Meerdere shows geven tijdens het ADE is voor house-dj en producer Chris Stassy niet uitzonderlijk, zijn tourschema is om duizelig van te worden. Toch blijft hij zichzelf uitdagen, en dat is te horen op zijn eerste album waarop hij ook andere genres verkent.
is popredacteur van de Volkskrant.
De Nederlandse deephouse-dj en -producer Chris Stassy draaide deze editie van het Amsterdam Dance Event op woensdag nog samen met Job Jobse in de Bajes en draait op zaterdag op het No Art Festival. Misschien doet-ie zelfs nog wel een onaangekondigde show deze week.
Een leuke paar dagen, maar geen uitzonderlijke week in Stassy’s agenda. Alleen deze maand al had hij twee eigen events in Manchester, naast shows in Keulen en Lissabon. Het tourschema van de superster-dj is om duizelig van te worden, maar voor Chris Stassy (32, Niels Steenbergen in zijn paspoort) is het heel normaal, en gezellig bovendien.
Stassy staat al jaren boven in de lijstjes met Nederlandse artiesten die het meest in het buitenland optreden. De doodgewone jongen uit Leiden draait regelmatig Ibiza plat en staat over de hele wereld achter de draaitafels: van New York tot Boekarest.
En dat terwijl het nooit zijn eigen idee was om dj te worden. Op zijn 15de zette een vriend hem op een verjaardag achter de draaitafel, vertelt hij backstage voor zijn show op Paaspop eerder dit jaar: ‘Die zei: joh, neem jij het even over.’ ‘Ik stond meteen de hele avond te draaien. Een week later wilde ik zelf zo’n draaitafel kopen.’
Dat deed hij, en het liep al gauw uit de hand. Stassy werd de vaste dj van de Noordwijkse club De Bob, die inmiddels gesloten is. ‘Daar moest ik alles draaien, veel pop en commerciële hitjes. Daardoor leerde ik de draaitafel en mijn eigen platen goed kennen. Ik heb in De Bob eigenlijk het vak geleerd.’
Hartstikke leuk, maar na een jaar of drie was dat niet meer genoeg uitdaging voor de plaatfanaat. Hij begon zijn eigen muziek te maken, en werd naast dj producer. ‘Draaien, en vooral de muziek daarvoor uitzoeken was leuk, maar ik wilde mezelf onderscheiden.’ Niet alleen meer muziek van anderen spelen dus, maar zelf eigen nummers maken.
Hij begon te pielen met het muziekprogramma Fruityloops, en leerde omgaan met de oneindige mogelijkheden ervan. Hij kon beats en melodieën componeren, eindeloos aan geluiden sleutelen en zo eigen nummers in elkaar zetten. Inmiddels zijn overal tutorials voor, maar over een programma als Fruityloops was in de vroege jaren tien nog weinig te vinden. ‘Nu zou je je zo kunnen inschrijven voor een cursus, dat was vroeger wel anders. Het motiveerde me om alles zelf te leren.’
Daarna ging het hard. Eigen singles, ep’s en steeds grotere shows volgden elkaar op. Hij begon zelfs z’n eigen label, Up The Stuss, waarmee hij zijn eigen muziek en die van andere verwante producers uitbrengt. Warme, groovy house, die blijft pulseren zonder opdringerig te worden.
En sinds dit voorjaar heeft hij ook een album: Lost, Found & Forgotten…. Het is het eerste echte album dat Stassy maakte. Daar was het tijd voor, vertelt hij: ‘Na tien jaar goed produceren wilde ik mezelf weer even uitdagen.’
Het album is onder te verdelen in drie delen: de drie woorden uit de titel. ‘Lost’ zijn de tracks die Stassy eigenlijk kwijt was, of vergeten. Nummers die nog half-af ergens lagen te wachten op de laatste afwerkingen, of een frisse blik. ‘Toen ik wist dat ik een album wilde gaan maken, heb ik mijn oude laptops en harde schijven er weer bij gepakt. Daar ontdekte ik een paar oude projecten die ik in een nieuw jasje kon steken.’ Zoals het deephousenummer Side to Side, typisch Stassy, met licht pulserende synths.
‘Found’ zijn de nummers die Stassy samen met singer-songwriters maakte, Tryna Find a Way met Leanne Louise bijvoorbeeld, een vrolijk uptempo nummer dat bijna door kan gaan voor een zonnige radiohit.
En dan is er nog ‘forgotten’. ‘Ik merk dat als je een ep met vier nummers uitbrengt, mensen zich vooral concentreren op één hoofdtrack. In het ‘forgotten’-gedeelte staan die platen waarvan je een jaar later dacht: die was ook supervet, waarom draai ik die eigenlijk niet?’ If You Doubt Me is daar een voorbeeld van, een wat onheilspellendere, maar nog steeds superdansbare track met allerlei onverwachte geluidsverrassinkjes.
Het is een groots en gevarieerd project geworden, met veel muzikale invloeden. ‘Op een gegeven moment kom je in een fase dat je ook muziek in andere genres wil gaan maken, dat het niet meer alleen om house draait. Ik wil niet de hele tijd hetzelfde doen.’
Dat hoor je op het uitgebreide album (negentien tracks), waar veel verschillende stijlen op zijn beland. De stemming blijft zonnig, de groove is er altijd, maar naast deephouse hoor je het stevigere UK garage, en hier en daar een breakbeat.
‘Ik vind liquid drum-’n-bass bijvoorbeeld vet om naar te luisteren, dus het leek me een goede uitdaging om het zelf te maken’, zegt hij. De warmere, diepere versie van drum-’n-bass past prima in Stassy’s signatuur. ‘Ik wilde ook een jazznummer maken, en interludes tussendoor.
‘En filmmuziek: ik ben groot fan van de zwierige muziek van Hans Zimmer. Het intro van het album, Moonlight, heeft die spirit. Ik wilde geen drums erin, alleen maar sferen. Alsof je in een film zit.’ Het klinkt inderdaad filmisch: kalme synths die zweven als de vlieger op de albumcover, een voorzichtig melodietje en wat zang.
Ook muziek van een soulvolle r&b-artiest als Tom Misch en de jazzy hiphop van Loyle Carner hebben invloed gehad op bepaalde tracks op het album. ‘Dat luister ik veel, daarom vind ik het cool om mijn interpretatie van die sound te geven. Het is niet dat ik denk: o, ik moet indruk maken op mensen en laten zien dat ik ook jazz en breakbeat kan maken. Ik vind het zelf gewoon vet om te luisteren.’ Een album als een speeltuin voor Stassy zelf dus.
Het is belangrijk voor hem om zichzelf te blijven verrassen en uitdagen, vertelt hij. ‘Want dan kan ik uitdagend blijven draaien, door steeds weer andere dingen te proberen. Als ik elke week dezelfde sets zou doen, zou ik daar op een gegeven moment helemaal gek van worden. Dan wordt het wel heel saai.’
‘Ik probeer altijd een andere set te spelen’, zegt hij. Elke keer dus andere nummers, andere overgangen en een andere opbouw van zijn set. ‘Als mensen vragen: ga je dit en dit draaien, dan heb ik geen idee. Ik voel aan hoe het publiek is, hoe de zaal is, en bepaal dan wat ik draai. Ik probeer elke week nieuwe platen te hebben.’
In het weekend draaien, doordeweeks nieuwe platen maken en zoeken voor in de sets van het volgende weekend. ‘Mijn vrienden sturen me vaak muziek toe, dus ik heb de mogelijkheid om mijn set iedere keer helemaal om te gooien. Dat maakt het ook leuk. De eerste twee platen heb ik in mijn hoofd, en de rest moet ik freestylen.’
Met zoveel plezier in het draaien en zoveel vrienden die daarbij kunnen zijn, is dat intimiderende tourschema ineens niet meer zo intimiderend, maar vooral een kans op heel veel heel leuke avonden.
‘Ik denk dat je eraan went. En weet je wat het is? Voor mij voelt het niet als werk. Vandaag heb ik een grote bus gehuurd en zit ik met dertien vrienden in die bus. Toen we aankwamen zei ik: o, zijn we er al? Je hebt niet door dat je aan het reizen bent. Morgen gaan we naar Londen, daar gaan ook zo’n dertig, veertig vrienden mee.’ Het voordeel van een grote dj zijn: een grote gastenlijst mogen vullen.
‘Voor mij voelt zo’n schema helemaal niet vol. Tuurlijk is het vol, maar als ik van maandag tot vrijdag weer thuis ben en tot rust kom, heb ik niet het gevoel dat ik aan het ‘karren’ ben, zoals wij dat dan noemen. Ik doe wat ik leuk vind, dan gaat de rest vanzelf.’
Chris Stassy draait op 24 november op No Art ADE en op het Taets Art and Event Park in Zaandam.
Lost, Found & Forgotten… kwam op 3 april uit bij Up The Stuss.
Source: Volkskrant