Door extreme luchtvochtigheid en zware wind was het WK Ironman in Kona een uitputtingsslag. Terwijl topfavorieten bezweken onder de omstandigheden, pakte de Franse Vincent Luis verrassend de zege. De Nederlandse Youri Keulen en Menno Koolhaas eindigden beiden in de top tien.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen en Formule 1.
Bij elke drinkpost grepen ze naar bekertjes. Ze pakten er zoveel als ze konden, in de hoop hun lichaam iets af te koelen. Drinken, in de nek gooien. Tijdens het WK Ironman op Hawaï was zaterdag de warmte veruit de grootste tegenstander. Hoewel de 3,8 kilometer zwemmen, de 180 kilometer fietsen en de marathon al loodzwaar zijn, maakte de luchtvochtigheid de triatlon tot een uitputtingsslag.
‘Het waren de slechtste omstandigheden die we konden hebben’, vertelde de Nederlandse Youri Keulen (28) voor de camera van 3athlon.be. De Nederlander debuteerde op het WK in Kona en maakte meteen kennis met de gruwelijke omstandigheden die het eiland te bieden heeft. ‘Het is niet gestopt met waaien, de hele dag niet. En het was niet super warm, maar heel vochtig.’
Hoewel de zee relatief kalm was en het zwemonderdeel daardoor niet zwaarder was dan andere jaren, zorgde de harde wind voor historisch trage fietstijden. En dat terwijl extreme windstoten, die de Noorse titelverdediger Casper Stornes enkele weken eerder tijdens een training ten val hadden gebracht en nu van het WK hielden, uitbleven.
Nu was het met name de hoge luchtvochtigheid van rond de 85 procent, die ervoor zorgde dat de triatleten in de problemen kwamen, omdat zweet bij deze extremen minder goed verdampt en het lichaam daardoor moeilijker zijn warmte kwijtraakt. Vooral tijdens de marathon, met de opgebouwde vermoeidheid in het lichaam, bleek die hitte de ene na de andere topfavoriet te veel te worden.
Dat was ook bij de vrouwen, die tien minuten na de mannen vertrokken, het geval. De Engelse Lucy Charles-Barclay kwam als eerste uit het water, maar de zware tegenwind op de fiets zorgde ervoor dat Taylor Knibb de leiding overnam. De Amerikaanse, onlangs nog dertiende op het WK tijdrijden in Montreal, breidde haar voorsprong uit, maar kreeg het tijdens de marathon steeds moeilijker.
Terwijl Charles-Barclay net als vorig jaar in de genadeloze hitte van het ‘Energy Lab’ – het stuk tussen de 25 en 30 kilometer van de marathon, waar het door het zwarte lavagesteente aanvoelt als een oven – instortte en uitstapte, probeerde Knibb zichzelf bij de drinkposten zo goed mogelijk te koelen. Toch bleek er met acht kilometer tot de finish nog een atleet beter met de omstandigheden om te kunnen gaan: de Noorse titelverdedigster Solveig Løvseth.
Nadat Løvseth de leiding had overgenomen, leek een nieuwe wereldtitel binnen. Tot ze in de laatste kilometer begon te zwalken. Ze viel op de grond, probeerde weer op te staan, maar ook haar lichaam was leeg, kapot gestreden. Knibb keerde terug, haalde haar in en werd in een tijd van 8.36.29 voor het eerst wereldkampioen. Een klein halfuur later kwam Løvseth alsnog binnen. Lotte Wilms, de enige Nederlandse vertegenwoordiger in het profveld, finishte als twaalfde.
‘Het is een knotsgekke race’, noemde Keulen het wereldkampioenschap Ironman, want ook bij de mannen ging het alle kanten op. ‘Je weet niet wat er vijf minuten later gaat gebeuren.’ Agressief en aanvallend racen bleek ook in de mannenrace veel favorieten de kop te kosten. Het hoofd koel houden, zowel letterlijk als figuurlijk, bleek de beste aanpak op Hawaï.
Terwijl topfavorieten als de Noorse Kristian Blummenfelt en de Franse Sam Laidlow aanvankelijk agressief raceten, werden zij later door de hitte gepakt. De Fransman Vincent Luis, die juist geduldig zijn krachten verdeelde, profiteerde daarvan, passeerde hen allemaal en nam met 8 kilometer te gaan de leiding. De tactiek van de 37-jarige triatleet, die zijn debuut maakte op het WK Ironman en vooraf had aangekondigd dat dit zijn laatste wedstrijd als prof zou zijn, bleek goud waard. In een tijd van 7.47.27 werd hij de eerste Fransman die het WK Ironman in Kona won.
De geduldige tactiek pakte ook voor Keulen goed uit. ‘Ik heb heel zuinig gereden. Ik heb me bij het fietsen bewust gelost, omdat ik wist dat ik het anders niet ging volhouden.’ Vervolgens kon hij, net zoals de nieuwe wereldkampioen, tijdens de marathon telkens verder opschuiven naar voren en zelfs meerdere favorieten passeren.
Uiteindelijk finishte Keulen als beste Nederlander als negende, één plek en 29 seconden voor Menno Koolhaas. Beiden doken ze onder de magische grens van acht uur (7.58.26 en 7.58.55). De 31-jarige Koolhaas kende een goede start, kwam als tweede de zee uit en stapte na een snelle transitie zelfs als eerste op de fiets. Tijdens het fietsen en lopen verloor hij terrein, waarna Keulen hem in de slotfase van de marathon inhaalde.
‘We zijn met zijn tweeën begonnen in 2013’, zei Keulen. ‘Kijk eens waar we nu zijn: met z’n tweeën aan het vechten voor top tien op Hawaï. Dat is heel bijzonder.’
Source: Volkskrant