Het nieuwe Ajax heeft na acht duels in de competitie één punt minder dan het oude Ajax van vorig seizoen, dat onder trainer John Heitinga de supporters tot wanhoop dreef.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
‘We hebben geen marge meer’, zei trainer Michel Sánchez zaterdag een paar keer na weer een gelijkspel, nu tegen NEC (1-1). Weet wel: Ajax had een relatief makkelijk programma tot nog toe. Uitduels bij PEC Zwolle, Telstar en Fortuna zijn gewonnen. Maar dan de ravage thuis: Heerenveen, PSV, Willem II, Excelsior en NEC. Negen punten kwijt. Drie gelijk, een verloren, eentje gewonnen.
Ajax heeft een fanatieke trainer met aanvallende bedoelingen, Michel, die via een tolk vertelt wat hij wil zeggen. Nu de achterstand op koploper Feyenoord vijf punten bedraagt, is er dus geen marge meer voor fouten, terwijl een blok lastige wedstrijden aanstaande is. Ja, hij en aanvoerder Youri Baas spreken graag over gemiste kansen, maar dat Ajax de tegenstander soms zomaar door de linies laat marcheren, of er nu een zes (een verdedigende middenvelder) is of niet, is zorgwekkend.
Het is simpel bij Ajax: er is geen tijd meer voor tussenseizoenen. Dat wist technisch directeur Jordi Cruijff, die een grote sleutel kreeg van het kasteel dat de naam van zijn vader draagt. Zijn oplossing? Veel spelers van naam huren of vastleggen. Op papier goede spelers, soms met een kras. Tolu Arokodare, Julian Brandt, Marc ter Stegen, die zijn gewoon goed. Cruijff oordeelde dat de jeugd niet goed genoeg was, net als de reeds aanwezige spelers, en gebruikte een paardenmiddel ter genezing van de patiënt.
Het spel is aantrekkelijker en gemiddeld beter dan vorig seizoen, ondanks de negatieve marge met de periode-Heitinga. Grofweg zijn er twee problemen. Tal van die nieuwelingen ogen niet topfit. Sofyan Amrabat, Viktor Tsygankov, Thilo Kehrer, Daley Blind of Caio Henrique maken geen of weinig indruk, al dan niet door blessures. Ze hebben tijd nodig die er niet is.
Simon Andringa debuteerde zaterdag, maar oogde niet klaar. En spits Marcos Leonardo, de duurste van allemaal, verscheen weer in beeld door de blessure van Kasper Dolberg. Hij schijnt in het zestienmetergebied dodelijk te zijn, alleen verschijnt hij daar zelden. Hij kreeg een schietkans waaruit hij zo weinig haalde dat het schrikbarend was.
Baas sprak iets te snel over gemiste kansen, terwijl er soms weinig klopte van de onderlinge afstanden, van de beweging of het gebrek daaraan, van de slordigheid. Ja, Ajax miste inderdaad kansen, met name Oscar Gloukh. De Israëliër speelt niet slecht als linksbuiten, maar voor iemand met zijn traptechniek moet hij meer halen uit twee vrije schietkansen. Het is misschien ook mentaal: het publiek ziet graag Abdellah Ouazane op zijn plaats, een van de weinigen uit de opleiding die nog een rol speelt. Michel wil voorzichtig met hem omspringen.
En zo is het lastig, dat telkens opnieuw gestarte proces sinds de glorieuze tijden van Dusan Tadic, die nu met NEC op bezoek was, net als Perr Schuurs, ook uit de goede tijd van Ajax. Schuurs is überhaupt blij dat hij weer voetballer is, na jaren blessureleed. Hij verloor het kopduel van de reus Tolu, bij 1-0. ‘Als hij springt, komt hij boven de drie meter. Dat zie je eigenlijk niet in de eredivisie.’
NEC scoorde uit een strafschop, nadat Jorthy Mokio even de schouder van Noe Lebreton vastgreep. Het was het ontnemen van een scoringskans, waarbij geen sprake was van een voetbalovertreding. Ajax had weinig te klagen over de arbitrage, want Ouazane ging veel te wild door op Bryan Linssen.
Schuurs had wel opbeurende woorden voor zijn voormalige werkgever: ‘Ajax is beter dan de afgelopen twee, drie seizoenen. Alleen het spel is anders dan in mijn periode. Ze zoeken via Ter Stegen veel naar de lange bal. Ajax is in opbouw, en zoekt naar vastigheden.’
NEC zag ook veel spelers vertrekken, maar heeft dezelfde trainer als vorig seizoen. Dat scheelt. En NEC speelt meestal hetzelfde, overal op het veld één tegen één. NEC dwong Ajax tot de lange bal, waardoor Ajax de minste thuiswedstrijd van het seizoen speelde.
Schuurs voelde zich lekker en had best langer willen meedoen dan 72 minuten. Hij keek terug op de knieblessure die nooit leek te herstellen. ‘Ik kwam elke dag met slechte zin thuis, met verdriet. Nu voel ik mij weer als daarvoor. Gelukkig zijn met wat je doet. Zonder mijn familie en vriendin had ik hier niet gestaan. Ik heb heel veel momenten gehad dat ik het niet meer zag zitten en de beslissing had gemaakt om te stoppen. Door iedereen om me heen hield ik de hoop. Dat ik hier mag staan is een cadeau.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant