Feyenoord opende gretig tegen AZ, maar had ook wat mazzel dat een strafschop voor AZ werd teruggedraaid. De zege (2-0), en daarmee ook de koppositie, kwam de Rotterdamse club evenwel toe.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
De diagonale pass van Luciano Valente die over het natte gras raast, afgemeten als een strakgespannen scheerlijn, alleen al is een bezoek aan wedstrijden van Feyenoord waard. Valente trapt de bal vaak met de wreef waarmee normaliter minder precisie kan worden meegegeven dan met de binnenkant. Maar bij Valente hindert het niet welk deel van de voet hij gebruikt, zo goed in vorm is hij.
De middenvelder had een oproep voor het Nederlands elftal verdiend. Bij Feyenoord speelt hij wat meer hangend op links, dus hij had nog best kunnen worden ingevlogen toen Cody Gakpo wegviel met een blessure, zou je zeggen.
Gjivai Zechiël mocht zich de voorbije weken wel tonen aan bondscoach Xavi en deed dat met verve. Op zijn nijverheid was zaterdagavond weinig aan te merken, al oogde hij een tikje vermoeid en gaf hij met een beroerde terugspeelbal kort voor rust AZ bijna het momentum in handen. AZ-spits Mexx Meerdink pikte de bal op en werd geraakt door de voet van Feyenoord-doelman Tjark Ernst, maar scheidsrechter Danny Makkelie liet zich door de VAR overtuigen om zijn beslissing een strafschop te geven terug te draaien. Uiteindelijk was dat waarover lang werd nagepraat.
Hoe dan ook, het is een imponerend middenveld, dat van Feyenoord. Met achter Valente en Zechiël de brekers Charles Vanhoutte en Oussama Targhalline. Ze legden AZ het zwijgen op in het eerste half uur en hielden later, met een vroege voorsprong op zak, stand. Feyenoord had daarnaast in Givairo Read en Javi López twee gretige buitenboordmotoren, in spits Nacho Ferri een snelle spits en in de opgeleefde Jeremiah St. Juste een aanjager van achteruit, die samen met Mika Mármol meestentijds de baas was over Meerdink.
Arme Meerdink. Hij kreeg dus geen strafschop en werkte keihard, maar de verfijnde aanvoer ontbrak. Het middenveld van AZ, met de ervaren oud-Feyenoorders Jordy Clasie en Calvin Stengs, was niet slecht, maar de backs Elijah Dijkstra en Mateo Chávez hadden het zwaar, terwijl linksbuiten Ro-Zangelo Daal, kwikzilverachtig in de eerste competitieweken, werd opgegeten door de fanatieke Read, die speelde met de passie van Mister Feyenoord Bennie Wijnstekers. De rumoerige Kuip ging goed op zijn opzwepende armgebaren.
Er was hartstochtelijk uitgekeken naar dit affiche, ook omdat de koppositie op het spel stond. De interlandbreak duurde velen veel te lang. Competitievoetbal is waar Nederlandse voetbalharten veel sneller van kloppen dan van Nations League-potjes, ook al debuteerden er een bondscoach en de eredivisiespelers Meerdink, Zechiël en Ruben van Bommel meer dan verdienstelijk.
Feyenoord kwam al in de dertiende minuut op voorsprong. Anis Hadj-Moussa was al een keer gevaarlijk doorgekomen en AZ had al twee gele kaarten op zak toen Nacho Ferri een kopbal van Wouter Goes tegen zich aan kreeg en direct om de centrumverdediger heen snelde. Klinisch was zijn afronding, luid het gejuich.
Meerdink kon daarna snel 1-1 maken toen hij ineens ontsnapte, maar koos voor kracht in plaats van precisie. Feyenoord-doelman Tjark Ernst hoefde alleen zijn borst aan te spannen om de bal te keren. Rond de rust had AZ, met een goede rol voor Ayoub Oufkir, de beste kansen, maar Read wist met een knappe interceptie het grootste gevaar te neutraliseren. Even later viel de 2-0 toen López redelijk vrij een hoekschop kon binnentikken.
Feyenoord hinkte daarna op twee gedachten. AZ wist niet echt door te drukken. Valente had nog grote kansen op de 3-0, maar bleek meer bedreven in het passen dan het afmaken.
De vreugde na afloop was er niet minder groot om. ‘Welke club staat bovenaan? Feyenoord, ja Feyenoord,’ klonk het net wat harder dan anders.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant