Jazz Met warme sax en een glasheldere stem geven Branford Marsalis en Dianne Reeves de ballads van jazzsaxofonist John Coltrane en zanger Johnny Hartman nieuw leven. Hun eerbetoon is een feest van vakmanschap, al komt er pas laat vrijheid in het concert.
Joey Calderazzo, Eric Revis, Branford Marsalis en Justin Faulkner van het Branford Marsalis Quartet tijdens een optreden op het C6 Fest in het Ibirapuera Auditorium in São Paulo op 21 mei dit jaar.
De verlichte schaatsbaan, de gele bladeren, de droogkoude lucht op het Museumplein. Binnen in het Concertgebouw zet Dianne Reeves het gedragen ‘Autumn Serenade’ in: „I’ll still feel the glow that time cannot fade/ When I hear that lovely autumn serenade”. Het begin van een fijne jazzavond, oude stempel, ter ere van John Coltrane, wiens honderdste geboortejaar allerlei artiesten tot herinterpretaties van zijn werk inspireert.
Zo ook saxofonist Branford Marsalis (New Orleans, 1960), de oudste van zes zoons uit de muzikale Marsalis-familie. Voerde hij in 2003 in het Amsterdamse Bimhuis Coltrane’s A Love Supreme uit, nu is Coltrane’s fraaie, ultiem beheerste balladalbum met Johnny Hartman uit 1963 (John Coltrane And Johnny Hartman) het vertrekpunt.
Gehoord: 4/11, Concertgebouw, Amsterdam.
Een stem die lijkt op die van Hartman is zeldzaam. Maar de Amerikaanse jazzvocaliste Dianne Reeves kan het, dacht Marsalis. „There is a magic sound within sound that we call ’the thing’. And Dianne’s got the thing.”
Dat heeft Reeves zeker: na vijf Grammy’s en een jazzcarrière van vijftig jaar zingt ze moeiteloos glashelder de volle zaal toe. Vaak hoeft ze de microfoon niet eens bij haar mond te houden. Met haar krullen, rode jurk en fonkelende sieraden straalt ze bij het kwartet van Marsalis, dat even gesoigneerd oogt als het klinkt.Onlangs verscheen het album Dedicated To You, door Marsalis met Reeves. Reeves zingt trager en ruimtelijker dan Hartman, maar tegelijkertijd theatraler, en met meer glamour. Plagend dansen stem en saxofoon om elkaar heen. In ‘Lush Life’ bijvoorbeeld, dat Billy Strayhorn als tiener schreef en dat Coltrane later met Hartman opnam. De ritmesectie zwijgt even: alleen piano, sax en stem blijven over. Ook het wonderschone ‘Dedicated to You’, de titelsong van de toegankelijke plaat van Marsalis en Reeves, voert je even rechtstreeks naar de jazzbron.
Reeves doet bijna álles zingend, van haar begroeting („How are we feee-heee-hee-ling?”) tot het afkondigen van de band („On the dru-hu-hu-hums”). Met haar scats en fraaie frasering maakt ze van haar stem een instrument, maar daardoor klinken de nummers wel erg hetzelfde. De teksten die Hartman zo intiem vertolkte, raken ondergeschikt aan de klank, waardoor de liedjes aan vertelkracht verliezen. Tussendoor komen wat snellere Coltrane bebopnummers, zoals ‘Big Nick’, ‘Central Park West’ en ‘26-2’. Het is een hommage die niet per se expliciet wordt gemaakt.
Branford Marsalis wisselt sopraan- en tenorsax af (fijn voor de dynamiek) en zoekt in Coltrane’s muziek vooral de klank, melodie en emotie op. Bewust kiest hij voor de ingetogen kant van Coltranes werk, diens blues en dienende saxofoonspel. Wie alleen de ingewikkelde noten bestudeert, mist volgens Marsalis een wezenlijk deel van de muziek.
Is de eerste helft van het concert wat braafjes, tegen het einde krijgt virtuositeit vrij spel. Marsalis en Reeves gaan erbij zitten, de band mag los. Pianist Joey Calderazzo blinkt uit. Eerst is zijn spel nog subtiel getimed, later speelt hij stampvoetend, staand, rechtstreeks op de vleugelsnaren. Justin Faulkners uitbundige drumsolofinale contrasteert scherp met de zoete liedjes van eerder. Ook Marsalis soleert nog eens.
Een verademing, die vrijheid. Maar aan de late kant. Begin er de volgende keer mee en zoek van daaruit de diepte op. Nu lijkt het alsof deze muzikanten nog even willen laten horen wat ze ook nog kunnen.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie