Feyenoord kon geen punten bijschrijven na het bezoek aan het Spaanse Real Betis. Het enige doelpunt viel uit een strafschop, al kwam Betis de zege ook toe.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Net wat gehaaider, net wat handiger, net wat balvaster, net wat beter aangepast aan de omstandigheden was Real Betis. Op een veld waar een sprong konijnen de terreinknecht leek te hebben vervangen, leed Feyenoord de tweede nederlaag deze Champions League in drie duels. De tweede verliespartij ook in Spanje na eerder ruim verlies bij Barcelona (5-1). Nu was de verliesmarge minimaal, en de kater dus groter.
Feyenoord won vorige week thuis van Como (3-2), en thuis winnen zal Feyenoord moeten blijven doen om kans te maken op het overleven van de groepsfase. Al zijn die potjes nog pittig met Internazionale, Porto en RB Leipzig als tegenstanders. Maar goed, op dit niveau zijn er eigenlijk geen fijne opponenten, iedereen heeft zijn wapens.
Spaanse ploegen hebben de nare eigenschap dat ze Nederlandse teams doorgaans dol tikken. Ze kunnen bijna allemaal geweldig voetballen, Spaanse coaches hebben niet voor niets de mooiste banen wereldwijd, om over de prestaties op het laatste EK en WK nog te zwijgen.
Het werd geen grote rondo. Feyenoord, trotse koploper in de eredivisie, beet gaandeweg steeds meer van zich af. Juist in een goede fase na rust incasseerde het die ene tegentreffer. Luciano Valente verloor de bal, de rappe Abde Ezzalzouli schoot hard tegen de arm van Jeremiah St. Juste. Isco klaarde het klusje vanaf elf meter.
Feyenoord moet blijven schakelen, van tweemaal op rij een sfeervolle Kuip met een perfecte natte grasmat tegen AZ en Como naar het gezellige stadionnetje van Telstar naar de enorme galmbak La Cartuja, de tijdelijke thuishaven van Real Betis. Vaak ook decor van interlands van Spanje, want Sevillanen zijn fanatieke voetbalsupporters. Je bleef ze doorlopend horen, de Beticos, een beetje echoënd, en opgezweept door iemand met een megafoon die een nogal eentonig, zeurderig geluid voortbracht. Ze gaven extra gas naar het einde toe, daarmee ieder overleg onmogelijk makend.
En dan dat afschuwelijke veld, Champions League-onwaardig zoals Giovanni van Bronckhorst vantevoren terecht opmerkte. De plaggen vlogen in de rondte, de bal hobbelde en stropte. Voor twee normaliter goed voetballende ploegen met veel snelheid in het spel was het een overduidelijke hindernis. Zeker Feyenoord moest wennen.
Bij Betis ging de bal makkelijker rond. De Spaanse subtopper bouwt aan een sterk seizoen, Porto en Lille waren al aan de zegekar gebonden in de Champions League. Betis is een ingespeeld geheel, afgelopen zomer voegde het alleen een eredivisiespits toe, voormalig AZ-er Troy Parrott. Hij deed mee door de blessure van Cucho Hernandez die meestal eerste keus is, maar viel niet echt op.
Er is veel ervaring, snelheid en klasse, dat laatste vooral bij aanvoerder Isco die met zijn kromme benen bijna argeloos de bal op ieders presenteerblaadje aanbood.
Eind januari speelden beide clubs ook tegen elkaar, toen in de Europa League. Real Betis won met 2-1. Het betekende het definitieve einde van een moeizame campagne. Feyenoord voegde sindsdien onder meer drie Spanjaarden toe aan de ploeg, voor meer voetbal en pit. Ze speelden alledrie - Javi Lopez, Mika Mármol en Nacho Ferri.
Mármol was matig aan de bal. Tjark Ernst redde hem voor rust toen hij de bal zomaar inleverde. Spits Ferri had het eveneens zwaar. Lopez was goed en leidde de enige echte grote kans van Feyenoord in na een combinatie met Luciano Valente. Gjivai Zechiël was goed aangesloten, maar trapte vlak voor het doel over.
Het geschiedde vlak voor rust, een voorsprong was onverdiend geweest. Real Betis viel over het hele veld aan met veel diepgaande spelers. Feyenoord antwoordde er lang te afwachtend op. In balbezit was de linkerkant onderbezet, omdat Valente veel naar binnen kroop. Lopez durfde niet te ver door te komen, aangezien zijn tegenstander, oud-Ajacied Antony, rap en handig is. Net zoals Ezzalzouli aan de andere kant overigens. Givairo Read had zijn handen vol aan de Marokkaan, meldde zich na rust toch steeds vaker voorin.
Het was vooral een kwestie van hopen op een bevlieging van Anis Hadj Moussa, maar die had vaak een overmacht tegenover zich en moest van te ver schieten. De ervaren Sevilla-coach Manuel Pellegrini is niet van gisteren, natuurlijk.
Feyenoord deed er alles aan, de prima spelende kilometervreter Oussama Targhalline moest er uiteindelijk af met kramp, zo diep ging hij. Zijn collega op het middenveld Charles Vanhoutte werd ook gewisseld.
Feyenoord moet ook aan de toekomst denken. Komende zondag speelt het in de volgende afwijkende ambiance, het Philips stadion van PSV. Met de supporters op steilere tribunes, die korter op het veld zitten. Een veld waar de bal gelukkig ook normaal rolt.
Source: Volkskrant