De lezersbrieven! Over conflicten en giftige paddenstoelen mijden, het Engels van de juf of meester, Donald Trump een koekje van eigen deeg geven, en robots in de Tweede Kamer.
Een gedragswetenschapper vindt het ‘een extreem slecht idee’ om medereizigers aan te spreken op geluidsoverlast door harde telefoongeluiden. Dit raakte iets in mij. In wat voor een maatschappij leven we als we elkaar niet meer kunnen aanspreken op relatief kleine, maar terechte irritaties? Ik begrijp dat er altijd een risico is op escalatie, maar moeten we het daarom maar altijd overlaten aan een conducteur of handhaver? Verliezen we zo niet nog meer het contact met elkaar, waar we eigenlijk juist allemaal behoefte aan hebben?
Wat mij betreft zou het gesprek daarover moeten gaan: hoe leren we weer om meer in contact te zijn met elkaar? Iemand op een vriendelijke manier aanspreken op het feit dat je overlast ervaart hoort hier wat mij betreft ook bij. Het bericht raakte mij omdat ik zelf conflictvermijdend ben en me daar graag in wil ontwikkelen.
Wout van Dijk, Amsterdam
Jaarlijks wordt in de herfst als terugkerend ritueel de paddenstoelenfobie weer flink gevoed in de media. Ik ben daar erg blij mee, want dat scheelt nogal wat concurrentie. Anders dan wat steeds wordt beweerd hoef je niet zoveel paddenstoelenkennis te hebben om toch veilig eetbare paddenstoelen te plukken.
Je hebt drie soorten paddenstoelen en één soort is bijna altijd eetbaar en smakelijk. Enkele daarvan zijn licht giftig, of onsmakelijk, maar zijn gemakkelijk te herkennen, bovendien vrij zeldzaam. Juist de ‘echte’ paddenstoelenkenners willen nog weleens de mist in gaan, omdat ze ook die andere soorten plukken. Daar zitten wel heel giftige tussen, die ook nog eens op eetbare paddenstoelen lijken.
André Doorlag, Groningen
Wat goed dat kinderen al op de basisschool tweetalig onderwijs krijgen. Het is ook typisch Nederlands om een woordje over de grens te kunnen spreken. Het past van oudsher bij onze cultuur, we zijn immers een handelsland met een internationale oriëntatie.
Menig buitenlander zal zich verbazen over onze vloeiende meertaligheid (‘Une baguette s’il vous plaît’). We zijn er apetrots op. Dus ja, we kunnen er niet vroeg genoeg mee beginnen. Dat stelt wel enige professionele eisen aan onze meesters en juffen. Het zal toch niet zo zijn dat zij onbevoegd de jeugd opzadelen met alle hardnekkige weeffouten van het steenkolenengels ( ‘Sekkretarrie-zjennerul of Neeto’)? Dat zou dan ook wel weer typisch Nederlands zijn.
Wim Westera, Leersum
In The Art of the Deal noemt Donald Trump het hebben van een hefboom (‘leverage’) het belangrijkste wapen bij elke onderhandeling: wanneer jij iets bezit dat de ander nodig heeft dan moet je deze situatie ten volste als drukmiddel inzetten om een gunstige deal voor jezelf te sluiten.
De arme Oekraïners ervaren nu wat Trumps lezing van een kunstige deal inhoudt: omdat hij anders geen diesel uit Rusland krijgt, krijgen zij geen informatie, internet of Patriot-raketten van hem om zich tegen dezelfde uitzinnige Russen te beschermen.
Maar wij bezitten iets dat de VS absoluut niet kunnen missen: die enorme markt voor de export van Amerikaanse producten. Wij hebben als consumenten een enorme onderhandelingskracht. Geen Starlink meer? Wij kopen geen Tesla’s meer. Geen informatie of Patriots? Wij gaan niet meer op vakantie naar de VS, stoppen met streamen, dumpen onze Amerikaanse aandelen en kopen alleen nog maar Europese producten.
Dick Haan, Linschoten
Aangezien de SGP tegen draagmoederschap is omdat de baby van de moeder gescheiden wordt, neem ik aan dat ze ook niet wil dat koe en kalf van elkaar gescheiden worden. Of gaat ze ervan uit dat een koe geen emoties kent? Van deze brute scheiding is onze hele zuivelindustrie afhankelijk. SGP, hoe staan uw principes erbij?
Jan Willem Boekschoten, Midwoud
Als kiezer stem ik op mensen, niet op een robot. Ik voel mij bedonderd nu blijkt dat een flink aantal Kamerleden AI gebruikt voor hun mondelinge bijdragen, kiezersbedrog dus.
F. de Ridder, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant