Frontman Casablancas is in zijn beste doen in de Amsterdamse Ziggo Dome. De avond leunt sterk op de grote hits van weleer, maar dat is stiekem helemaal niet erg.
Het begint meteen spannend. Halverwege openingsnummer Dine N’Dash ontglipt Julian Casablancas de microfoon. Slaat zijn karakteristieke nonchalance nu alweer om in desinteresse? Je weet het nooit met deze man. Het blijkt een onbedoelde mic drop. Verder valt alles vanavond precies waar het hoort: met Casablancas als magnetisch middelpunt speelt The Strokes bijzonder strak en raak, alsof het nooit anders is geweest.
Dat is niet zo vanzelfsprekend. Deze tour vervangt Steve Schiltz onverwachts vaste gitarist Nick Valensi (die overigens eind september wél bij Jack White opdook). En bij Casablancas blijft het afwachten wie er precies komt opdagen: de flaneur die een zaal meetrekt of de verwarde zanger die zijn teksten kwijtraakt en in zijn eigen lollige praatjes verdwaalt, alsof hij overal liever is dan op het podium. Vanavond krijgen we de eerste.
Rock
★★★★☆
11/10 Ziggo Dome, Amsterdam
Dat helpt, want het in juli verschenen album Reality Awaits, waarop Casablancas door de autotune geregeld klinkt als een vastgelopen robot, heeft nog lang niet iedereen overtuigd. Het publiek in de Ziggo Dome heeft inmiddels tweeënhalve maand kunnen oefenen: Going Shopping en Lonely in the Future zitten zo te zien al aardig in het spiergeheugen. Toch doet Is This It, het verpletterende debuut waarmee de New Yorkers in 2001 wereldnieuws werden, zoals verwacht, het meeste werk.
‘Let’s get this party started’, roept Casablancas. De eerste noten van The Adults are Talking schieten rechtstreeks de benen in. Het nummer komt van The New Abnormal uit 2020: de sterke plaat waardoor je ze de vier (!) slappe voorgangers met terugwerkende kracht vergeeft. Ook bij klassiekers Someday en You Only Live Once worden zitplaatsen staanplaatsen, maar zodra meteen daarna een nieuw nummer volgt, zakt het publiek aarzelend terug op de klapstoel. Nieuwe en onderbelichte nummers worden zo geregeld achter een grote hit geschoven om de vlam door te zetten. Tevergeefs. Uiteindelijk lijken we hier vooral een kwarteeuw Is This It te vieren – en met die nostalgische insteek is stiekem niks mis.
De politieke lading die dit jaar op festival Coachella en het recente concert in New York nog zo voelbaar was, is hier nergens te bekennen. Geen videomontages, geen leuzen. Wel een Casablancas in topvorm. Hij glijdt over het podium in zijn lange zwarte overjas, met zonnebril op skibrilformaat en één vingerloze handschoen. Aanvankelijk valt zijn stem te vaak weg in het bandgeluid, waardoor de cover This Is Not van Blonde Redhead zelfs geheel onverstaanbaar blijft. Zodra zijn stem boven de gitaren uit komt, is de show weer van Casablancas.
Des te jammer van die autotune. We kennen de robotstem al van Casablancas’ andere band The Voidz en Instant Crush, zijn hit met Daft Punk uit 2013, maar ook hier zit de vervorming hem soms in de weg. Artistieke eigenwijsheid, want aan zijn zang valt weinig te repareren.
De nieuwe plaat is daarmee nog niet gered, maar de avond ruimschoots. Dat het oude werk de show draagt, is geen verrassing. Dat The Strokes het speelt alsof zijn toekomst ervan afhangt, wel.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant