Hij dreef de spot met degradatiespoken en sportjournalisten, maar wist De Graafschap wél naar de hoogste klassering ooit te leiden. Hylke Enzerink was een voorzitter die alles zelf wilde regelen, de club verder dan ooit bracht en uiteindelijk struikelde over zijn eigen ambities.
Op een nieuwjaarsreceptie van De Graafschap liet voorzitter Hylke Enzerink eens een medewerker onder een laken het podium oprennen. ‘Ah’, zei hij, ‘daar hebben we het degradatiespook. Ga maar snel weg, jou hoeven we hier voorlopig niet meer te zien.’
Tijdens een andere bijeenkomst, toen hij in de regionale pers onder vuur lag, vertelde hij over een familielid dat niet wist welk beroep hij moest kiezen. ‘Hij kan helemaal niets. Maar sinds kort weet ik iets voor hem: sportjournalist! Daar hoef je namelijk helemaal niets voor te kunnen en toch kun je het zomaar worden.’
Enzerink was van 1994 tot 2000 een kleurrijke, controversiële en bovenal succesvolle voorzitter van De Graafschap. Onder zijn leiding behaalde de club de hoogste eindklassering uit de geschiedenis (achtste), nadat de ploeg met kerst zelfs op een vierde plaats had gestaan. Het was de enige keer dat er in de Achterhoek werd gedroomd over Europees voetbal.
Enzerink groeide op in Friesland als zoon van een directeur van de Nederlandsche Heidemaatschappij en voetbalde later bij Be Quick in Groningen. Via zijn baan als commercieel directeur bij bouwspecialist Ubbink kwam hij in de voetbalwereld terecht. De zes jaar dat hij in Doetinchem de scepter zwaaide, noemde hij later ‘een van de mooiste periodes uit mijn leven’.
Als voorzitter opereerde hij nagenoeg in zijn eentje. Hij maakte plannen om het stadion te moderniseren, scoutte spelers, deed de contractonderhandelingen met ze en pakte, als het nodig was, de telefoon om bij collega-voorzitters om versterking te vragen, zo vertelde hij twee jaar terug in een De Graafschap-podcast. ‘Dan zei ik tegen Michael van Praag (Ajax, red.): ‘Je moet me helpen, Michael, anders blijven we er niet in.’ Even later zaten we bij Louis van Gaal op kantoor om over een speler te praten. Zo deden we zaken.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Enzerink deed dat allemaal naast zijn gewone werk als directeur en woonde in Amsterdam. Zijn vrouw vraagt zich nog weleens af waar hij de tijd vandaan haalde: ‘Waarschijnlijk omdat het voor hem niet als werk voelde.’
Wat ook meehielp: hij had niet meer dan vijf uur slaap per nacht nodig. Toen Enzerink dat eens in een interview vertelde, stond VI-journalist Johan Derksen de volgende dag in de vroegte onaangekondigd op de stoep om te kijken of dat echt zo was. Samen lieten ze de hond uit; het leverde Derksen een interview van vier pagina’s op.
Een samenwerkingsverband met Udinese, opgezet met de bevriende voorzitter van die club, luidde het einde van Enzerink bij De Graafschap in. Opeens wemelde het van de Italiaanse spelers in Doetinchem. Er kwam zelfs een Italiaanse trainer, maar die bleek helemaal niet over de juiste papieren te beschikken.
Supporters pikten het niet: ze vreesden dat de identiteit van de club verloren zou gaan. Toen hij er in de regionale media van werd beschuldigd er zelf aan te verdienen en onder politiebegeleiding het stadion moest verlaten, hield hij het voor gezien. Overigens niet dan nadat hij een journalist van De Gelderlander een stadionverbod had opgelegd, het eerste en enige in de 72-jarige clubhistorie.
Enzerink was met zijn ‘Project Udinese’ zijn tijd ver vooruit, al gaf hij later ook toe dat hij te solistisch te werk was gegaan. Na zijn overlijden op 84-jarige leeftijd aan de gevolgen van dementie nam De Graafschap afscheid van hem met een minuut stilte. Op een groot spandoek van de harde kern stond de tekst: ‘Jouw succes blijft ongeëvenaard. Rust zacht, Hylke.’
Zijn vrouw en dochter keken vanaf de tribune geëmotioneerd toe: ‘Dat voelde toch een beetje als erkenning’, zegt de laatste. ‘Ik weet zeker dat hij met een glimlach gezegd zou hebben: fijn, is dat ook weer rechtgezet.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant