Een grote tv-hit is momenteel de horrorserie Crystal Lake, gebaseerd op de Friday the 13th-films. En het is niet enige serie die gebaseerd is op een slasher uit de bioscoop. Afleveringen lang bloed en doodslag: hoelang blijft dat leuk?
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Oktober: traditiegetrouw dé horrormaand, zeker in de Verenigde Staten. Noem het een stukje voorpret in aanloop naar Halloween. Mede daarom domineert monsterserie Below al weken de hitlijsten van Netflix, wordt er veel verwacht van komische horrorserie Yaga (vanaf 23 oktober te zien op HBO Max) en is Crystal Lake momenteel de best bekeken serie op HBO Max.
Die laatste serie is een bijzondere. A24, de hippe filmstudio achter succesvolle films als Midsommar, The Drama en Marty Supreme investeerde naar verluidt tientallen miljoenen dollars in Crystal Lake, een prequelserie van de Friday the 13th-films. Die filmreeks, vooral populair in de jaren tachtig, draait om hitsige tieners die bij een bosmeer (Camp Crystal Lake) één voor één uit de weg worden geruimd door de monsterlijke Jason Voorhees, een gepest jongetje dat verdronk in het meer en sindsdien wraak neemt op iedereen die zich in ‘zijn’ bos begeeft.
Maar, en hier volgt een spoiler voor de eerste Friday the 13th-film uit 1980: in dat eerste deel bleek niet Jason, maar zijn moeder Pamela (destijds gespeeld door Betsy Palmer) de moordenaar, omdat ze nog altijd furieus was over de verdrinkingsdood van haar zoon.
Het was een slimme twist in een verder niet al te bijzondere film, maar 46 jaar later is deze Pam(ela) Voorhees (nu gespeeld door Linda Cardellini, die recentelijk een Emmy won voor haar rol in DTF St. Louis) ineens de hoofdpersoon van een achtdelige serie. Crystal Lake speelt zich een kleine tien jaar af vóór de gebeurtenissen in Friday the 13th, waarbij we in de eerste aflevering zien hoe Jason (Callum Vinson) verdrinkt in het meer door onoplettendheid en nalatigheid.
Pam is radeloos, maar de lokale bevolking haalt akelig snel de schouders op. The camp must go on! Hoewel de lokale sheriff (gespeeld door William Catlett) sympathie heeft voor Pam, wordt zij verder vooral weggekeken. Alsof dat nog niet erg genoeg is, duiken er nare types op uit Pams verleden die nog een rekening met haar te vereffenen hebben (er is iets met een mysterieus laboratorium, waarmee Crystal Lake ook mikt op de Stranger Things-fans).
Crystal Lake doet daarmee best iets bijzonders door een vrij doorsnee slasher van iets meer diepgang te voorzien. Natuurlijk, het is vaak óók een heerlijk bloederig horrorspektakel, waarbij hoofd, kaak en huid bepaald niet gespaard worden, maar de serie wil de moordenaars uit de films tegelijkertijd ook meer mens maken. Ach, die arme gepeste Jason en zijn zielige moeder, ze konden niet anders dan massaal aan het moorden slaan.
Het sterkst is Crystal Lake toch vooral op de momenten dat de serie teruggrijpt op de oerinstincten van het slashergenre: inwisselbare personages op memorabele wijze aan hun eind laten komen. Gelukkig voorziet het verhaal daar ruimschoots in: zodra een stel hitsige hippies hun kamp opzetten in de buurt van het meer, is volstrekt helder wat hun lot gaat worden.
Crystal Lake past daarmee perfect in de ontwikkeling dat een slasher- of horrorfilm allang niet meer uitsluitend iets is voor een avondje griezelen in de bioscoop. Horror leeft ook op televisie als nooit tevoren, met dit jaar successeries als Widow’s Bay, Below en American Horror Story.
Maar ook de horrorfilmiconen van weleer duiken steeds vaker op in series. Gek is dat niet: veel klassieke slasherfilms spelen met het idee dat de moordende monsters nooit helemaal dood of kapot te krijgen zijn. Of het nu gaat om Jason Voorhees, Michael Myers uit de Halloween-films, Freddy Krueger uit Nightmare on Elm Street, Chucky uit de Child’s Play-films of Leatherface uit The Texas Chainsaw Massacre: horroriconen uit de jaren zeventig en tachtig worden door Hollywood zelden langdurig met rust gelaten.
Daar komt nog bij dat veel jonge makers van nu opgroeiden met dit soort slasherfilms, zoals bijvoorbeeld regisseur Jane Schoeburn, die eerder dit jaar nog de bijzonder leuke metahorrorkomedie Teenage Death and Sex at Camp Miasma maakte (een film waarvoor de Friday the 13th-films een belangrijke inspiratiebron zijn).
Veel van deze franchises zijn in de bioscoop eindeloos uitgemolken: Halloween telt inmiddels dertien films, Friday the 13th heeft er twaalf en van The Texas Chainsaw Massacre is een tiende film onderweg.
En het blijft nu dus niet meer bij films. Zo zijn op SkyShowtime de eerste twee seizoenen van Chucky te zien, een serie die voortbouwt op de Child’s Play-films, waarin pratende pop Chucky een hoop bloederige ellende veroorzaakt. Op diezelfde streamingdienst staat ook de uitstekende serie Bates Motel, die weer een prequelserie is van Alfred Hitchcocks klassieker Psycho uit 1960. Ook films als The Exorcist en Scream kregen een vervolg in serievorm.
En het houdt voorlopig niet op. Filmstudio A24 werkt inmiddels aan een nieuwe serieverfilming van The Texas Chainsaw Massacre, en er waren recentelijk ook plannen voor een eerste Halloween-serie.
Studio’s wagen zich hiermee aan een pittige uitdaging, want de meeste slasherfilms zijn toch vooral hap-snij-wegfilms, waarin een groep tieners één voor één op gruwelijke wijze aan hun einde komen. De moordende monsters hebben daarbij vaak iets mythisch, onsterfelijks of bovennatuurlijks.
Omdat een serie meestal veel langer duurt dan een film, ontstaat de neiging om meer in te vullen dan nodig. Een serie als Crystal Lake neemt tenslotte ook iets weg van de mythe, door behoorlijk veel te verklaren over de achtergronden van Pamela en Jason Voorhees. Logisch, met een serie die acht afleveringen telt, maar zoals gezegd: het lekkerst zijn toch vooral de klassieke slashermomenten.
Hoofdrolspeler Cardellini vatte het zelf onlangs nog het best samen in een interview met The Guardian. ‘Ze trokken iemands gezicht eraf. Dat is mijn favoriete deel!’ Veel leuker toch dan dat eindeloze verklaren?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant