nieuwsbriefBroncode
Broncode Eerder dit jaar schreef ik gekscherend dat ik een typische ceo van een socialemediabedrijf zou worden als ik een socialemediaserver voor NRC zou starten. Ik heb gekregen waar ik om vroeg. Een deel van de ruimte in mijn hoofd (en van mijn tijd) gaat tegenwoordig naar verwerkersovereenkomsten, privacybeleid, en ontwerp- en geldvragen. En ik moet nu modereren.
Doorzie de wereld van technologie elke week met NRC-redacteuren
Een collega maakte op 17 oktober melding van een spam-account waarvan hij last had op onze NRC-server. Het was de eerste keer dat ik als ‘admin’ van die server op een melding moest reageren en actie ondernemen.
Dat voelde heel onwennig. Want modereren is het onschuldig ogende zusje van censureren. Door iemand of ‘een account’ te blokkeren, sluit je een stem af. Ik zag de melding op een regenachtige zondagavond en heb er niet meer dan een paar minuten aan besteed. Niettemin is het besluit over account @syun0826@mstdn.jp in mijn hoofd uitgegroeid tot een symbolisch moment en een stap in mijn evolutie als internetgebruiker.
Je leest hier een artikelversie van onze nieuwsbrief NRC Broncode. Wekelijks schrijven wij over technologische ontwikkelingen die op de redactievloer tot opwinding leiden. Inschrijven (voor Plus-abonnees) doe je hier:
Inschrijven voor NRC Broncode
Als twintiger met een weblog voelde ik de euforie over de democratische mogelijkheden van het internet. Iedereen kon publiceren, weg met die ouderwetse poortwachters. Als dertiger leunde ook ik achterover en liet het modereren (en verdienen) over aan onder meer Twitter, Facebook en LinkedIn. Nu zorgen over de macht die we bedrijven hebben gegeven om ons publieke debat te sturen de overhand hebben gekregen, kruip ik als veertiger aarzelend zelf achter de knoppen.
Modereren lijkt op censureren. Maar het is ook verantwoordelijkheid nemen voor de publieke ruimte online. Ik wilde deze nepper dus best blokkeren. Maar dat gaat niet zomaar op Mastodon, ervoer ik. Het netwerk van servers is decentraal. Iedere server heeft zijn eigen beleid en moderatoren. Er is niet één bedrijf dat over iedereen kan beslissen. Het account staat niet op de NRC-server, dus ik kan het ook niet schrappen. Als ik al een socialemedia-ceo ben, dan eentje met zeer beperkte macht.
Wat ik wel bleek te kunnen, was ‘opschorten’, zodat de berichten niet meer te zien zijn voor gebruikers op onze server. Dat heb ik dus gedaan.
Het huishouden doen op onze eigen server is een klusje dat erbij hoort. Je kunt het als iets vervelends zien. Maar ook als onderdeel van de journalistieke praktijk. Als je (online) met mensen wilt praten om te achterhalen wat ze denken en weten, kom je nu eenmaal ook af en toe een vervelende gek tegen.
De verantwoordelijkheid is groter als zo’n onruststoker actief is op jouw digitale infrastructuur. Dus als hij uitingen doet met een account op jouw server, of als de commentaren op jouw website staan. Media hebben daar slechte ervaringen mee en zijn heel beducht geworden voor moderatie. Mogelijk heeft het eraan bijgedragen dat ze grotendeels zijn gestopt met experimenteren met interactieve journalistiek.
Een van de hobby’s van een andere collega, Dana Linssen, die over film schrijft, is wat ze ‘media-archeologie’ noemt. Ze is geïnteresseerd in het ontstaan van media zoals film en internet, en hoe soms bepaalde voorlopers in onbruik lijken te raken en dan opeens terugkeren. Zo is de touchscreen een verre verwant van schuifpuzzeltjes en van de balletjes die je door een wiebelend doolhof moet rollen.„Documentaires zijn veranderd door de komst van digitale media”, vertelt ze. „Er zijn elementen uit gaming in terechtgekomen.” Maar die vormvariatie is minder zichtbaar bij ‘traditionele media’, zoals kranten. Die hebben heel lang gedaan alsof het internet een soort tweede drukpers was, niet meer dan een ander verspreidingskanaal.
„Mijn stelling is dat de meeste journalistieke media niet alert zijn geweest op sociale media”, legt ze uit. „Ze waren er niet klaar voor. Online zetten ze gewoon voort wat ze voor papier maakten.” Ook nu worden sociale media door journalistieke media nog vooral gebruikt voor marketing. Journalisten hopen op meer lezers, kijkers of luisteraars door sociale media te gebruiken voor de verspreiding van hun werk. De interactie zelf draagt in de regel weinig bij aan wat ze maken.
Dat is zonde, vindt Linssen. Ze heeft hoop dat de internethervormingen met open sociale media kansen bieden om journalistiek creatiever te worden. „Natuurlijk is heel veel ‘interactieve journalistiek’ al uitgeprobeerd in de afgelopen twintig jaar. Maar daarbij zijn ook ideeën overboord gezet die mogelijk wel potentie hebben.”
Linssen heeft zich de afgelopen tijd vol overgave in de ‘fediverse’ gestort, een stelsel van open sociale media, waaronder Mastodon. Daar heeft ze samen met mensen van de Filmkrant en de Theaterkrant de server cultuur.social opgezet.
Tijdens documentairefestival IDFA (12 tot en met 22 november) willen ze gaan experimenteren met journalistieke vormen in de fediverse. „Hoort bij een ander medium ook andere journalistiek?”, vraagt ze zich af. „Hoe creëert interactie met lezers ‘journalistieke meerwaarde’?”
Ik ben op Mastodon nog behoorlijk traditioneel bezig, moet ik bekennen. Ik deel er links naar verhalen over technologie die ik interessant vind en heb er gesprekken, vooral over internethervorming. Af en toe krijg ik een tip of gebruik ik Mastodon om contact te leggen met iemand in de tech-wereld, want die mensen zijn daar goed vertegenwoordigd.
Ik moedig er mensen aan om interessant leesvoer over technologie te delen en daarbij de hashtag #TechLeestip te gebruiken, zodat het terug te vinden is. Een deel van de tips onderin deze nieuwsbrief heb ik daar uit gehaald.
Ik wil niet dat de Mastodon-server van NRC straks op het kerkhof vol mislukte interactieve projecten belandt, hoewel ik dat natuurlijk niet kan uitsluiten.
Ik profiteer daarom graag mee van wat op cultuur.social wordt geprobeerd. En dat kan. Binnen Mastodon bestaat een technische optie die ik wil verkennen. Je kunt vooral bezig zijn met je eigen server. Maar je kunt er ook voor kiezen de feed van de ene server te mengen met die van een andere. Dat heet een relay.
Om te testen hoe dat werkt en om zoveel mogelijk mee te krijgen van de experimenten tijdens IDFA op cultuur.social, gaat de relay tussen nrc.social en cultuur.social voor de duur van IDFA aan.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie