Op een bepaalde manier kan Donald Trump mij altijd aan het lachen krijgen. Dat gebeurt vooral als hij anderen de schuld geeft van zijn falen. Fouten toegeven, schuld bekennen, dat hoort niet bij zijn levenshouding, zoals we weten.
Dus ben ik na elke flater benieuwd hoe hij zich er nu weer uit zal proberen te redden. Vaak gaat het gepaard met gescheld en gesar – vooral sarren is iets wat Trump met volle overgave doet – maar een enkele keer gooit hij het over een subtielere boeg. Zo heb ik nu erg genoten van zijn laconieke reactie op de enorme nederlaag van zijn partij bij de midterms: „Ik dacht dat ze het beter zouden doen.”
Ze – dat waren die sukkels van partijgenoten die hij op allerlei openbare bijeenkomsten volop had gesteund. Had zijn naam maar op de kiesbiljetten gestaan, dan was alles anders gelopen. Ja, de kiezer had niet hém, de begaafde demagoog, in de steek gelaten, maar al die talentloze meelopers die hooguit zijn slippen mochten dragen. Hij, Trump, stond erboven, hij was nog even geliefd als vroeger.
Dit gebrek aan zelfkritiek maakt hem zo onbedoeld grappig. Op die momenten is Trump een parodie op Trump geworden. Een soort zelfgenoegzame Ollie B. Bommel uit de strip van Marten Toonder, die niet in de gaten heeft dat niemand hem meer helemaal serieus neemt.
Zo zal Trump ook in de geschiedenis voortleven, vermoed ik, want we zullen nooit genoeg van hem krijgen. Nog eeuwen na zijn dood zullen er boeken, toneelstukken en musicals aan hem gewijd worden. En elke keer zullen de lezers en de theaterbezoekers verbijsterd achterblijven met de vraag: hoe was het mogelijk, hoe heeft het kunnen gebeuren, een idioot die jarenlang de wereld mocht regeren?
Veel aandacht zal er terecht ook blijven voor de slippendragers annex collaborateurs die het mogelijk maakten. Niet alleen de partijgenoten, maar ook de techmagnaten, de eigenaars van tv-zenders en kranten, de bestuurders van universiteiten, de ambtenaren en de rechters – al die mensen die in de schaduw van de macht hun graantje probeerden mee te pikken. Sommigen van hen zullen zich nu al zorgen maken: zal er over twee jaar een soort bijltjesdag beginnen?
Buiten de Verenigde Staten zullen vanaf nu politici die zich verwant toonden met Trump op hun tellen gaan passen. In Nederland was dat vooral Geert Wilders die na de electorale afgang van zijn vriend Orbán nu de publieke afstraffing van zijn idool Trump moet meemaken. Hij heeft zich er wijselijk nog niet over uitgelaten, liever blijft hij D66 trumpiaans uitschelden: „Walgelijke D66-spelletjes.”
Maar laten we niet te veel vooruitlopen op het vertrek van Trump. Nog ruim twee jaar heeft hij de macht om de wereld naar zijn onvaste hand te zetten. Een Trump in het nauw kan drieste sprongen maken. In zijn onvoorspelbaarheid is Trump vaak reuze voorspelbaar. Hij zal zich willen wreken op de mensen die hem dit in zijn ogen aangedaan hebben. Ministers, topambtenaren, journalisten, buitenlandse tegenstanders – niemand zal veilig zijn voor zijn wraak.
Op een dag verschijnt misschien wel zijn fotootje boven deze column. Trump heeft NRC opgekocht, Wierd Duk aangesteld als hoofdredacteur en voorgoed een einde gemaakt aan al die walgelijke D66-columnisten.
———-
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie