Toen het krijgen van kinderen niet vanzelf ging, besloot Eva, doortastend als ze is, dit probleem meteen aan te pakken. In deze serie spreekt Barbara van Beukering mensen die spijt hebben van een beslissing.
Barbara van Beukering is journalist. Voor Volkskrant magazine interviewt zij wekelijks mensen over spijt.
‘Ik was begin dertig toen ik een uitstrijkje liet maken naar aanleiding van het bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker. Er werden wat afwijkende cellen gevonden, waarna ik werd doorverwezen naar een gynaecoloog. Zij bracht vrijwel meteen het gesprek over kinderen op gang. Mijn vriend en ik waren al een poosje met anticonceptie gestopt, maar we waren er niet echt mee bezig. We lieten het eigenlijk een beetje op z’n beloop. De gynaecoloog adviseerde ons het in het ziekenhuis te laten onderzoeken. ‘Gezien je leeftijd’, voegde ze eraan toe. Zonder er verder over na te denken, maakten we een afspraak.
In het ziekenhuis bleek dat ik niet op de natuurlijke manier zwanger zou raken. Er werd meteen voorgesteld om ICSI te doen. Dat is vergelijkbaar met ivf, met dit verschil dat de zaadcel rechtstreeks in de eicel wordt geprikt. Ik ben doel- en oplossingsgericht, dus dat moesten we dan maar doen. Voor we het wisten, en voordat ik mezelf had afgevraagd of ik dit wel echt wilde, zaten we in het traject.
We kregen een uitnodiging voor een soort college, waar je verplicht aan moest deelnemen om door te kunnen gaan met de procedure. Dit moment is iconisch voor mij. We zaten in een ruimte met allemaal andere stellen die de wens hadden om een kind te krijgen. Voor de zaal stond een vrouw met een lijst in haar hand die de namen van alle aanwezigen stuk voor stuk hardop opdreunde, wat ik nogal indiscreet vond.
Daarna volgde een promotiepraatje over vruchtbaarheidstrajecten, dat klonk als: hier in dit ziekenhuis kunnen wij kinderen voor jullie maken. Dit moment is me zo sterk bijgebleven omdat ik voor het eerst dacht: wat doe ik hier? Ik wil hier niet bij horen. Ik wil dit helemaal niet. Ik wil wegrennen. Maar ik bleef.
Voor ik het wist, zette ik de eerste spuit in mijn buik. Ik had verschillende hormonen meegekregen en moest elke dag prikken. De bedoeling is dat er zo veel mogelijk eicellen in je eierstokken groeien, zodat je zo veel mogelijk eicellen kunt oogsten om te bevruchten. Ik ontwikkelde zo veel eicellen dat er sprake was van overstimulatie. Ik liep rond met een buik alsof ik zes maanden zwanger was en voelde me helemaal niet goed in die periode. Ik had zo veel afspraken en controles dat het mijn leven overnam. Om de haverklap lag ik met mijn benen wijd in een stoel. Toen er werd geconstateerd dat er voldoende eicellen waren, werden die uit mijn eierstokken gezogen. Die punctie is zo heftig en pijnlijk dat je er morfine voor krijgt om het te kunnen doorstaan.
Het bleek dat er weinig bevruchtingen tot stand waren gekomen. Er waren maar twee embryo’s die konden worden teruggeplaatst. De eerste mislukte en bij de tweede was ik meteen zwanger. Dat verbaasde me niet, want ik was er min of meer vanuit gegaan dat het wel zou lukken. Ik heb geleerd dat als je hard werkt, je beloond wordt. Ik had er heel hard voor gewerkt en dit was het resultaat. Ik vond het idee dat er iets in mijn buik groeide bijzonder, maar ik was niet in de zevende hemel.
Tijdens de tienwekenecho morrelde de gynaecoloog zwijgzaam een staaf over mijn buik om te kijken hoe de baby groeide. Er werd iemand anders bijgehaald, waardoor ik al vermoedde dat het niet goed was. Het hartje bleek inderdaad niet meer te kloppen. Omdat het er niet vanzelf uitkwam, kreeg ik weeënopwekkers. Het duurde maanden voordat de nabloedingen waren gestopt en mijn baarmoeder weer schoon was.
Toen alles er weer netjes uitzag, zeiden ze in het ziekenhuis dat we weer een nieuwe poging konden opstarten. Ik was er klaar voor, want ik was voor mijn gevoel op een punt afgehaakt waar ik weer naar terug moest. Opgeven heb ik geen moment gezien als een mogelijkheid. Ik hou niet van opgeven.
Het hele traject, de hele mikmak van hormonen en prikken, begon weer van voren af aan. De rest van mijn leven stond weer stil. Mijn lijf raakte op, ik zag er slecht uit. Het had ook effect op onze relatie, maar gelukkig bleven we altijd in gesprek. Deze poging leverde ook maar twee bevruchtingen op. Ze werden beide teruggeplaatst, met de kans op een tweeling.
Dat leek me wel efficiënt, dan was ik meteen klaar. Maar ik ging al snel bloeden, waardoor het duidelijk werd dat het niet was gelukt. Ons werd aangeraden naar het Universitair Ziekenhuis Gent te gaan, omdat ze daar verder zijn met de vruchtbaarheidstechniek. Als ik erop terugkijk, voelt het alsof ik in een sekte was opgenomen waar ik niet meer uitkwam. Ik werd helemaal opgeslokt door die wereld. Maar ik liet het allemaal maar gebeuren.
De procedure in Gent, die nog veel zwaarder was, leverde maar één gezond embryo op. Maar ook dit keer werd ik vrij snel na terugplaatsing ongesteld. In plaats van verdriet voelde ik een grote opluchting. Dit was de laatste kans, omdat je van de overheid maar drie pogingen vergoed krijgt. Mijn eerste gedachte was: ik hóéf niet meer. Ik hoef nooit meer die prikken in mijn lijf te zetten. Ik kan nu aan iedereen laten weten dat ik er echt alles aan heb gedaan om kinderen te krijgen. Het ligt niet meer in mijn handen.
Vrijwel onmiddellijk daarna stak het gevoel van spijt de kop op. Niet omdat het niet gelukt was zwanger te raken, maar omdat ik in een traject had gezeten terwijl ik helemaal geen sterke kinderwens had. Wat had ik mezelf aangedaan? Waarom had ik niet beter naar mezelf geluisterd? Bij mezelf onderzocht of ik dit wel echt wilde? Ik heb zoveel jaren opgegeven. Van het eerste bezoek aan de gynaecoloog tot de laatste poging in Gent besloeg het een periode van ongeveer tien jaar. Die jaren ben ik kwijt, ik heb ze verspeeld en heb me in die tijd niet kunnen ontwikkelen. Er kwam ook veel schaamte bij kijken.
Mijn omgeving dacht dat ik rouwde omdat ik geen kinderen kon krijgen, terwijl ik het mezelf alleen maar verweet dat ik aan het hele traject was begonnen. Welke halve zool doet dat nou? Ik ben niet tien jaar lang ontoerekeningsvatbaar geweest. Ik heb de keuzes zelf gemaakt. Daar zit de schaamte. Ik verwijt mezelf heel erg dat ik niet uit die collegezaal ben weggerend. Ik ben een stuk van mijn leven kwijt dat ik nooit meer terugkrijg. En mijn lichaam heeft het allemaal maar moeten doorstaan. Ik heb dit mijn lichaam allemaal aangedaan. Daar heb ik heel zware gedachten over gehad.
Gent is inmiddels drie jaar geleden en ik ben nu op een punt dat ik me realiseer dat het naast spijt ook wat goeds heeft opgeleverd. Ik ben me ervan bewust geworden dat als ik dit patroon voort zou blijven zetten, ik als hoogbejaarde nooit naar mezelf zou hebben geluisterd. Alleen maar keuzes zou hebben gemaakt die anderen van mij verwachtten. Dan zou ik spijt hebben van mijn hele leven.
Om het tij te keren heb ik een diepe duik in mezelf genomen. Ik ben naar een psycholoog gegaan, heb met mijn lichaam gewerkt en ben gaan boksen. Ik ben veel gaan schrijven, en ook gaan voelen. En ik praat ontzettend veel met mijn partner. De meest donkere gedachten heb ik kunnen omzetten in het besef dat ik zelf de regie kan pakken over mijn leven. Ik luister niet meer naar de verwachtingen van de maatschappij, naar wat de norm is, maar ik luister naar mezelf. Er ligt een gelukkig leven zonder kinderen voor me. Mijn ultieme drive is dat ik samen met mijn partner mijn eigen leven kan leiden.’
Kampt u ook met gevoelens van spijt en wilt u daarover in deze rubriek praten, stuur dan een mailtje naar b.vanbeukering@gmail.com
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant