is columnist voor de Volkskrant
Soms is het goed om iets anders dan je smaak of je zin te laten bepalen welk boek je gaat lezen. Ik had een treinreis naar Londen voor de boeg, wat natuurlijk heerlijk is. Laat ik een dun boek kopen, besloot ik de dag ervoor, dat ik tijdens de heenreis helemaal kan uitlezen.
Een ander zou makkelijk 250 pagina’s wegtikken in die ruim vier uur, maar ik niet. Ik ben realistisch: het moest echt een dun boekje zijn. Ik lees langzaam, en bovendien ben ik te makkelijk afgeleid. Door kopjes thee halen in de restauratie, de wc, Substack, Instagram, heel lang mijn stekker niet in het treinstopcontact krijgen, appen en me ergeren aan mensen met oortjes waar geluiden doorheen schetteren.
Ik kocht Het jachtgeweer van de Japanse schrijver Yasushi Inoue (1907-1991). Hij brak na een carrière als verslaggever op zijn 42ste door als schrijver met deze novelle, en daarna schreef hij nog iets van vijftig (!) romans. Het jachtgeweer bestaat eigenlijk uit drie brieven aan één man, die Josuke heet. De eerste brief is van Josukes jonge nicht, die ontdekt dat haar moeder jarenlang een affaire met Josuke, dus haar oom, had. De tweede brief is van Midori, de echtgenote van Josuke, die door hem bedrogen werd. En de derde brief is van Saiko, de minnares. Beetje ingewikkeld, zo in het kort.
Het is, voor zover ik weet, een echt Japans boek omdat het nogal poëtisch is. Zo wordt er op bladzijde 19 al gepraat over de ‘kleur van droefheid’, en wordt de afmeting van de taarten die de moeder ooit zo vrolijk bakte als volgt door haar dochter omschreven: ‘Ze bakte taarten groter dan mijn gezicht.’
Later in het boek praat de man met de affaire zijn affaire goed tegen zijn minnares door te zeggen dat hij ‘ook gehecht is aan zijn theekommen’ – dus waarom zou hij dan niet gehecht mogen zijn aan haar?
De echtgenote die jarenlang werd bedrogen door haar man, bedroog hem zelf trouwens ook, dat geeft ze toe in haar brief. ‘Wat sluiten mensen toch droeve overeenkomsten met elkaar!’, zo vat zij haar huwelijk samen. Het deed me denken aan wat iemand me laatst vertelde over Japanners en scheiden. Co-ouderschap bestaat daar pas sinds dit jaar: de kinderen kwamen na een scheiding altijd fulltime bij een van de ouders terecht (meestal de moeder). Ook was het voor die ouder vaak praktisch onmogelijk om alimentatie te krijgen.
Logisch dat mensen droeve overeenkomsten met elkaar sloten.
En zo was ik, vier uur in de Eurostar, ineens helemaal opgezogen door een Japanse droeve overeenkomst. En kreeg ik heel veel zin om een Japanse berg met herfstkleuren te beklimmen, zoals de hoofdpersonen doen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Source: Volkskrant