De kaarten lagen op tafel in Barcelona. Het was voor iedereen een tocht in onbekende wateren: een haastig georganiseerde afspraak op een circuit waar niemand aanzienlijke testervaring had en een nieuwe regenband die in Spanje in het spel kwam doordat er wat regen op de vlakte viel. Hadden we verrast moeten zijn dat het Toyota was dat boven kwam drijven, met een dominante 1-2? Op basis van wat we dit jaar in het World Endurance Championship hebben gezien, is het antwoord een luid en duidelijk ‘nee’.
Toyota Racing is tot dusver het uitblinkende Hypercar-team geweest in de WEC van 2026. Het gaat er niet alleen om dat het vier van de zeven races tot nu toe heeft gewonnen, daarmee de Hypercar-constructeurstitel met nog één ronde te gaan veilig stelde en de rijderstitel buiten bereik van al zijn rivalen bracht. Het gaat vooral om de manier waarop het zijn zeges behaalde. En in dat opzicht was de 6 uur van Barcelona op zondag een buitenbeentje.
Zeges voor de herwerkte TR010 HYBRID Le Mans Hypercar op Imola, tijdens de 24 uur van Le Mans en op Fuji werden behaald, terwijl het niet de snelste auto was, al had het in de Franse enduro in de allesbepalende sloturen wel de overhand. Deze keer had de TR010 de bovenhand. Alle anderen streden om de derde plaats.
Hoe anders die ook was dan de eerdere overwinningen, Barcelona was opnieuw een voorbeeld van de sterke punten van het in Keulen gevestigde Toyota als team, van zijn vermogen om snel te schakelen en problemen te overwinnen. Het kreeg Michelin’s nieuwe regenband beter onder de knie dan zijn rivalen, zelfs degenen die er beperkt mee hadden gereden. Dat het zijn LMH niet had getest op het Circuit de Barcelona-Catalunya, althans niet in de huidige configuratie sinds de Mickey Mouse-slotsectie werd afgeschaft, bleek evenmin een grote belemmering. Het agressieve asfalt bleek juist het tegenovergestelde voor een auto die altijd mild is geweest voor zijn banden.
Hoe onaantastbaar Toyota afgelopen weekend ook was, ik weet niet zeker of zijn verpletterende zege helemaal zo hoog moet worden aangeslagen als zijn vermogen om tegenslag te overwinnen op Le Mans in juni. Het kreeg het probleem met de koppelsensor op de winnende #7-inschrijving van Kamui Kobayashi, Nyck de Vries en Mike Conway onder controle en wist een probleem met een van de koeltrommels van de voorremmen op #8 te verhelpen om Sébastien Buemi, Brendon Hartley en Ryo Hirakawa als derde thuis te brengen. Trek een flink deel of zelfs alle punten af die de twee Toyota-equipes op Le Mans vergaarden en geef WRT BMW-coureurs René Rast, Robin Frijns en Sheldon van der Linde er een paar meer voor het winnen van de race in plaats van als tweede te finishen, en de strijd om beide WEC-titels zou richting de finale van volgende maand in Monza volledig open liggen.
Hoe belangrijk de 24 uur ook is geweest in zijn kampioensseizoen, Le Mans is tot dusver dit seizoen niet mijn favoriete Toyota-moment geweest. Ik genoot van de tactische masterclass die het in april gaf om Ferrari in zijn achtertuin op Imola te verslaan op een dag waarop de Italiaanse machine de snellere auto was, maar de gebeurtenissen op Fuji in september deden me tegen mezelf zeggen: ‘Ja, dit is een topteam dat helemaal op de top van zijn kunnen opereert.’
Toyota nam in Japan een beredeneerde gok over hoe lang de laatste safety car zou duren en dus hoeveel brandstof er nodig zou zijn om de finish te halen. Wat absoluut toch een beetje een gok was, katapulteerde de #8-auto van achter in het veld naar de leiding in de race en ook in het kampioenschap. De daaropvolgende overwinning in Barcelona voor #8 betekent dat Buemi, Hartley en Hirakawa torenhoge favorieten zijn om hun teamgenoten in Monza te verslaan om de titel.
Toyota's 2021 Le Mans triumph was a standout moment
Photo by: JEP / Motorsport Images
Dit alles zette me aan het denken over andere magische momenten voor Toyota in de jaren sinds het twee races te laat instapte in de WEC in het openingsseizoen van het herboren wereldkampioenschap in 2012. Eén daarvan moet de manier zijn waarop het met een reeks oplossingen kwam om de problemen met het brandstoffilter op Le Mans 2021 te overwinnen, in het eerste jaar van wat toen bekend stond als de GR010. Daartoe behoorde dat de coureurs de brandstofpompen meerdere keren per ronde aan- en uit moesten zetten — geen simpele schakelaar omzetten, maar een ingewikkeld scrollen door de bedieningselementen op het dashboard — en het schrijven en installeren van nieuwe software voor de motorregeling tijdens de race.
Fuji 2016, met de TS050 HYBRID LMP1, verdient ook vermelding. De overwinning voor Kobayashi, Conway en Stéphane Sarrazin werd veiliggesteld dankzij een slimme strategische call (zoals op Imola) die aan het einde van de race kwam (zoals op Fuji).
Een andere Toyota-zege waaraan ik met plezier terugdenk is Le Mans 2018, zijn langverwachte eerste overwinning in Frankrijk. Natuurlijk wisten we allemaal dat de TS050 HYBRID, behoudens een seismische gebeurtenis, zou gaan winnen nadat de terugtrekking van eerst Audi en daarna Porsche het als laatste fabrikant in LMP1 had achtergelaten. Maar het was een gevecht zonder handschoenen tussen de twee auto’s van het Japanse merk. Het was op momenten nagelbijten terwijl Buemi, Fernando Alonso en Kazuki Nakajima de overhand kregen. Het is jammer dat het evenement wordt herinnerd vanwege de overwinning van een bezoekende Formule 1-legende in plaats van een fantastische race waarin Toyota ervoor koos om zijn coureurs niet in te tomen toen de zege al verzekerd leek nog voordat de lichten uitgingen.
Ik ben er steeds meer van overtuigd dat Toyota Racing, dat een tijdlang het woord Gazoo in zijn naam droeg, moet worden beschouwd als een van de grootste endurance-raceteams aller tijden. Er bestaat de neiging om de interne fabrieksteams over het hoofd te zien wanneer dergelijke lijsten worden samengesteld. Joest Racing is een zekerheid op elke top-10-lijst: dat moet ook wel, met, afhankelijk van hoe je ze telt, 15, 16 of 17 Le Mans-zeges op zijn naam. Er zijn doorgaans ook plaatsen voor JW Automotive en Tom Walkinshaw Racing. Je zou tegenwoordig WRT kunnen meenemen, gezien zijn successen in de GT3-arena, eerst met Audi en nu met BMW. Het is waarschijnlijk nog één grote zege met de M Hybrid V8 LMDh van het merk uit München verwijderd van een gegarandeerde plek.
Maar Porsche’s fabrieksteam, gerund vanaf de onderzoeks- en ontwikkelingscampus van de fabrikant in Weissach, wordt vaak weggelaten. Dat ondanks 14 Le Mans-zeges in vier verschillende decennia, en dan hebben we het nog niet eens over meerdere wereldtitels. (Voor de duidelijkheid: ik tel de twee zeges op La Sarthe voor de 917 onder de vlaggen van Salzburg en Martini mee in die lijst, omdat de winnende auto in 1970 en ’71 telkens zeer zeker vanuit Weissach werd gerund.)
Op dezelfde manier denk ik dat Toyota over het hoofd is gezien. Misschien komt dat doordat het oorspronkelijk racete met steun van ORECA (waar de huidige technisch directeur David Floury vandaan kwam). Maar ik denk dat de tijd is gekomen om het team op een voetstuk te plaatsen en de jongens en meisjes uit Keulen in één adem te noemen met Joest Racing. Het seizoen 2026 heeft me daarvan overtuigd.
Toyota has entered the conversation about greatest endurance team among the likes of Porsche and Joest
Photo by: Eric Gilbert
Wat zou jij graag willen zien op Motorsport.com?
- Het Motorsport.com-team
Source: Motorsport