is natuurkundige en oud-politicus.
Net als vele andere Nederlanders met familie of vrienden in Israël zag ik de afgelopen drie jaar tot mijn grote zorg en vooral verdriet het wederzijdse onbegrip groeien. De gesprekken veranderden van toon. Ze werden pijnlijk, stokten. Iemand zegt: ‘Er bestaan helemaal geen onschuldige kinderen in Gaza.’ Wat zeg je terug?
Het is moeilijk te overschatten wat de gruwelen van 7 oktober hebben aangericht in de psyche van een land dat, opgestaan uit de Holocaust, een hernieuwde slachting recht in de ogen heeft gekeken. Slechts een enkeling weet vanuit Israël nog de brug te slaan met onze perceptie van de gebeurtenissen. Nog minder van ons zijn tot het omgekeerde in staat.
We zijn getuige van een volkspsychose. Het redelijke midden van de Israëlische maatschappij, strevend naar vredig en gelijkwaardig samenleven, is volledig naar de marges verdwenen. Vervangen door een moedeloos onverschillig vijandbeeld. Nog maar 17 procent van de Israëliërs gelooft in twee volken die vreedzaam naast elkaar leven, meer dan driekwart zegt zich niet te bekommeren om het lot van de Gazanen en maar liefst 62 procent vindt dat het vertrek van de Palestijnen naar andere landen desnoods met geweld mag worden afgedwongen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Deze verharding vindt plaats in een context waarin men niet meer openstaat voor wat er werkelijk plaatsvindt in Gaza. De berichtgeving in Israël is summier en wat wel doordringt, wordt door 74 procent van de bevolking ontkend als fakenieuws.
Een getraumatiseerd land, geleid door een regering van opportunisten en fanatici, met een van de sterkste legers ter wereld. Het is de receptuur voor het ongekende drama dat zich nu in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever afspeelt. De nachtmerrie waaruit Israël ooit ontwaakt, zal het land nog generaties achtervolgen.
Dit is waar de rechtsorde voor is ontwikkeld. De nationale rechtsorde, die zorgt dat een vader geen begrijpelijke doch blinde wraak kan nemen op de moordenaar van zijn dochter, maar zich moet neerleggen bij een in zijn ogen altijd te milde straf. Voor ieders bestwil, en dat van de samenleving. Maar er is ook een internationale rechtsorde, die ervoor zou moeten zorgen dat een getraumatiseerd land wordt verhinderd in het in blinde woede wegvagen van een ander volk. Die rechtsorde is daarbij wel afhankelijk van internationale krachten die het hoofd koel houden. En daar zijn er op dit moment veel te weinig van.
De polarisatie giert door Europa, cruciale nuances verschroeiend in verhitte tegenstellingen. Enerzijds wordt de Hamas-vlag gehesen, uit solidariteit met het Palestijnse volk. Onverdraaglijk cynisch, want juist de nihilistische vernietigingstactiek van Hamas is de Palestijnen noodlottig geworden. Elders zien we hardnekkige ontkenning van Israels wandaden, vaak door weldenkende opinieleiders of ambtsdragers. Het is een bizar fenomeen.
In het rechterdeel van het parlement worden de misdaden weggewuifd. In Neerlands grootste krant beweert een parade van columnisten en de hoofdredactie dat berichten over verwoesting, genocide of honger in Gaza valse propaganda zijn. Alles in weerwil van visueel bewijs van de systematische vernietiging van Gaza, de permanent ondervoede kinderen en wetenschappelijke conclusies over de toepasselijkheid van het begrip volkerenmoord.
Gezien onze relatie met de ontstaansgeschiedenis van Israël is het wellicht verklaarbaar, maar niet verdedigbaar. Elders zie je soortgelijke, zelfs grotere cognitieve dissonantie, zoals in Duitsland of de Verenigde Staten. Voor wie zich ooit afvroeg hoe het proces van wegkijken en ontkennen van wandaden toch werkt. Zo dus.
Waar Israël niet bij machte lijkt zichzelf te herpakken, mag dat niet gelden voor de internationale gemeenschap. Zij kan en moet optreden. Letterlijk. Het Trump-plan voor Gaza is in vele opzichten bizar en onwerkbaar, maar bevat één artikel dat de sleutel kan zijn voor de beëindiging van het lijden: een internationale stabilisatiemacht, opgezet samen met Arabische landen in de regio.
Trump is zelf al lang niet meer geïnteresseerd in zijn plan, maar de rest van de wereld moet die verantwoordelijkheid wel voelen. En anders is het aan ons, aan allen, om iedere regering van elk land er dagelijks aan te herinneren. Want dit mag niet langer doorgaan.
In de letterlijk adembenemende documentaire Naza zegt een Israëlische soldaat die moorden op Palestijnse kinderen klinisch uitvoerde: ‘Ik beschouw de nazi’s nog altijd als boosaardig, maar wat ben ik dan?’ Als wij niet ingrijpen, wat zijn wij dan?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant