Mary in the Junkyard uit Londen toont zich in het uitverkochte Rotterdamse Rotown een van de meest betoverende debutanten van 2026.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek.
Wonderlijk om de twee jonge vrouwen van het Londense rocktrio Mary in the Junkyard te horen vertellen dat dit al hun vierde optreden in het Rotterdamse Rotown is.
Vier? Ze zijn toch debutanten? Hun eerste album Role Model Hermit, een van de mooiste Britse popdebuten van het jaar, is pas drie maanden oud.
Toch klopt het. Mary in the Junkyard doorliep een jarenlange testfase met losse singles en, inderdaad, al bijna tien Nederlandse optredens, onder meer op Motel Mozaïque en Left of the Dial, festivals die een band naar Rotown kunnen brengen.
Die vroege buitenlandse belangstelling onderstreept hoe evident hun talent is en verklaart wellicht ook waarom de band het live onderhand zo voortreffelijk voor elkaar heeft, op zijn eigen knerpende en bewust wiebelige wijze, welteverstaan.
Mary in the Junkyard maakt gruizige, folky indierock, een Britse tegenhanger van Big Thief, met een frontvrouw (Clari Freeman-Taylor) die vaak aan Adrianne Lenker doet denken, al heeft Lenker ravenzwart haar en Freeman-Taylor een platinablonde coiffure, op de dag van het optreden nog verfraaid door de lokale barbiers van Schorem, zo vertelt ze.
Ze toont zich al in de openingsfase, in Blood en Drains, een verraderlijk goed gitarist met dat mooie, knerpende Lenker-geluid, en heeft ook diezelfde prachtige verkouden falset met veel ontsnappende adem, als een engel in een katerige huilbui.
Niet dat ‘Mary’ een Big Thief-epigoon is. In de sterke finale klinkt Thou Shalt Sprout ouderwets Keltisch. Als Saya Barbaglia in Crash Landing haar galmviool toevoegt aan het door Freeman-Taylor bespeelde harmonium horen we betoverende spookhuisfolk, anders dan Big Thief en ook anders dan zowat al het andere.
Pop
★★★★☆
7/10 Rotown, Rotterdam
Herhaling: 8/10 Bitterzoet, Amsterdam (uitverkocht)
Source: Volkskrant