Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (71), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Gister kwam mijn zoon langs. Het was een bewolkte, regenachtige zondagmiddag en binnen was de stroom uitgevallen. Ik had wat kaarsen op tafel gezet. Maks kwam met de trap naar de zevende verdieping, want ook de lift werkte niet.
‘Hij rook naar alcohol, dat merkte ik meteen. Maar ik zei er niets van. Ik had een zak met priejaniki opengetrokken. De kruidige honingkoeken, met jam van binnen en bestrooid met poedersuiker, legde ik op een schaal. Maks nam niet, hij wilde eerst aan de slag. Hij kwam me helpen met het vastmaken van de tapijten aan de muur. Een truc om de kou buiten te houden en de warmte binnen vast te houden.
‘Vorig jaar was het me niet gelukt om de tapijten goed te bevestigen. Ik had niet genoeg kracht in mijn armen en kon niet zo hoog komen. Ook durfde ik niet op stoelen of trapjes te staan, uit angst om te vallen.
‘Maks rolde de tapijten die ik in de gang had klaargelegd een voor een uit. ‘Je weet’, zei hij, terwijl hij peinzend naar de muren keek, ‘dat dit niet voldoende is als het buiten 20 graden vriest. Dus dan moet je gewoon naar Hongarije gaan.’
‘Ik knikte. En ik wist ook wat ik hem had beloofd. Als het niet meer ging met de kou, de stroom, het water en de bombardementen, dan zou ik Kyiv verlaten. Dan zou ik niet koppig zijn en tijdens een luchtalarm in de badkamer of de parkeergarage blijven zitten. Toch weet nu nog niemand wat de winter voor ons in petto heeft. Zolang het kan, blijf ik in Oekraïne.
‘Het was voor het eerst dat mijn zoon en ik hier geen knallende ruzie over hadden. Misschien begreep Maks nu eindelijk dat ik een oude boom ben die nergens anders meer kan wortelen.
‘Misschien snapt hij dat ik graag in mijn eigen huis ben, omringd door mijn lieve buren. Dat ik een verantwoordelijkheid voel naar Valentina toe, de 82-jarige moeder van mijn schoondochter Anna, die alleen in haar flatje zit, op de westelijke oever van de Dnipro. En dat ik in het rijke, welvarende Hongarije last kreeg van schuldgevoelens. Ook al was ik daar veilig bij mijn lieve man Akos. Want als zelfs ik nu zou weggaan uit Oekraïne, wie zou er dan nog blijven?
‘Natuurlijk lees ik ook het nieuws en hoor ik over de raketinslagen. Ik weet dat Poetin dreigt om onze energie- en watervoorziening deze winter volledig te vernietigen om zo steden onbewoonbaar te maken.
‘Hij rekent op de kou, zijn beste vriend, naar wie hij nu reikhalzend uitkijkt. En natuurlijk helpen tapijten aan de muur niet bij min 10 graden, dat begrijp ik ook wel. Maar niemand, ook Poetin niet, kan voorspellen hoe en wanneer Did Moroz, Vadertje Vorst, ons land zal binnenstappen. En dus wacht ik af. Bij voorbaat vluchten vanwege Russische dreigementen lijkt me niet goed.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant