Hiphop Het is een young man’s game, maar een dag na zijn veertigste verjaardag bewijst Fresku in het Concertgebouw hoe begenadigd hij als rapper is. En voorlopig gaat hij nog door, vooral voor zijn kinderen.
Dirigent Simon Dobson en rapper Fresku met het Metropole Orkest in het Concertgebouw.
Iedere kersverse vader van een lief dochtertje zou naar Fresku’s nummer ‘Ik Wil’ moeten luisteren, liefst terwijl hij haar in de ogen kijkt. Fresku (Roy Michael Reymound, 1986) was 23 en had geen vaste verblijfplaats toen hij papa werd. Je hoort een jonge man die carrière wil maken en droomt van Lowlands-optredens, maar ook worstelt met paniekaanvallen, onzekerheden en doorgeslagen ambities. Wie weet dat hij het nummer voor zijn dochtertje Alisha schreef, hoort ineens iets anders: hij wil een beter mens worden, voor haar. Genoeg geld verdienen en zijn ego, ‘de vader van zijn angsten en frustraties’, bedwingen. Allemaal voor haar.
Gezien: 27/10, Concertgebouw, Amsterdam. Info: mo.nl
‘Ik Wil’ is het hoogtepunt van Fresku’s Concertgebouw-show, samen met het Metropole Orkest, onder leiding van Simon Dobson. Zijn talige hiphop krijgt van al die extra instrumenten een fijne gedragen klank, als een soort lange voordracht. „Mijn koppigheid van de afgelopen jaren heeft zin gehad”, zei Fresku in de aankondiging over de samenwerking. Vrijdag verschijnt de zes nummers tellende ep Hand op mijn hart, met werk uit allerlei periodes van zijn oeuvre.
In een zwart pak met rode bloemenstiksels en zijn haar in braids oogt Fresku aandoenlijk verlegen en nerveus. Hij kan het orkest „wel tongzoenen”, eh… „een kus op het voorhoofd geven”. Als einzelgänger neemt hij niet makkelijk de leiding: in radioprogramma Nooit Meer Slapen vertelde hij dat hij moest „graven om de ballen te vinden” om de touwtjes in handen te nemen.
Fresku en het Metropole Orkest in het Concertgebouw.
Een man filmt de show voor zijn vriendin en pinkt een traan weg bij de nummers over vaderschap. Het grote scherm waarop de songteksten en wat generieke beelden van Fresku en het orkest worden geprojecteerd, leidt vooral af: er is genoeg te zien, het dynamische orkest bijvoorbeeld, dat gewoon goed speelt, en de lyrics staan al in het programmaboekje. Nummers als ‘Twijfel’ zijn bovendien al ruim tien jaar bescheiden anthems voor Fresku’s trouwe fans. Ook nu zijn ze erbij, een dag na zijn veertigste verjaardag. „Geen fijn cijfer”, zegt hij, „Ik hijg om niks, joh.”
Op het volle podium kunnen Fresku en gastvocalisten Milou en Benjamin amper bewegen, waardoor het geheel wat statisch blijft. Een spotlight verblindt vier mensen op rij een, Fresku pauzeert en lost het op. De vaart komt erin bij ‘Maskerade’: het tempo stijgt, zijn dictie krijgt meer vuur. Daar hoor je hoe begenadigd hij als rapper is en hoeveel ambacht er in zijn teksten zit, al werkt het voor akoestische muziek gebouwde Concertgebouw niet altijd mee.
Na ‘Moeiteloos’, waarin hij bezingt hoe zijn vrouw Lieke ondanks drie liter bloedverlies meteen een sterke moeder was, verschijnen beelden van zijn gezin, een emotionele suckerpunch. Dat hij op zijn veertigste nog zou rappen, had Fresku nooit gedacht. Hiphop is een young man’s game, maar kijk hem nou eens. Deze avond is geen afsluiting, „geen piek op de kers van mijn carrière”. Hij gaat verder, vooral voor zijn kids.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie