is columnist voor de Volkskrant
Een opvallende opmerking in het boek Lelijke mooie wereld van Giselinde Kuipers, over het ‘doorgedraaide schoonheidsideaal’, is dat mensen tot honderdvijftig jaar geleden niet precies wisten hoe ze eruitzagen. ‘Lang niet iedereen had een spiegel in huis, en foto’s werden pas gemeengoed vanaf het begin van de 20ste eeuw.’
Daar had ik nooit over nagedacht. Honderdvijftig jaar, dat is pas, nou ja, net geleden! Inmiddels kunnen we iedere porie in ons gezicht bestuderen en er foto’s van maken, en dat doen we dan ook. DE HELE DAG.
Een shocker over de moderne tijd dan: uit het boek van een voormalige Meta-werknemer tekent Kuipers op dat Instagram een algoritme had, of heeft, waarbij tieners die een selfie plaatsen en meteen weer weghalen, erna meer reclame krijgen voor schoonheidsproducten.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Giselinde Kuipers ging zelf anders over schoonheid denken toen ze borstkanker kreeg en door een chemokuur radicaal veranderde van uiterlijk. Ze vertelt over de plastisch chirurg bij wie ze terechtkwam voor een kleine ingreep aan haar borst. Hij keek naar haar en vroeg: ‘Waarom wil je eigenlijk een borstbesparende operatie? Ik kan ook zorgen voor een reconstructie. Want je borsten zijn best asymmetrisch…’
Laat dat ‘mooie’ uit de titel Lelijke mooie wereld maar weg.
Het huidige schoonheidsregime leidt volgens haar tot een ‘permanent gevoel van tekortschieten’ en een ‘onbarmhartige blik op anderen’. Dat is zeker waar. Maar toen ik op pagina 100 afbeeldingen zag van Parijse vrouwen in korset uit ongeveer 1890, leek het me niet alleen iets van nu. Ik had toen echt minder graag vrouw willen zijn.
Ergens is dit serieuze, maar goed geschreven boek over schoonheid dus ook lekker om bij te griezelen, maar wat moeten we er nou aan doen dat we de hele dag onzeker fotootjes van ons eigen hoofd aan het maken zijn, dat tienermeisjes al Botox laten inspuiten en rondlopen met zware nepwimpers van het formaat stoffer, dat plastisch chirurgen ongevraagd je borsten becommentariëren?
Kuipers komt wel met grote en kleine oplossingen, zoals jezelf meer ‘versieren’ – ze noemt Iris Apfel, die zichtbaar oeroud werd maar zich gewoon richtte op prachtige kettingen en kleding. Of in plaats van mooi zijn, mooi zien: ons oefenen in de mooie dingen van anderen zien in plaats van de hele wereld in een Kardashian-achtige mal te willen stoppen.
Een van de leukste manieren voor dat mooi zien, waarin ik me geheel kon vinden, was de legendarische rubriek ‘Any Body’ in het teloorgegane blad Viva, waarover Kuipers schrijft. Daarin vertelde elke week een gewoon iemand over zijn of haar lichaam, en daar stond een zwart-witnaaktfoto bij, zonder gezicht.
Zou het komen doordat ik ben opgegroeid met die rubriek dat ik nog steeds geen filler in mijn hoofd heb laten spuiten?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant