Hoewel er weinig op het spel stond, werd reikhalzend uitgekeken naar Paris Saint-Germain - Barcelona. De vele sterspelers stelden niet teleur. Door de dadendrang van PSG leed Barcelona uiteindelijk de eerste nederlaag van het seizoen.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Er lag een prachtige, geoliede dansvloer klaar in het Parc des Princes voor een fabelachtige voetbalwedstrijd tussen Paris Saint-Germain en Barcelona als tegengif voor alle onlusten in Parijs in de dagen ervoor. Sterspelers te over, en vrijwel allemaal in topvorm verkerend. Na een aantrekkelijke eerste helft leken die het bij een 1-1-stand wel welletjes te vinden, met al behoorlijk wat blessuregevallen, vooral aan Parijse kant, en zware competitieduels voor de boeg. Alsnog ontplofte de boel vanaf de 72e minuut weer en werd het 4-2. Alle treffers waren van grote schoonheid bovendien.
Dat is het leuke aan deze ploegen, aan hun trainers Luis Enrique van PSG en Hansi Flick van Barcelona. Er stond betrekkelijk weinig op het spel behalve prestige. Beide clubs hadden al de volle buit behaald uit de eerste twee van in totaal acht Champions League-duels in deze eerste fase. Maar de wereld keek mee en kreeg wat het wilde: spektakel, durf, kwaliteit, actie, veerkracht, dadendrang, zes doelpunten en iets van zestien grote kansen in totaal.
Ze stelden veelal niet teleur, de voetballers die het spel op een soort ingestudeerde dans laten lijken. Met op de tribune een artiest met een bijpassend oeuvre: Lenny Kravitz (‘Are You Gonna Go My Way’, ‘Fly Away’, ‘Let Love Rule’, ‘Always on the Run’). Het plenste vrijwel voortdurend kansen. Dan weer voor PSG, dan weer voor Barcelona. Er deden drie reservebacks mee vanwege blessures, maar zelfs die kunnen eigenlijk beter aanvallen dan verdedigen. Xavi Espart, een als rechtsback spelende 19-jarige middenvelder, scoorde voor Barcelona de 1-1 na een indrukwekkende loopactie, terwijl Lucas Hernández van PSG voor de 2-1 tekende met een ferme kopbal.
Zoveel technisch, tactisch en atletisch vermogen was er samengebald in het blauwrood en feloranje dat het vooral een kwestie van scherpte was wie de strijd zou winnen. Wie had de meeste honger, was bereid het diepst te gaan? Wie wilde sparen voor de zondag erop, als Barcelona - Real Madrid en PSG - Olympique Lyon speelden?
Het leek erop dat Barcelona uiteindelijk meer inhield. PSG kreeg in de slotfase wel heel veel ruimte. De Spaanse La Liga bevat meer topclubs dan de Franse Ligue 1, waar PSG het rijk meestal alleen heeft. Luis Enrique kan makkelijker spelers sparen, maar als dat wordt opgeworpen, onder meer onlangs door Manchester City-coach Maresca, countert Enrique dat eerst steeds werd gezegd dat PSG de Champions League nooit kon winnen vanwege het gebrek aan tegenstand in de Ligue 1. Nu zijn er dus twee van die enorme bekers op rij gewonnen.
Een derde is goed mogelijk. Enrique’s volgelingen ogen nog steeds enorm gretig en vastberaden nadat de Champions League-hymne heeft geklonken. Ze kennen elkaar door en door, kunnen geweldig met man en macht aanvallen, waarbij rechtsback Achraf Hakimi geregeld als schaduwspits opduikt. Ze kunnen ook heel hard en veel rennen, een vereiste vandaag de dag, zelfs voor topspelers.
Er zit veel spirit in de ploeg. Marquinhos en Kvicha Kvaratskhelia moesten na een uur gelijktijdig geblesseerd naar de kant, nadat Ousmane Dembélé in de twintigste minuut al was uitgevallen. Barcelona, net daarvoor op 1-1 gekomen, gooide Rodri erin en kreeg prompt een serieus overwicht. Lamine Yamal poortte de kwetsbare Hernández, maar die nam even later dus koppend wraak als startsein van een doelpuntrijke slotsalsa.
Yamal was minder dominant dan anders, maar maakte met een puntertje hoog in het doel nog wel de 2-2. Raphinha mist nog wat ritme na een blessure. Pedri was dan wel echt geweldig, net als Vitinha, maker van de 3-2 met een heerlijke knal; vijf minuten later tekende Fabián Ruiz op aangeven van wonderback Hakimi voor de 4-2. Frenkie de Jong keek vanaf de bank de hele wedstrijd toe.
Het begin barstte ook al van de kansen. PSG opende het bal met drie schoten binnen vijf minuten, waarvan er één op de paal belandde. Daarna nam Barcelona de kansenshow over, daarna weer PSG en zo golfde het op en neer.
Barcelona, dat binnen een half uur Dani Olmo zag afhaken, hielp PSG uiteindelijk zelf in het zadel. Yamal dacht in de 38e minuut met een boogbal het middenveld te bereiken, maar PSG onderschepte de bal, waarop Désiré Doué tussen twee Barcelona-verdedigers door in de hoek schoot. Barcelona dacht direct gelijk te maken toen Pedri de ingevallen Fermin Lopez lanceerde, maar hij werd gestuit en trapte daarna in het gezicht van Willian Pacho in plaats van tegen de bal.
Pacho kreeg na rust nog een tik tegen het hoofd te verwerken, maar wilde van geen wijken weten. Zoals heel PSG toch weer wist bij te schakelen en de zege naar zich toetrok.
Aldus is de lange weg naar de derde zege op rij overtuigend ingezet door PSG. Maar zoals Kravitz al zong: It ain’t over til it’s over. Beste kans dat beide clubs elkaar later nog tegenkomen met grotere belangen. De liefhebber zal het van harte hopen.
Source: Volkskrant