Huizen voor mensen, niet voor winst, klonk tijdens het Landelijk Woonprotest zaterdag op de Dam. De opkomst was mager. ‘Demonstreren tegen zo’n veelkoppig monster is moeilijk.’
is economieredacteur van de Volkskrant en schrijft regelmatig over de woningmarkt.
Hebben Nederlanders de hoop verloren dat de woningcrisis ooit wordt opgelost? Of gooide de waarschuwing voor regen, wind en onweer van het KNMI roet in het eten? Het Landelijk Woonprotest op de Dam in Amsterdam trok zaterdag niet meer dan zo’n duizend demonstranten, een fractie van de circa 16 duizend mensen van vijf jaar geleden.
Door het grootschalige woonprotest in Madrid in september groeit de actiebereidheid in Nederland, schreven de organisatoren van het Woonprotest vier dagen eerder nog hoopvol. Daar gingen immers tienduizenden mensen de straat op uit protest tegen de uithuiszetting van een 87-jarige huurster en stijgende woonlasten.
‘Misschien zijn mensen hun vertrouwen kwijt in de politiek, nu er al jaren nauwelijks iets wordt gedaan tegen de wooncrisis’, zegt Nina Boelsums (31), medewerker van de Bond Precaire Woonvormen, een actie-organisatie voor huurders. ‘Maar het sentiment kan zó omslaan, dat zagen we wel in Spanje. De wooncrisis is zo groot dat er maar weinig nodig is of de vlam slaat alsnog in de pan.’
Het zou kunnen dat veel jonge mensen al bijna gewend zijn aan het bestaan van een groot woningtekort, oppert directeur Zeno Winkels van de Woonbond na zijn toespraak op de Dam. ‘Of de wooncrisis is zo’n veelkoppig monster dat mensen het moeilijk vinden om te bedenken waar je nu precies voor wil demonstreren. Maar uiteindelijk draait het om het enorme woonprobleem in Nederland. Dat van dakloosheid, dat van mensen die bij gebrek aan een eigen plek hun leven niet kunnen opstarten en dat van huurders die enorm veel geld kwijt zijn aan huisbazen.’
Huizen voor mensen, niet voor winst, was de centrale slogan voor het Paleis op de Dam. Naast borden met teksten als ‘Wonen is een mensenrecht’, ‘Woningnood dus noodmaatregelen’ en ‘Minder asociale huur’. De oplossingen liepen uiteen van ruim baan voor wooncoöperaties, zodat burgers zelf hun woningen kunnen bouwen, tot een verbod op de verkoop van sociale huurwoningen door corporaties. Het opheffen van het kraakverbod zou helpen tegen langdurige leegstand van woningen.
Een echte aanpak van de crisis is bij dit kabinet ver te zoeken, meent Woonbond-directeur Winkels. ‘Het is pappen en nathouden. Die tien nieuwe steden die tijdens de verkiezingen werden beloofd, komen er niet. De woningcorporaties krijgen niet meer geld, maar mogen wat minder belasting betalen. Terwijl ze juist de wind in de zeilen moeten krijgen met miljardensteun. Dit is dus het moment om in beweging te komen.’
Carole Peeters (huurder, projectmanager communicatie, 43)
‘Als vrijwilliger in de Pauluskerk in Rotterdam zie ik heel direct wat dakloosheid met mensen kan doen. Kleine dingen worden heel ingewikkeld. Je besteedt dan vooral tijd en aandacht aan je slaapplek van vanavond. Dat geeft niet alleen enorm veel stress, maar ook onveiligheid, als je vervolgens op straat slaapt. Laten we zorgen voor passende huisvesting en wat begeleiding, dan hoeft het leven van veel mensen niet zo uit de hand te lopen.
'Zoek je een woning, dan heb je in Nederland een groot probleem. Dat is echt een bedreiging voor mensen die hun huis kwijt raken door bijvoorbeeld verlies van een baan of een scheiding. Zelf zit ik nu ook in tijdelijke huisvesting. Voor sociale huur zijn de wachtlijsten heel erg lang. Een huurwoning in de vrije sector kan ik niet betalen. Het zou zomaar kunnen dat ik straks ook geen huis vind. Wat dan, denk ik weleens.’
Michael Zhang (huurder, 25)
‘We beleven niet alleen een wooncrisis, maar ook een sociale crisis. Een vast huurcontract, op een plek die bij je past, dat gun ik iedereen. Een woning geeft stabiliteit in het leven. En dan ook nog op een plek die niet te ver weg is van je vrienden en familie. Ik zie mensen om me heen verhuizen naar een andere stad of regio, alleen maar om een huis te krijgen. Dan verlies je meteen je sociale omgeving.
‘Ik heb nu nog een dak boven mijn hoofd, al is het tijdelijk. Die onzekerheid over waar ik straks nog terecht kan, dat is ontzettend lastig. Ik hoop op een goede plek met wat passende hulp voor mijn autisme, om mijn leven verder op te bouwen. Maar de wachtlijsten voor een sociale huurwoning zijn zo ontzettend lang. Zelf sta ik nog steeds op iets van plek 600 van de 1.000 gegadigden voor zo’n woning.’
Loes Knotter (huiseigenaar, partner advieskantoor energietransitie, 51)
‘Het bestrijden van de wooncrisis vraagt veel meer ambitie dan Den Haag nu levert. Als snelle maatregel kunnen we een aantal financiële belemmeringen opheffen. Schrap bijvoorbeeld de korting op AOW en andere toeslagen als mensen gaan samenwonen. Zodat mensen die stap wel zetten en er een woning vrijkomt. Liberaliseer de regels voor hospitaverhuur. Wie een huurder in eigen huis neemt, zou niet bang moeten hoeven zijn dat mensen nooit meer vertrekken, door het opbouwen van huurrecht. Wees streng tegen langdurige leegstand van woningen. Dat zou echt een sprong voorwaarts kunnen zijn.
‘Zelf heb ik een koopwoning. Die heeft inmiddels een flinke overwaarde waar ik niks voor heb hoeven doen. Ik sta hier dus niet voor mezelf, maar als moeder en als werkgever. Het aantrekken van personeel is soms lastig, omdat mensen geen woning kunnen vinden. En als ze dan wel wat vinden, is het heel beschamend hoeveel ze kwijt zijn aan huur.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant