Paris Saint-Germain en FC Barcelona doen met hun tegenstanders wat ze willen. Dinsdagavond tekent een klassieker zich af in het Parc des Princes als de ploegen elkaar treffen in de Champions League.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
De draaicirkel van Désiré Doué, de snelheid van Anthony Gordon, de rust van Rodri, de intelligentie van Vitinha en Pedri, de dribbels van Khvicha Kvaratskhelia, de rushes van Achraf Hakimi, de sprongkracht van João Neves, de veelzijdigheid van Ousmane Dembélé, de schotkracht van Raphinha en de magie van Lamine Yamal.
Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een droomduel tussen Champions League-titelhouder Paris Saint-Germain en het extreem veel scorende Barcelona, dinsdagavond in Parc des Princes. Twee teams die voortdurend willen aanvallen, hun klasse willen tonen.
PSG-coach Luis Enrique houdt zijn troepen hongerig door hun de vette worst van een derde Champions League-titel op rij voor te houden. Alleen Real Madrid lukte dat eerder. Maar waarlijk grootse wedstrijden spelen is misschien net zo belangrijk, bepleit de succesvolle trainer. Die wringen zich immers nadrukkelijk in het collectieve voetbalgeheugen. PSG - Tottenham (5-3) en vooral PSG - Bayern München (5-4) waren vorig seizoen wedstrijden voor de eeuwigheid, net als Liverpool - PSG (0-1), Aston Villa - PSG (3-2) en PSG - Inter (5-0) het seizoen ervoor.
Vorige week werd daar nog zo’n juweel aan toegevoegd: Manchester City - PSG (2-4). In de eerste helft waren de Parijzenaren onbeschrijflijk goed. Na rust stak er een stevige Haaland-storm op, maar alsnog won PSG.
En dan nu PSG - Barcelona. Barcelona is in de beste vorm sinds de pandemie. Veel spelers hunkeren naar een groot Europees (club-)succes. De beste speler van het WK kwam naar Barcelona. Rodri won de Champions League al eens met Manchester City. Hij moet de gids zijn naar nieuwe Europese glorie. Gordon blijkt een uitstekende aanvulling op de topaanvallers Raphinha en Yamal. De Nederlandse inbreng komt misschien van Frenkie de Jong, al is hij pas net weer fit.
Maar het gaat vooral over Lamine Yamal, die briljante acties, assists en doelpunten aan elkaar blijft rijgen als kralen aan een reuzenketting. Bij PSG ontbreekt Nuno Mendes, de beste linksback ter wereld. Er liggen dus kansen voor de rechtsbuiten met de toverstaf. Anderzijds verbeeldt Raphinha de dadendrang van Barcelona misschien nog het best. Zelfs bij 2-5-voorsprong bij Real Betis afgelopen zaterdag kafferde hij Gavi uit, omdat die in de weg liep toen de ingevallen aanvoerder door de lamgeslagen Betis-defensie wilde soleren.
Barcelona heeft tot nog toe alles met ruime cijfers gewonnen. PSG morste ook nog geen punt in het miljardenbal, maar trekt heel anders door de Franse competitie. Sterspelers zitten dan en masse op de bank of zelfs de tribune. De eerste drie duels werden niet gewonnen. ‘Wedden dat we het weer omdraaien’, zei Enrique. En ja, inmiddels staan de Parijzenaren alweer bijna bovenaan.
Enrique waakt nadrukkelijk over de fitheid van zijn basisploeg, die tijdens de zomerse transferperiode ongemoeid bleef, alleen de geregeld spelende Bradley Barcola vertrok. Zowaar maakte PSG eens dikke winst. Voor zo’n 330 miljoen werden er vijf aanvallers verkocht, voor zo’n 150 miljoen werden er drie nieuwe gehaald. Wel is PSG een vermogen kwijt aan salariskosten. Neves, Ruiz, Pacho, Beraldo en Mayulu tekenden nieuwe langlopende contracten. Ook Enrique en zijn vaste assistenten verlengden tot de zomer van 2030.
Aardig is dat beide clubs flink putten uit de eigen opleiding. Barcelona heeft in opleidcentrum La Masia al decennia een goudader, PSG opende eind 2024 een nieuwe campus na een investering van 350 miljoen euro, gebouwd op een heuvel. Het eerste elftal traint helemaal bovenaan, de jongere spelers moeten daarnaartoe zien te klimmen. Enrique geeft ze de kans.
Maar het zijn de bekende namen die nog steeds het verschil moeten maken voor PSG. Tegen Strasbourg werd afgelopen weekeinde pas een voorsprong gepakt toen vijf topspelers na vijftig minuten invielen en de 1-0-achterstand omzetten in 1-3-winst.
Nieuwkomers Maghnes Akliouche (overgekomen van Monaco) en Mika Godts (Ajax) maken nog weinig indruk, in tegenstelling tot Ferran Torres die het net makkelijk vindt. Torres surft nog op de golven van de WK-finale die hij besliste. Hij kwam over van Barcelona, waar hij nooit helemaal het vertrouwen voelde. Robert Lewandowski nam afscheid, maar Barcelona wilde eigenlijk Julián Álvarez als opvolger. Torres’ ex-schoonvader Enrique achtte hem een welkome aanvulling om de boel voorin op scherp te zetten.
Uitgerekend onder Enrique won Barcelona voor het laatst de Champions League, in 2015. Vorig seizoen troffen beide clubs elkaar ook in de leaguefase, Gonçalo Ramos besliste in blessuretijd de wedstrijd in Parijs’ voordeel (1-2). PSG speelde nota bene zonder het toptrio Doué, Dembélé en Kvaratskhelia.
De vraag is vooral hoe diep Barcelona en PSG willen gaan. Barcelona speelt dit weekeinde tegen Real Madrid, PSG tegen koploper Olympique Lyon. De Champions League wordt uiteindelijk pas in het nieuwe jaar beslist. Maar goed, ze spelen allebei thuis in de late zondagavond. Hopelijk is dat genoeg reden om in deze prestigestrijd alle remmen los te gooien.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant