Verslaggever Iris Koppe communiceert met de Oekraïense Elena (71), bij wie ze studeerde in Kyiv. Elena zat eerst ondergedoken, vluchtte enkele keren naar Hongarije en keerde terug in Kyiv. De berichten zijn vertaald vanuit het Russisch.
is verslaggever van de Volkskrant en schrijft over Oekraïne en Oekraïners in Nederland.
‘Mijn buurvrouw kwam dit weekend met een koeienbel aanzetten. Ik stond in de keuken met het metalen ding in mijn hand en keek haar vragend aan. Ik wist van mijn nicht in Cherson dat er op haar nachtkastje altijd een koeienbel lag. Mocht haar huis geraakt worden door een raket en ze onder puin bedolven raken, dan kon ze via de bel aan hulpverleners laten weten waar ze lag.
‘Hier in de hoofdstad hebben we dat toch niet nodig, Veraatje’, zei ik, terwijl ik hoorde hoe de regen op het keukenraam sloeg. Mijn buurvrouw begon over de nieuwe drones van Rusland, uitgerust met een straalmotor. Ze vertelde over de berichten die ze gehoord had. Over komende winter, over de bombardementen op flatjes van gewone mensen, over de doden die al vielen, in Pryloeky, in Kramatorsk en dat het verstandig was om die koeienbel gewoon altijd in je tas bij je te dragen. Niet alleen als je ging schuilen in de badkamer of in de ondergrondse parkeergarage, maar gewoon altijd. Ook bij het boodschappen doen.
‘Natuurlijk had ik al het nieuws ook meegekregen. En ik wist van de oproep van Klytsjko, onze burgemeester, om de stad te verlaten en een veilig heenkomen te zoeken op het platteland. Het was dezelfde oproep als vorig jaar winter. Onze jongens konden onze stad niet langer beschermen. Er waren simpelweg te weinig afweersystemen voorhanden. Ze konden de watertoevoer naar de huizen niet meer beschermen, net als het elektriciteitsnetwerk. De bombardementen waren gewoon te hevig.
‘Ik had het gehoord, maar eerlijk gezegd was het allemaal nog niet echt tot me doorgedrongen. Ik viel ten prooi aan twijfels. Teruggaan naar Boedapest? Het nog even aankijken? Mijn zoon om advies vragen? Maks was nu in Kyiv, dus ik kon het in principe uitgebreid met hem bespreken.
‘Maar als ik weg zou gaan, dan was ik sowieso niet meer in zijn buurt. Dan moest ik hem weer missen. Wat ik er voor terug zou krijgen, was veiligheid. En licht en warmte. Ik zag Kyiv weer voor me, afgelopen februari, als een donkere en ijskoude stad, waar de kou tot diep in m’n spieren en botten was getrokken en waar zelfs de nertsenbontjas van mijn moeder – God hebbe haar ziel – geen soelaas meer bood.
‘De Russen zullen weer gaan toeslaan met hun kou-terreur’, zei mijn buurvrouw en even voelde ik me weer als destijds. Uitgeput, leeg en ziek, met een verkoudheid en hoest die niet meer over leken te gaan. De kou-terreur was ik in de zomermaanden een beetje vergeten, maar alles kwam weer helemaal terug.’
‘De koeienbel draag ik nu bij me in mijn handtas. Waar het Vera misschien een beetje het gevoel van geruststelling geeft, veroorzaakt het bij mij alleen maar meer angst. Telkens als ik dat harde, grote ding zie, denk ik aan het puin wat mij zou kunnen bedelven. Ik wil hem niet meer, ik denk dat ik hem weer terug ga geven aan mijn buurvrouw.’
Meer afleveringen van De Schuilkelder vindt u in dit dossier over de oorlog in Oekraïne.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant