Dialect, jeukend jargon, straattaal of neologisme: elke week ontwaart V een opvallend woord. Zoals overzichtsverlies.
schrijft voor de Volkskrant over hedendaagse beeldende kunst en taal.
Goede kennis F vertelde laatst dat ze last heeft van ‘overzichtsverlies’. Iedereen in het gezelschap vond het meteen heel poëtisch klinken. Helaas, dat was het niet. Door gezondheidsklachten lukt het F niet goed om overzicht te creëren in haar hoofd, om te inventariseren en uit te zoomen, om hoofd- en bijzaken te scheiden. Daardoor is het lastig om te plannen en keuzes te maken, te beslissen wat er moet gebeuren en wat niet, en te weten wat eerst moet en wat erna.
Het effect is niet gering. Er dienen zich continu dingen aan in het leven die om aandacht vragen. En er moet zo veel gedaan worden.
Toevallig had ik het met vriendin E kort daarvoor gehad over wat ik ‘overzichtsverlangen’ noemde. Dat is iets wat E en ik allebei goed kennen – iets wat veel mensen die eindeloos blijven scrollen door nieuwsapps of sociale media waarschijnlijk bekend zal voorkomen. Onbewust wil je het einde bereiken, het overzicht hebben, waarna je gaat beslissen wat je nu écht gaat lezen, écht gaat bekijken, maar dat einde komt nooit.
E heeft het ook in kledingwinkels, zei ze, waar ze altijd alle rekken wil zien. Vaak niet haalbaar: net als je alles hebt gezien en wilt gaan passen, sluit de winkel. Wel overzicht, geen tijd.
Het zou me niet verbazen als er anno 2026 steeds meer overzichtsverlangen is, en ook steeds meer overzichtsverlies. Er zijn zo veel appjes, zo veel apps, zo veel mails, zo veel notificaties. Zo veel beelden, zo veel (sociale) media. Zo veel (online)winkels en -spullen. Zo veel taken. En dus ook zo veel verlies en verlangen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant