Toen zijn vrouw betrokken raakte bij een vreselijk verkeersongeluk, ging Huub ervandoor. In deze serie spreekt Barbara van Beukering mensen die spijt hebben van een beslissing.
Barbara van Beukering is journalist. Voor Volkskrant magazine interviewt zij wekelijks mensen over spijt.
‘Ik zag haar voor het eerst op de kermis in ons dorp. Er werd livemuziek gespeeld en ik was een beetje aangeschoten. Ze wenkte mij. Er was sprake van een enorme wederzijdse aantrekkingskracht. Ik liep op haar af en zonder iets te zeggen omhelsden we elkaar. We dronken nog een biertje en gingen naar het huis waar zij met haar ouders woonde. De hele nacht hebben we op de deurmat doorgebracht, zittend achter de voordeur. Ze heette Dimphy en zat op een opleiding voor kleuterleidster. Ik studeerde architectuur aan de hts in Tilburg.
‘Nadat we getrouwd waren, kochten we een stuk grond in het dorp. Ik maakte een ontwerp voor ons huis met een kantoor eraan vast, want ik was inmiddels voor mezelf begonnen als architect. Met behulp van vrienden en familie hebben we ons droomhuis gebouwd. We hadden het ontzettend goed samen en waren enorm verliefd. Eind twintig waren we toen we in het huis gingen wonen, en de wereld lag aan onze voeten.
‘We woonden er een half jaar toen we op een zaterdag besloten naar vrienden in Breda te fietsen. Het was 6 september, een heel mooie nazomerse dag. Het was een korte fietstocht vanuit Gilze, hooguit 16 kilometer. Nadat we gezellig een kopje koffie met die vrienden hadden gedronken, fietsten we terug. Vlak nadat we waren vertrokken, gebeurde er iets geks: er vloog een vlieg in mijn oor die er niet meer uit wilde.
‘We gingen naar het ziekenhuis in Breda, waar een arts die vlieg uit mijn oor verwijderde. Door de gebeurtenis waren we in een jolige stemming op het moment dat we ons fietstochtje weer voortzetten. Normaal fietste ik altijd aan de buitenkant om Dimphy als het ware te beschermen. Maar omdat we aan het giebelen en geiten waren, reed zij aan de buitenkant. We waren bijna thuis toen er met forse snelheid een auto van achteren kwam die haar in de laatste bocht schepte.
‘Het was een vreselijk ongeluk. Ik zag meteen hoe ernstig het was. Dimphy was met haar fiets in de sloot terechtgekomen en zat helemaal onder het bloed. Op dat moment deed ik iets waarvan ik de rest van mijn leven enorme spijt zou hebben: ik liep weg. Helemaal in shock rende ik naar de dichtstbijzijnde boerderij waar ik achter een muur heel hard ben gaan zitten huilen. Ik liet haar gewoon in de steek, lul die ik was.
‘Binnen een paar minuten hoorde ik sirenes loeien en kwamen er allemaal mensen op de plek des onheils af. Ik werd door iemand opgehaald om in de ziekenwagen met Dimphy mee te gaan. De ambulancebroeders waren heel druk met haar bezig waardoor ik haar niet kon zien. Ze was er heel heftig aan toe, misschien was ze zelfs op dat moment al overleden.
‘In het ziekenhuis moest ik plaatsnemen in de wachtkamer, waar Dimphy’s ouders even later ook binnenkwamen. Het leek op een filmscène. In de operatiekamer deden ze hun uiterste best om haar te reanimeren, terwijl wij verderop zwijgend zaten te wachten.
‘Op een gegeven moment kwam de dokter de wachtkamer binnen met het bericht dat ze was overleden. Ik wist bij god niet wat te doen. De dagen erna lag ze opgebaard in het ziekenhuis, maar ik ging niet naar haar toe. Ik durfde het niet. De ouders van Dimphy waren katholiek dus het afscheid was in de kerk. De toespraken van de voorganger waren afstandelijk en onpersoonlijk.
‘Een paar weken later werd mij gevraagd wat er met de as moest gebeuren. Ik had geen idee wat ik ermee moest, dus hebben ze het uitgestrooid over het strooiveld. Later ben ik een keer teruggegaan naar het crematorium en terwijl ik op een bankje zat, reed er een grasmaaier over het strooiveld. Wat ben ik toch een oetlul geweest, dacht ik op dat moment. Waarom heb ik die urn niet gewoon meegenomen? Wat heb ik haar ouders aangedaan door de as daar te laten verstrooien?
‘De automobilist die Dimphy aanreed, was stomdronken op het moment van het ongeluk. Hij reed zonder rijbewijs in een gestolen auto. Waartoe hij is veroordeeld, weet ik niet. Ik ben er nooit achteraan gegaan. Een half jaar later vertelde een politieagent die ik kende dat hij weer dronken in de sloot lag.
‘Niet lang daarna werd ik op een avond gebeld door zijn psychiater, met de vraag of ik met hem in gesprek wilde. Toen werd ik heel boos. Ik had nooit iets van hem gehoord, geen excuses of niks. En nu moest ik hem helpen door met hem in gesprek te gaan? De dader had geen hulp nodig, ík had hulp nodig.
‘De hele dag lag ik thuis op de bank als een ketter te roken, terwijl ik nooit gerookt had. Ik was aan het afstuderen aan de TU Delft, maar ik deed niks, want het maakte allemaal niks meer uit. Het leven hield toch op. Zeker een jaar heb ik niet meer gefietst, terwijl ik altijd een heel fanatieke fietser was geweest.
‘Ik werd verteerd door spijt dat ik geen afscheid van Dimphy had genomen. Maar ik kon er met niemand over praten, niet met mijn schoonouders, en ook niet met mijn eigen ouders. In die tijd verloor ik alle vrienden die Dimphy en ik samen hadden. Ik was niet meer de Huub die ze kenden.
‘Na een half jaar heb ik me ingeschreven bij een huwelijksbureau, de voorloper van datingsites. Kennelijk wilde ik toch verder, of had ik gewoon iemand nodig. Zo heb ik Tineke ontmoet, een bijzonder spirituele vrouw die een liefdevolle helpende hand naar mij uitstak. Ze leerde me praten en ze wees me de weg naar hulpverleners. Ondanks de therapeuten die ik bezocht, bleef de spijt me verteren.
‘De essentie van mijn pijn is dat ik Dimphy in de steek heb gelaten op het moment dat ze me het meest nodig had. Zij was in gevecht om te overleven en ik heb haar daarin alleen gelaten. Op dat wezenlijke moment, dat zij overging naar de andere kant, was ik er niet voor haar.
‘Als ik wel bij Dimphy was gebleven en haar liefdevol had gesteund, had dat bijgedragen aan mijn verwerkingsproces, daar ben ik van overtuigd. Het belang van afscheid nemen is zo essentieel, daarvan moet je je nooit door angst laten weerhouden. Ik heb Tineke vervolgens opgezadeld met een man die enorm worstelde met het trauma van het ongeluk. Probeer daar maar eens mee om te gaan als partner.
‘Tineke kwam in Gilze wonen, in het huis dat ik met Dimphy had gebouwd. Ze wilde verhuizen omdat ze in de energie van mijn eerste vrouw woonde. Dat begreep ik destijds helemaal niet. Ik denk dat Tineke heel lang het gevoel heeft gehad dat ze niet gezien werd en op het tweede plan kwam.
‘Ze stond er vaak alleen voor met de opvoeding van onze drie kinderen omdat ik me verschool achter mijn werk en wegliep voor mijn angsten. Daar zit ook veel spijt, dat ik ben weggelopen van de situatie waar ik eigenlijk had moeten zijn. Ik heb Tineke daarmee tekortgedaan.
‘Sinds vorig jaar voel ik me pas bevrijd van de spijt die me zo lang in haar greep heeft gehouden. Het kwam door een droom. Ik droomde dat ik Dimphy tegenkwam, hier bij mij in de straat. We omhelsden elkaar, en we namen afscheid. En toen was het goed. Eindelijk.’
Kampt u ook met gevoelens van spijt en wilt u daarover in deze rubriek praten, stuur dan een mailtje naar b.vanbeukering@gmail.com
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant