Wie het nieuws over de protesten in Frankrijk en elders in Europa leest, ziet overwegend negatieve berichtgeving. We moeten de protesten juist toejuichen. De staat van de wereld is namelijk erbarmelijk en zeer zorgwekkend, zeker als je nog jong bent.
Met veel verontwaardiging en afschuw wordt bericht over de ‘onlusten’ die in veel Franse steden ontstonden. Uitzonderlijk veel aandacht gaat uit naar de beschadigde Hermès- en Louis Vuitton-winkels. Waar het helaas te weinig over gaat, zijn de gegronde redenen waarom bijna een miljoen Fransen en ook jongeren in andere landen de straat op gaan.
In plaats van afschuw of verontwaardiging uit te spreken, zouden we de strijdvaardigheid van deze jongeren moeten vieren. Want zij zijn terecht boos. Boos op politici die stelselmatig kiezen voor de belangen van het grootkapitaal in plaats van gewone mensen. Politici die liever beknibbelen op sociale voorzieningen dan de vermogenden der aarde effectief belasten. Politici die liever de deur openzetten voor datacenters en miljarden in de wapenindustrie investeren dan zorgen voor adequate huisvesting en onderwijs.
Over de auteur
Noël van Veen is campaigner bij Oxfam Novib. Hij schrijft dit stuk op persoonlijke titel.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Want ja, je hoeft niet heel erg op te letten om te weten dat het niet lekker gaat. De vermogensongelijkheid neemt wereldwijd enorm toe en niets lijkt deze trend te kunnen stoppen. Serieuze maatregelen om iets te doen aan de alsmaar groeiende vermogensongelijkheid stuiten op hevig verzet. De rijkste 10 procent bezit nu zo’n driekwart van de wereldwijde rijkdom, terwijl de onderste 50 procent slechts 2 procent bezit.
Met de enorme rijkdom die een handvol miljardairs heeft vergaard, zetten zij verkiezingen naar hun hand. Zo geven diverse miljardairs gul aan extreemrechtse partijen, kopen zij media op en bevoordelen hun algoritmes hun favoriete politici. Zoals we onlangs weer zagen bij de Braziliaanse presidentsverkiezingen, waar Meta de extreemrechtse Flávio Bolsonaro bevoordeelde ten opzichte van de zittende linkse president Lula.
Ondertussen wordt overal op de wereld de impact van de klimaatcrisis steeds voelbaarder. De aan het klimaat gelinkte natuurrampen volgen elkaar in rap tempo op. Wereldwijd worden we geconfronteerd met overstromingen, extreme droogte en hitte. Ook Europa wordt hierin niet gespaard, zoals we deze zomer konden merken.
Hoe ziet de wereld er over 20 jaar uit? Niet goed, als we de steevast genegeerde klimaatrapporten van de Verenigde Naties mogen geloven. En wat doen onze politici? Die blijven voordeeltjes geven aan de fossiele reuzen die onverminderd doorgaan met het oppompen van olie en aan de techmiljardairs die in hoog tempo energieslurpende datacenters bouwen. Datacenters voor een technologie die ons in het gunstigste geval werkloos maakt en ons met een beetje pech uitroeit, als we de AI-bazen mogen geloven.
En als dit allemaal niet erg genoeg is, kijken we ook allemaal toe hoe Israël straffeloos een genocide pleegt. Hoe mensen die op ons lijken – als je niet wit bent – worden verpulverd door Israëlische en Amerikaanse bommen in Gaza, Libanon, Iran of Jemen. Hoe straffeloos het internationaal recht geschonden wordt, elke dag weer. Hoe waarden zoals mensenrechten, die bij menig Europees leider zo hoog in het vaandel leken te staan, eigenlijk vrij weinig betekenen als de schenders ervan ‘bondgenoten’ zijn.
Een wereld waarin dit de dagelijkse realiteit is, is een wereld waarin op volwaardige wijze geen échte toekomst is. Niet voor wie niet tot de rijke elite behoort die de vele voordeeltjes geniet, maar tot de brede laag mensen die door de stijgende levenskosten steeds meer in de verdrukking komt en in een wereld vol onzekerheden leeft. Een wereld van klimaatrampen, oorlogen en AI-bots die ons al dan niet gaan uitroeien.
Verzet tegen deze wereld is broodnodig en mag best wat ruiten kosten. Dus laten we de jongeren vieren. Laten we vieren dat zij niet bij de pakken neerzitten en met hoop voor een andere wereld de straat op gaan. Een wereld met meer rechtvaardigheid voor iedereen. Een wereld waarin de sterkste schouders echt de zwaarste lasten dragen, sociale voorzieningen boven de winst van grote bedrijven gaan en tegen genocide wordt opgetreden.
Franse toestanden
Frankrijk is een land van scheefgroei. Een land van achterstallig onderhoud. Daartegenover staat een elite van bezitters die bij elk overheidsbesluit angstvallig uit de wind wordt gehouden. Onvrede daarover heeft haar kookpunt bereikt. Een volksopstand, radicaal en vernietigend. Tegen een groep die haar rijkdommen voor zichzelf houdt. Een explosie vanuit de nationale onderbuik. Miljarden zijn af te romen zodat de staat kan doen waarvoor zij in het leven is geroepen, zonder armlastig te hoeven zijn.
Te weinig mensen realiseren zich dat bezit groeit op de rug van structuren en voorzieningen die voornamelijk via de lonen van werkenden worden bekostigd. Wat een kulargument dat die rijken er ‘zelf hard voor gewerkt hebben’. Iedereen werkt. Iedereen werkt hard voor zijn centen.
In Nederland moeten wij niet naïef zijn. Ook hier is er een onderbuik die zich vult met frustratie. Laten we daar niet van wegkijken. Van brede onvrede die na het zoveelste ‘stilstand-kabinet’ opnieuw energie krijgt. Scepsis en cynisme overstemmen onze optimistische volksaard. Gevaarlijk, want het vreet aan onze fundamenten.
Onze infrastructuur is ons verdienmodel. En die staat er beroerd voor. Door jarenlang afknijpen. Dit is wat je krijgt bij doldriest bezuinigen, terwijl het geen luxe-opgaven zijn die gerealiseerd moeten worden. Niet anders dan in Frankrijk heeft ook in het land van Rob Jetten een tiende van de bevolking de helft van al het vermogen in bezit. Overheid, klop daar aan en wij zullen wel varen. Laat de rijksten van uw zonen proportioneel bijdragen.
Zo voorkomt u Franse toestanden.
Geert Tomassen, Doetinchem
Vreedzame demonstratie
Maandag schreef Eline Huisman over de protesten in Frankrijk: ‘De vreedzame mars van tienduizenden tieners, hun ouders, gele hesjes en muzikanten (…) wordt volledig uit beeld gedrukt door het geweld en de ravage die elders in de stad zijn aangericht.’ De Volkskrant doet daar vrolijk aan mee door bij het artikel vijf foto’s van gewelddadigheden te plaatsen.Terecht wordt het prachtige stadhuis van Limoges, dat in vlammen opgaat, groot afgedrukt. Maar waarom er geen enkele vreedzame demonstratie in beeld wordt gebracht, is mij een raadsel.
Ronald Schilperoort, Groningen
Tweede Franse Revolutie
Zaterdag 17 september gingen honderdduizenden scholieren op zeker 110 plekken in het land de straat op om te protesteren tegen de door hun ouders gekozen regering, de staat van het onderwijs, getuige het gebrek aan zelfkennis, alsmede de stijgende kosten van levensonderhoud, grotendeels veroorzaakt door het herstel van alle aangebrachte vernielingen en de 1.500 door henzelf gestichte branden in de openbare ruimte.
Deze revolutie is echter kinderspel vergeleken met die van 1799, die gericht was tegen de toenmalige extravagante adel.
Het begrip kinderspel mag in deze krant inderdaad letterlijk worden opgevat.
Peter de Groot, Schoorl
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant