Een glamoureuze dancing queen én moeder met praktische knot: zangeres Jessie Ware is het allebei. Superbloom, haar derde discoplaat, is net zo uitbundig als de vorige, maar bevat nu ook reflecties op het moederschap.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Leesbrilletje op, makkelijke spijkerbroek aan; in haar huismoedercamouflage is de discodiva bijna onherkenbaar. Waar Jessie Ware in haar video’s, behangen met parelkettingen en boa’s, haar haren graag in slow motion mag laten wapperen, is Jessica Ware op het zoomscherm mama-van-drie met een praktische knot. De Engelse dancing queen van de 21ste eeuw, maar dan in haar vrije tijd.
Eerder dit jaar bracht de 42-jarige zangeres het album Superbloom uit, dat voelt als het derde deel van een discodrieluik. De vorige twee albums What’s Your Pleasure? en That! Feels Good! werden juichend ontvangen. Ware werd een internationaal gevestigde naam en stond hier op uiteenlopende festivals als North Sea Jazz en Lowlands.
Onze gids dit weekeinde is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin een bekend persoon (op velerlei terreinen) uit binnen- of buitenland ons gidst langs zijn of haar favorieten.
Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Terwijl ze in het begin van haar carrière een min of meer anonieme zangeres was die de achtergrondzang verzorgde voor dance-acts. De downtempo, soulvolle pop van haar debuut Devotion zette haar in Engeland meteen op de kaart. Maar haar derde, Glasshouse, waarop smaakvolle maar vlakke ballads de boventoon voeren, overtuigde niet en verkocht veel minder. Ze vertelde destijds aan de Britse pers dat ze gehaast aan het maakproces begon omdat ze het album per se af wilde hebben voordat haar eerste kind werd geboren. Dat lukte uiteindelijk niet omdat Ware, ontevreden over het resultaat, besloot het hele album om te gooien.
De spagaat van de werkende moeder. Drie jaar geleden, net na That! Feels Good!, vertrouwde ze de Volkskrant toe dat ze oververmoeid was geraakt door de eisen van de muziekindustrie en de zorg voor haar kinderen. Dat ze zelfs overwoog ermee op te houden. Ze wilde alleen door als ze muziek kon maken die haar opbeurde. Disco dus. Puur escapisme was het. ‘Ik wilde op een of andere manier weer dat gevoel beetpakken zonder het late doorhalen en de bijbehorende kater.’
Op What’s Your Pleasure? was het nog pootje baden. Voor That! Feels Good! dook ze in het diepe met glijdende strijkers, schetterende blazers en producer Stuart Price die ook met Madonna heeft gewerkt. De weelde en uitbundigheid keren terug op Superbloom, maar gaan nu gepaard met reflecties over haar positie als ouder van opgroeiende kinderen.
‘Want aan de ene kant vind ik het ontzettend leuk om voor mijn liedjes een glamoureus, theatraal personage te creëren als Shirley Bloom, die je hoort in Don’t You Know Who I Am? Een wat oudere, vrijgevochten, chique dame die op een willekeurige man in de club afstapt met: ‘Weet je wel dat ik de liefde van je leven ben?’ Aan de andere kant ben ik ook dol op mijn huiselijke bestaan, op mijn kinderen, op het moederschap. Ik wil dat niet op de achtergrond houden of zelfs afwijzen. Dat moet ook gevierd.’
Ze wil dat haar kinderen over twintig jaar terugkijken en weten dat ze haar geïnspireerd hebben. Luister naar 16 Summers, het relaas van een ouder die beseft dat ze haar kinderen te leen heeft. Met een beetje geluk zijn haar zestien zomers met haar dochter gegund, voordat die haar eigen weg zoekt.
Bovendien moest Superbloom iets meer zinnelijke warmte, een zucht naar intimiteit uitstralen. Op songs als Sauna en Ride wenkt de sensualiteit. Op Mr Valentine draagt Ware haar lichamelijke behoeften zelfs uit met een ongegeneerd: ‘I want it all the way up, up, up, up, up.’
Op onverstoord neutrale toon: ‘Ik wil als vrouw nu eenmaal fucking begeerd worden en ik wil erover zingen.’
Ze had het er laatst nog met haar vriendinnen over. ‘Die hebben ook allemaal kinderen die opgroeien. Als je in die fase komt, raak je op een gegeven moment uit die routine van voortdurend achter ze aan rennen. Er is meer vrijheid als ze elke dag naar school gaan. Je hebt meer tijd om je op jezelf te richten en je lichaam te beschouwen als meer dan een vat om kinderen te baren. Begrijp me goed, ik ben ontzettend dankbaar voor ze, maar op een gegeven moment ga je jezelf vragen stellen. Wat wil ik zélf van dat lichaam? Wat wil ik van mijn partner? Wat wil ík voor mijn eigen genot?’
Noem het maar het herontdekken van haar seksualiteit. Ze heeft daar nu meer de gelegenheid voor. En ze voelt ook wel iets voor een nieuwe uitdaging. ‘Laatst voelde ik een soort verdriet over het feit dat mijn baby’s geen baby’s meer zijn. Ik dacht meteen: hmmm, misschien moet ik er nog één nemen.’ Dan barst ze in lachen uit. ‘Nee, nee, dat zou nu echt waanzin zijn.’
‘Hier ben ik helemaal weg van. Met mijn moeder maak ik de podcast Table Manners waarin celebrity’s gezellig met ons komen koken. Laatst maakte ik voor de podcast een olijfoliedip. En gisteravond nog een keer, gewoon thuis. Ik weet niet zo goed waarom we pas recent dat idee hebben opgepikt, want zo’n dip is zo lekker en zo makkelijk om te maken.
‘Het enige dat je nodig hebt, is goede olijfolie en de restjes van een lekkere salade. Heb je nog ingrediënten over van je zelfgemaakte Griekse salade? Gooi dan de feta, kappertjes en knoflook, misschien ook wat zongedroogde tomaten en balsamico, bij elkaar. Mag allemaal. In de blender met de olijfolie en wat zout en oregano en je hebt de lekkerste dip die je je maar kan voorstellen. Ken je die olie-en-azijnstelletjes in restaurants om mee te dippen? Dit is de testosteronversie daarvan.’
‘Ik ken ze natuurlijk al lang en heb veel respect voor hen. Ik bedoel, What Have I Done to Deserve This? met Dusty Springfield? Prachtig, glorieus, krachtig! En dan de poëzie die schuilt in Neil Tennants teksten. Het briljante van de synthesizers uit de jaren tachtig, gekoppeld aan de prachtige orkestrale momenten. Het is filmische muziek waarin alles fijngevoelig en heerlijk klinkt.
‘Maar ik heb ze nu ook van een andere kant leren kennen. Ik ben laatst met een vriend, een diehard fan, die me onderwijst in alles over de Pet Shop Boys, naar hun B-kantjesshow geweest. Geen arena deze keer met een gigantische podiumproductie. Dit waren alleen Neil en Chris Lowe met z’n tweetjes die voor nu eens hun B-kantjes speelden. Het was zo inspirerend om te zien hoe de fans zo’n genoegen vonden in de nummers die ze anders nooit live te horen krijgen. Dat inspireert me ook als uitvoerend artiest.’
‘De verhaallijn van deze film is zo fascinerend. Het gaat over twee totaal verschillende stellen. Het ene stel, waar het matig mee gaat, heeft het andere, hun bovenburen die overlast veroorzaken met hun seksgeluiden, te gast voor een dinertje. Er zijn wat stekeligheden over en weer, want de man begrijpt niet dat zijn vrouw nota bene die luidruchtige bovenburen heeft uitgenodigd. En zij maakt zich zorgen om de soufflé, want natuurlijk maak je het allermoeilijkste gerecht als je mensen te eten krijgt. Maar het tweede stel, dat op het eerste gezicht een perfect koppel lijkt, heeft ook zo zijn microagressies tegenover elkaar. Het onschuldige samenzijn escaleert snel tot gesprekken vol confrontaties en verwijten. Dan stelt het chille koppel het andere stel ook nog partnerruil voor.
‘Het is vreselijk interessant om na de film met andere stellen erover te praten. Niet om te suggereren dat ik zelf aan partnerruil zou doen, maar puur om te zien wat hun reactie is. Of ze vasthouden aan een vastgeroeste relatie of niet. Het is het soort film dat je over je eigen situatie laat nadenken. Een die vragen opwerpt over macht, controle, consent en intimiteit.’
‘Dit stuk gaat over een gesprek tussen drie jonge meiden in de tijd van Hendrik VIII. Ze hebben net gehoord dat Anne Boleyn, een van Hendriks vrouwen, voor de rechter is gedaagd door haar eigen echtgenoot, de koning. En vervolgens is ze ook nog geëxecuteerd. Ze begrijpen het niet. Hij heeft toch alle regels over het geloof in Engeland veranderd zodat hij met haar kon trouwen? Dus hij moet wel veel van haar houden.
‘En langzaam komen ze tot een belangrijk besef. Drie jonge onschuldige meiden zien in hoe ze genaaid zullen worden door het patriarchaat. Hun naïviteit transformeert vervolgens in een diepe angst. Een stuk als een geweldige, provocerende mep in het gezicht. Wordt vast een film van gemaakt.’
‘Stel je voor dat elke avond een voorstelling wordt gespeeld door een andere acteur. Die krijgt de tekst, die geheim wordt gehouden, in handen gedrukt en moet, zonder regie of repetitie, voor het aanwezige publiek het stuk interpreteren. Dat is de premisse van White Rabbit Red Rabbit. Het gaat volgens mij heel erg over hoe de acteur reageert op de tekst, wat voor keuzes hij of zij maakt in de vertolking.
‘Het stuk belicht zaken als gehoorzaamheid, het wel of niet volgen van regels en voorschriften. Verder kan ik er niet te veel over vertellen omdat publiek en spelers wordt gevraagd geheimhouding in acht te nemen. De Iraanse auteur Nassim Soleimanpour schreef het stuk nadat hem een paspoort was geweigerd en hij het land niet mocht verlaten. Zo kon zijn stem in elk geval nog wel de grenzen oversteken.’
‘Ik weet niet of dat nu zo’n aantrekkelijke obsessie is, maar ik heb een zwak voor een goed huidverzorgingsproduct. Je wil niet weten hoeveel shit ik elke dag op mijn gezicht smeer. Toch wel? Oké, ik houd momenteel van Gua Sha-massage, waarbij je een steen over je gezicht strijkt, wat goed zou zijn voor de doorstroming van het lymfatische systeem en waarvan ik hoop dat het een beetje glans geeft aan deze turd of a morning face. Dan ga ik aan de cleanser. Dan doe ik er vitamine C op, dan hyaluronzuur, dan een peptide, dan een moisturizer en dan een zonnebrand.
‘Twee keer per week reinig ik mijn gezicht ’s avonds met glycolzuur. Ik bedoel, als iemand tegen me zegt dat ik het nodig heb, neem ik het op in mijn verzorgingsregime. Zalmsperma onder mijn ogen? Kom maar op.
‘Ik ben een sucker voor trends. Ken je die powerplates van vroeger? Die trilplaten waarvan je zou afvallen? Heb ik ook gekocht, nooit gebruikt. Mijn kids wel. Die gaan er voor de lol op zitten en gaan van ‘bzzzzz’ terwijl ze me aankijken.’
‘De Summer Exhibition heeft een geweldig uitgangspunt. Werkelijk iedereen kan opgenomen worden in de expositie. Niet alleen kunststudenten of gevestigde kunstenaars, maar ook amateurs die door de commissie komen. En als je ingezonden werk eruit wordt gepikt, komt het gewoon tussen de beroemde namen te hangen. Een Cynthia Blackstone uit Liverpool, overdag sociaal werker maar met een passie voor schilderen, kan zo naast een Tracey Emin komen te hangen.
‘Het is een heel democratische, inclusieve manier van presenteren waarbij prestige geen rol speelt. Het viert beeldende kunst op een onbevooroordeelde manier. En je kunt er alles kopen, in prijsklassen die gaan van een paar honderd pond tot tienduizenden ponden. Zo ben ik begonnen met het kopen van kunst.’
‘Ik heb diep respect voor Tracey Emin. Niet alleen voor haar als beeldend kunstenaar, maar ook als programmaleider van haar eigen kunstschool, waarmee ze andere kunstenaars in het zadel helpt. Ik wist niet zoveel over haar, maar jaren geleden was ik bij de Summer Exhibition van de Academy en ik zag daar een prachtige tekening van een haas die van haar bleek te zijn. Hij was betaalbaar, dus die heb ik toen gekocht. Een printje hoor, originelen kan ik me niet veroorloven. Van daaruit ontwikkelde zich bij mij een kleine obsessie voor het verzamelen van Emin-prints.
‘Ik zag haar tentoonstelling in Tate Britain zo’n tien jaar geleden, en die was zo sterk. Ik vind haar een ongelooflijke verhalenverteller die haar kwetsbaarheid durft te laten zien. Ken je dat werk My Bed? Een installatie van haar onopgemaakte bed met allerlei rommel eromheen. Mensen vonden het met die rondslingerende condooms provocatief. Maar er liggen ook antidepressiva en het werk vertelt heel openhartig over de mentale inzinking die ze heeft gehad waardoor ze vier dagen in dat bed heeft doorgebracht.’
‘Ergens in mijn veertiger jaren ben ik een boekenclub begonnen met wat vriendinnen. Van alles komt langs, van memoires tot fictie. Ik vind het heerlijk dat lezen je brein op een andere manier uitdaagt en anders laat werken. Al heb ik lang niet altijd zin om het boek te lezen dat wordt voorgesteld, maar dat is niet erg.
‘Zo’n club is ook een heel mooi excuus om conversaties te voeren die verder gaan dan gedoe op school, de zwemlessen of het getob over dat je misschien al in de perimenopauze zit. Door te lezen kom je vanzelf op diepere, soms filosofische kwesties die je in een dagelijkse conversatie minder snel aanroert. Het is onthullend te ontdekken hoe je vrienden tegen bepaalde zaken aankijken. Het kan je vriendschappen verdiepen.’
15 oktober 1984 Geboren in Londen.
2009 - 2011 Verzorgt de achtergrondzang bij de Engelse singer-songwriter Jack Peñate en is gastzangeres bij dance-acts als Sbtrkt en Disclosure.
2012 Debuutalbum Devotion wordt goed ontvangen door de pers en het publiek en haalt nummer 5 in de Britse hitlijsten.
2018 Ware begint met haar moeder de podcast Table Manners waarin ze samen met beroemdheden gerechten bereiden en babbelen. Paul McCartney, Robert De Niro en Dolly Parton zijn over de vloer geweest.
2020 Derde album What’s Your Pleasure.
2022 Ware zingt op Glastonbury.
2023 Vierde album That! Feels Good! Dit album consolideert haar reputatie als discodiva en zorgt ervoor dat ze ook buiten het Verenigd Koninkrijk een grote naam wordt.
2026 Superbloom, deel drie van Wares discodrieluik, komt uit.
Ware is getrouwd met Sam Burrows en heeft drie kinderen. Op 21 november geeft ze een concert in de Afas Live in Amsterdam.
Source: Volkskrant