De musical is al eindeloos vaak opgevoerd, maar regisseur Daria Bukvić heeft het lef gehad om haar geheel eigen visie op het materiaal los te laten – met gewaagde regiekeuzen.
schrijft voor de Volkskrant over theater, cabaret en media.
Willkommen is een van de beste openingsnummers uit de musicalgeschiedenis. Het lied uit de Broadway-klassieker (1966), waarin de Emcee (‘Master of Ceremonies’) ons meeneemt naar zijn losbandige Kit Kat Club in Berlijn, heeft het allemaal: het is aanstekelijk, swingend, verleidelijk, grappig, met meteen een onheilspellende ondertoon.
Onheilspellend, of beter gezegd: duister en sinister – het zijn termen die ook van toepassing zijn op de nieuwe Cabaret-uitvoering van regisseur Daria Bukvić (37), die de komende maanden te zien is in het DeLaMar Theater in Amsterdam. Cabaret is al eindeloos vaak opgevoerd, maar Bukvić heeft het lef gehad om haar geheel eigen visie op het materiaal los te laten, met gewaagde regiekeuzen.
De opvallendste wijziging is de invulling van de Emcee-rol. Deze ‘conferencier’ en gastheer van het Berlijnse cabaret staat bekend als een grapjas en een charmante queer artiest. In een fascinerende, sterke performance speelt acteur Milan Sekeris de rol echter als ‘de posterboy van het fascisme’. Hij is minder een grappende Alan Cumming en meer een Heath Ledger als The Joker, onbetrouwbaar en eng vanaf de eerste minuut.
Ook de enscenering en vormgeving zijn eigenzinnig. In de Wim Sonneveldzaal staan hoge tribunes op het podium, waarmee een arena is gecreëerd met het publiek rondom het kale speelvlak. Er komen vernuftige theatereffecten voorbij, met hoogstaand gebruik van belichting en muziek.
Los hiervan is er veel vertrouwd aan Cabaret, want de kern blijft intact. De Amerikaanse schrijver Cliff Bradshaw (Freek Bartels) belandt in 1929 in het Berlijnse nachtleven. Hij onderzoekt zijn homoseksualiteit en krijgt een speciale verhouding met de wankele nachtclubzangeres Sally Bowles (Chantal Janzen).
De mensen die Cliff ontmoet, kijken ieder op hun eigen manier weg van de politieke realiteit. Terwijl de nazi’s het land overnemen en Joden worden bedreigd, ontdekken de personages gaandeweg dat neutraal blijven en ‘hopen dat het wel weer overwaait’ geen opties meer zijn.
Dit komt pijnlijk mooi naar voren in het sterke subplot over de liefde-op-leeftijd tussen pensionhouder Fräulein Schneider en de Joodse fruitverkoper Herr Schultz. Een verloving wordt aangekondigd, maar antisemitisme gooit roet in het eten. Dit wordt hartverscheurend mooi gespeeld door Sylvia Poorta en Hajo Bruins.
Het acteren is van hoog niveau. Freek Bartels als buitenstaander Cliff en Valentijn Benard als Duitser Ernst Ludwig zetten hun personages genuanceerd neer. Chantal Janzen heeft tijd nodig om als Sally Bowles de juiste toon te vinden, maar komt na de pauze volledig op stoom met knap spel en een geweldige uitvoering van het beroemde lied Het leven is cabaret.
Als drama is Cabaret al meeslepend, maar door de shownummers stijgt het tot nog grotere hoogte – met dank aan het grote, sexy ensemble van dansers.
Met haar rauwe regie sluit Bukvić zich aan bij een trend van (toneel)regisseurs die de klassieke musicals grondig onder handen nemen, zoals de Belgische Ivo van Hove en de Britse Jamie Lloyd dat eerder deden. Dat leidt tot een indringende avond, waarin ook de toeschouwers niet weg kunnen kijken van alle relevante dilemma’s die worden voorgeschoteld. In Cabaret moet het publiek het beest in de bek kijken.
Musical
★★★★★
Door MediaLane Theater i.s.m. DeLaMar Theater. Script Joe Masteroff. Liedteksten Fred Ebb. Muziek John Kander. Concept en regie Daria Bukvić. Vertaling Daniël Cohen. Choreografie Daan Wijnands.
17/10, DeLaMar Theater Amsterdam. Aldaar t/m 3/1.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant