Wen er maar aan laat eindelijk eens typische menopauzezaken zien, zoals opvliegers, die we niet eerder zó op het scherm zagen.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
De menopauze is een grotendeels onontgonnen bron voor komedie in films. De wereld is nu een beetje mooier, omdat juist Maike Meijer heeft besloten die eens voor een groot publiek te ontsluiten. Ze heeft een feilloos oog voor menselijk ongemak, zie bijvoorbeeld Toren C. Wen er maar aan is de filmversie van haar gelijknamige bestseller, waarin ze geestig schreef over onder andere opvliegers en een opgedroogd seksleven.
Vanaf het moment dat een gynaecoloog (Ilse Warringa) een beschuitrol tussen haar benen vandaan vist en er met veel consumptie eentje eet – ‘heel droog ja’ – gaat het bergafwaarts met actrice M. (Meijer zelf). Ze raakt haar televisierol als agent kwijt, omdat haar verhaallijnen op zijn, terwijl die van haar zeker zo oude mannelijke tegenspeler dat overigens niet zijn, haar zoon wil het huis uit en wellicht gaat haar man wel vreemd.
Maar vooral krijgt ze te maken met hersenmist en irrationele woedeaanvallen, waardoor haar levensfilosofie ‘als je je er niet op fixeert, is er niets aan de hand’ niet langer houdbaar is.
Meijer is zalig schaamteloos als het op lichamelijke komedie aankomt. Ze probeert haar lijf in veel te krappe jurken te persen. Er is een scène met zweetplekken onder haar borsten en er is er een waarin ze in haar broek plast en daar een uiterst inventieve oplossing voor vindt.
Het gaat van grotesk (de beschuitrol) tot klein (een openstaande broek). Zelfspot die ze ‘ownt’, zoals dat heet. En ze doet het voor óns, de kijker, die dat alleen maar in dankbaarheid kan aanvaarden. Want ook als het gaat om typische menopauzezaken als opvliegers hebben we die nog niet op het scherm gezien. Niet zó, in ieder geval.
Met Beppie Melissen als moeder, Bianca Krijgsman als beste vriendin en Hadewych Minis als succesvollere collega wordt M. ondersteund door een paar geestige bijrollen. Er is geen slecht mens in haar omgeving – dat haar lobbes van een echtgenoot (Bas Hoeflaak) vreemd zou gaan, voelt nooit als een serieuze mogelijkheid.
‘Wat nu?’ vraagt hij bezorgd als zij hem vertelt dat ze in de menopauze zit. ‘Het gaat vanzelf over’, zegt M. en dat is precies wat de film dwarszit. De scènes zelf zijn interessanter dan de spanningsboog, waarin M. zichzelf zoekt en toch zonder al te veel frictie vindt. Voice-overs als ‘als er een deur dichtgaat, gaat er een raam open’ werken als die schurend contrasteren met het beeld, maar minder als zelfinzicht.
Maar ja, dan voert Meijer weer een emotioneel gesprek tijdens een spelletje met een plastic mondklem in – mooi gespeeld trouwens. Onweerstaanbaar.
Komedie
★★★☆☆
Regie Albert-Jan van Rees
Met Maike Meijer, Bas Hoeflaak, Bianca Krijgsman, Beppie Melissen
105 min., in 144 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant