schrijft voor de Volkskrant over hedendaagse muziek.
Het moest er eens van komen: pianist Pierre-Laurent Aimard (69) nam pianowerk van Arnold Schönberg (1874-1951) op. Wat blijkt? Het is precies waar je op hoopte. Aimard toont een enorme toewijding aan Schönbergs vroeg 20ste-eeuwse werk. Dat werk klinkt koortsachtig en is haast volledig atonaal, wat rond 1900 grensverleggend was.
De Fransman staat niet in het middelpunt, maar observeert de muziek van bovenaf. Dat leidt tot uitvoeringen die niet extra meeslepend zijn. De claustrofobische stukken ontvouwen zich daardoor juist. Wat moeilijk te begrijpen is, maakt Aimard inzichtelijk,
Over de duistere Drei Klavierstücke (1909) werpt hij een ijl licht. Met een absurde instrumentbeheersing articuleert Aimard elke noot met evenveel liefde, precies zoals Schönberg het in zijn gedetailleerde manuscripten voorschreef. De polyfonie in de Suite für Klavier (1923) is van een chirurgische nauwkeurigheid.
Pierre-Laurent Aimard
Schönberg: Piano Works
Klassiek
★★★★☆
Alpha
Welke nieuwe muziek is er uitgebracht en wat vinden de experts van de Volkskrant daarvan? Bekijk onze muziekpagina met het album van deze week, alle recensies en de tracks van de week.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant