leuk. Daarna ben ik op kamers gaan wonen. Dat vonden mijn ouders lastig. Mijn 21-jarige zus ging de deur uit omdat ze ging trouwen, en ik vertrok om te gaan studeren. Dat waren ze helemaal niet gewend. Ik kwam mijn ouders tegemoet door een duale opleiding te volgen; ik werkte en studeerde. Dat accepteerden ze. Je eigen geld verdienen vinden ze heel belangrijk.
Het Amsterdamse datingleven is een hel. Iedereen is altijd op zoek naar beter
„Ik leef mijn leven anders dan wat mijn ouders gewoon zijn. Ik ga niet naar de kerk, woon alleen en heb gestudeerd. Het contact met mijn familie is daarom in de loop der jaren iets moeizamer geworden. Maar dingen die echt belangrijk voor mij zijn, verbloem ik niet. Dus toen ik vorig jaar mijn eieren liet invriezen, heb ik dat in onze familie-app gezet. Mijn moeder wist het al, maar stuurde daarna een berichtje dat ze heel trots op mij is en het heel mooi vindt dat ik dit heb gedaan. Dat heeft mij heel erg geraakt.
„Of mijn ouders ooit grootouders worden via mij, weet ik niet. Het Amsterdamse datingleven is een hel. Iedereen is altijd op zoek naar beter. Mooier. Leuker. Succesvoller. Elke date voelt als een sollicitatie. En in mijn eentje zwanger worden, ga ik niet doen. Dat weet ik zeker. Ik mag mijn eieren tot mijn 49ste terug laten plaatsen, maar zelf vind ik 45 jaar de grens. Dus ik heb nog even. En natuurlijk denk ik erover na wat er dan met mijn twintig eieren moet gebeuren. Stel dat ik ze niet gebruik? Doneer ik ze dan? Daar moet ik nog goed over nadenken. Maar dat is wel iets wat door mijn hoofd speelt.”
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC