Tv-recensie In Motorbendes legden voormalig Hells Angels- en Satudarah-kopstukken uit hoe hun motorclubs opkwamen en ten onder gingen. In Hunted waren de jagers erg intimiderend.
Voormalig Satudarah- en No Surrender-kopstuk Klaas Otto aan zijn keukentafel.
Heeft u zich ooit afgevraagd hoe een PowerPoint-presentatie tijdens een motorclubvergadering eruitziet? In de tweede aflevering van Motorbendes (PowNed) was maandagavond een antwoord te zien. Leden van het inmiddels verboden Satudarah keken aandachtig naar een dia met de titel ‘Nieuwe tijd: 2012-2011’, wat ik direct al onlogisch vond. Het had iets komisch om mannen die zichzelf ‘1%MC’ers’ noemen, naar eigen zeggen niet gebonden aan de wet, keurig naar een PowerPoint te zien kijken. Toch niet het eerste waar je aan denkt bij iemand met een wetteloos leven. Zouden ze daarna thuis 2 voor 12 gaan kijken?
De vierdelige documentaireserie volgt bekende Nederlandse motorbendes, van opkomst in de jaren zestig tot hun gedwongen opheffingen. Oud-kopstukken en voormalig vertegenwoordigers van politie en justitie komen aan het woord. Een interessant geschiedenislesje met veel mooi archiefmateriaal, maar nog interessanter is de inkijk in de menselijke behoefte tot vereniging, met bijbehorende structuren, rituelen en symboliek. Zo zien we bijvoorbeeld hoe nieuwe leden keihard met leren motorvesten op de blote buik worden geslagen. Waarom? Daarom.
Geweld is geen bijzaak, maar deel van de identiteit. Hoge motorpiefen worden vermoedelijk geen hoge pief omdat ze zo fabuleus kunnen motorrijden. In de eerste aflevering vertelde voormalig Hells Angels-president Willem van Boxtel (‘Big Willem’) over het van de trap duwen van juffen tijdens een schoolfeest. In Hamburg lag hij al na vijf minuten te matten in een café. Misdaadjournalist John van den Heuvel trof de Angels vreemd genoeg steevast in hun clubhuis terwijl ze natuurfilms aan het kijken waren, maar in de Amsterdamse binnenstad kregen caféhouders bezoek van clubleden met de boodschap: als u dit bedrag aan ons betaalt heeft u een ongelófelijk leuk café waar nóóit een vechtpartij zal zijn.
Het leukst waren de woorden van Klaas Otto, voormalig Satudarah- en No Surrender-kopstuk. Hij legde de verantwoordelijkheid voor gewelddadigheden (hij noemde dit ‘activiteiten’) bij media en overheden: „De Hells Angels en Satudarah hebben openlijk eigenlijk nooit ruzie met elkaar gehad. Maar als je daar op een gegeven moment een gevecht tegen gaat bréngen, dan kríjgen ze ook activiteiten.”
Twee zenders verderop liepen ook stoer kijkende mannen met donkere zonnebrillen rond, maar dan aan ginderzijde van de wet. In het elfde seizoen van Hunted (AVROTROS) jagen ‘hunters’ op zes duo’s. Iedereen neemt het bloedserieus. De hunters hacken erop los, ondervragen streng familieleden en bekijken overal camerabeelden. De opgejaagden raken gestrest. „Wil je hier zitten, is dit goed?!”, riep vader Rembrandt gespannen tegen dochter Sophie, middenin een woonwijk naast een berg bakstenen en pallets. Later instrueerde hij zijn vrouw via een geleende telefoon om een „onlogische letter H” in haar LinkedIn-profiel te plaatsen wanneer ze bepaalde informatie had ontvangen.
Een ander duo schreeuwde in gierende haast in Nieuwerkerk aan den IJssel door een intercom: „Ik ben hier voor Dion Holleman!” Later lagen ze uren in de bosjes van een park in Brielle te wachten op een andere Dion. Zou de aanwezige cameraman daar ook uren hebben moeten liggen?
Uiteindelijk werden Coen en Helene, zestigers uit Hoorn, klemgereden op weg naar een bridgevriendin. „Hoe is het mogelijk…” bleef Helene half lachend zeggen. De hunters rekenden hen doodernstig in en tuurden bij de bridgevriendin ter nader onderzoek nog even in de vuilnisbak. Elke handeling, elke gezichtsuitdrukking oogde als intimidatie. Het leek me niet ondenkbaar dat enkele hunters in een ander leven voor de dark side van een motorbende waren gevallen.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie