Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Marjan Stikkelorum (53) moest als hoofdagent van een dodelijk ongeluk naar een lege school. ‘Die overgang was te groot.’
is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘Mijn collega en ik surveilleerden in Amersfoort. De meldkamer stuurde ons naar een boerenbedrijf in het buitengebied, waar een kind gewond was geraakt. Met toeters en bellen kwamen we daar tegelijk met een andere eenheid aan, de ambulance stond al op het erf.
‘Gelukkig maar, want de radeloze moeder hield een zeer zwaargewonde peuter in haar armen en gaf het zo, hop, aan een ambulancemedewerker. Ik zag ernstige beschadigingen aan het kind, zijn bovenlichaam was helemaal opengereten, zijn organen hingen eruit. Als ik daar als eerste was aangekomen, had ze dat kindje in míjn armen geduwd. Ik zou bij God niet weten wat ik dan had moeten doen. Dit was geen kwestie van even een adertje dichtdrukken.
‘Op het erf liep ook een 5-jarig broertje rond. Ik dacht: die moet weg van deze vreselijke gebeurtenis, en liep naar hem toe: ‘Hallo, ik ben Marjan. Hoe heet jij? Laat je me even de boerderij zien? Waar staan jullie beesten?’ Hand in hand liepen we weg van de paniek.
‘Ik was een beetje met dat jochie aan het rondscharrelen toen de vader en opa van de twee kindjes kwamen aanlopen. De moeder had hen gebeld en gezegd dat er een ongeluk was gebeurd. Wat ik niet verwachtte, en niemand van ons, was dat die opa heel negatief tegen de politie tekeerging: ‘Wat moeten jullie hier? Jullie hebben hier niks te zoeken. Wegwezen!’, riep hij. ‘Ga weg!’ Terwijl die ambulancemedewerkers levensreddende handelingen verrichtten, ging de vader mee in de negativiteit van de opa. Het was een enorm emotionele toestand.
‘We probeerden de opa te kalmeren: ‘Rustig maar’, zei ik, ‘we proberen alleen maar te helpen.’ Maar hij bleef onredelijk. Best heftig, als je net zo’n jong, zwaargewond kindje hebt gezien, waarvan je weet: die gaat het niet redden.
‘Ik dacht: waarom doen jullie nou zo? Later legden we de puzzel. Wat was er gebeurd? Die moeder reed op een landbouwvoertuig waar achterop een groot apparaat zat gekoppeld, een rol met haken om hooi op het land mee te schudden. Achter op die tractor, achter hun moeder, zaten de twee kindjes. De oudste had aan een hendel getrokken, waardoor die rol met een schok naar beneden kwam. Daardoor viel de jongste van de tractor en kwam hij onder dat apparaat terecht.
‘Waarschijnlijk hebben de vader en opa gedacht: dit kan juridische consequenties hebben, en die politievrouw loopt daar met dat ventje, misschien is ze hem aan het uithoren over wat er is gebeurd. Dat was helemaal niet aan de orde, maar het verklaarde wel hun gedrag.
‘Toen de ambulance met de peuter wegreed, werd ik naar de volgende melding gestuurd. Ik moest op een school in Amersfoort de aangifte opnemen van een inbraak. Het was vakantietijd, de school was leeg op de conciërge na. Die vertelde dat die inbraak al een paar dagen geleden was gebeurd.
‘Voor hem was het spannend, hij had misschien nog nooit van zijn leven een inbraak meegemaakt. Maar wij zaten nog helemaal in de film van dikke ellende, van het verdriet en de paniek op die boerderij, en ik dacht: wat doe ik hier? Moet ik hier nou serieus een inbraak van drie dagen oud gaan opnemen?
‘Die overgang was te groot. Ik heb hiervan geleerd dat je na een heftige melding altijd eerst terug moet naar het bureau. Of desnoods naar huis. Even landen. Je brein resetten. Je adrenaline schiet heel snel naar honderd, maar van honderd terug naar nul heeft veel meer tijd nodig. Al die stofjes die je hersenen hebben aangemaakt om je werk onder hoogspanning te kunnen doen, die moeten er weer uit.
‘Daarom is het team collegiale ondersteuning heel belangrijk. Op het bureau praat je met collega’s die aan een half woord genoeg hebben, omdat zij zelf ook heftige dingen hebben meegemaakt. Je hoeft ze niks uit te leggen. Mensen die niet bij de politie werken, snappen vaak niet hoe het is om gruwelijke taferelen te zien of bijvoorbeeld de geur te ruiken van een verbrand lichaam.
‘Ik bleef professioneel, hoor. Ik heb die conciërge gewoon netjes te woord gestaan. Maar het kostte me wel moeite om mijn irritatie te onderdrukken. Ondertussen dacht ik steeds aan dat peutertje. Hij heeft het niet overleefd.
‘Een week of twee later kwam er een kaartje naar ons bureau, geschreven door de ouders van dat jongetje. Een blijk van waardering – ze bedankten ons voor de hulp die we hadden verleend. Dat vonden we heel verrassend, juist omdat hun houding ter plaatse zo negatief was. Het kaartje sterkte me in de overtuiging dat hun boosheid was ingegeven door angst voor verwijtbaarheid.
‘Knap dat ze naast hun verdriet zo boven zichzelf uitstegen en ons een blijk van waardering stuurden. En fijn dat je werk wordt gezien en gewaardeerd. Dat je even weer die bevestiging krijgt: hier doe ik het voor.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant