Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Pas na drie keer aanbellen zwiept de deur van het onopvallende huis op een woonerf in een groeikern in het midden van het land open. De Amerikakenner draagt een rood met blauwe badjas, een baseballpet en grote, blauwe sloffen: op de rechter het hoofd van Bill, op de linker dat van Hillary. Met zijn rechterhand duwt hij zijn telefoon tegen zijn oor.
‘Radio 1’, playbackt hij in mijn richting, en dan, in het spreekgedeelte: ‘Zeg maar een blue tsunami! Ja, precies, haha!’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De woonkamervloer is bezaaid met krantenkaternen, notitieblokken, blauwe confetti en gedeukte Maga-artikelen. Op de keukentafel: borden vol kruimels en ketchupresten, en overal van die onaangename, rode plastic frisdrankbekers uit Amerikaanse films. Ertussen staan twee laptops, een iPad en een podcastmicrofoon. ‘Qua buitenlandbeleid is er nog wel wat speelruimte hoor, vergis je niet. Het zou mij bijvoorbeeld niks verbazen als hij zich op Cuba gaat richten. Maar je hoort ook geruchten over Iran. Toch weer Iran, ja. Ja, bedankt, succes!’
Ik verplaats wat pizzadozen en neem plaats in een fauteuil. Op het tv-scherm snijden de pundits van CNN net een taartdiagram aan. Even blijft de blik van de Amerikakenner hangen, om vervolgens weer naar zijn telefoon getrokken te worden. ‘Historisch, echt historisch. Een landslide. Echt ge-wel-dig nieuws. Ja, ook voor de wereld natuurlijk, al moet je dat nog afwachten. Maar wel echt gewéldig. Het blíjft maar komen. Eva, Renze, alle radiozenders, het buitenland… Sinds ik wakker ben niet eens tijd gehad om een bagel te smeren. De democratie was dood, maar de dood van de democratie leeft als een gek. De laatste aflevering van mijn solopodcast De status van The States in 50 sta-conden, die ik elke dag staand opneem, is al 150 duizend keer gedownload. Mijn AI-filmpje waarop ik achter Trump langs zwem als hij over zijn massive piece of pool staat te kletsen, gaat ook lekker. En dan nog m’n reactie-TikTok op dat filmpje van El-Sayed die die christelijke jongen onder uit de zak geeft. Ken je El-Sayed niet? Hállo?! Eerste islamitische senator van Michigan. History, man!’
Nu pas vallen de drie grote vellen aan de muur me op. Op het linker staat ‘Onderpeild?’, op het middelste ‘Overpeild?’ en op het rechtse ‘Gerrymandering?!?’. ‘Houdt me sane’, zegt de Amerikakenner, terwijl hij vijf kniebuigingen doet. ‘Het herinnert me eraan dat zelfs als je weet waar je het over hebt, je nooit weet waar je het over hebt. Wacht, deze moet ik nemen.’
Weer de telefoon tegen het oor. Ogenschijnlijk zonder adem te halen spreekt hij ineens door: ‘Daar wil ik wel even op ingaan, want dat blijft natuurlijk de vraag. Teken aan de wand, tuurlijk, maar de man valt niet te beteugelen. Hij blijft onvoorstelbaar onvoorspelbaar, dus dat moeten we echt nog gaan zien. Impeachment zou kunnen, Cuba zou kunnen, maar op dit moment zeg ik: Iran. Joe! Fijne uitzending verder.’
Dit gaat nog enkele uren door. Dan, tamelijk plotseling, laat de Amerikakenner zich languit op de driezitsbank vallen. De ogen gesloten, het voorhoofd gloeit en van tussen de licht geopende lippen stijgt een zacht geprevel op. Als ik naast hem hurk, herken ik woorden en namen, die zonder aanwijsbaar verband uit zijn mond vallen, als voorbije data uit een oude agenda. ‘Gekke Musk, veto veto veto, einde van de trifecta, Talarico, rood bolwerk, Fox, kat in het nauw, afgestraft, end of an error, Mississippi is met vier s’en, gewone Amerikaan, prijzen bij de pomp, prijzen bij de pomp, prijzen bij de pomp…’
Wie weet trekt hij nog bij. Zo niet, dan zeg ik namens hem hierbij zijn theatercollege De Ik in Amerika van vanavond in Theater De Stoep in Spijkenisse af.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant