De musical &Juliet komt in het tweede gedeelte goed op stoom. Maar voor de pauze worden grappen uitgemolken en is het script behoorlijk jachtig.
schrijft voor de Volkskrant over dans en (circus)theater.
Millennials zullen smullen van &Juliet. Deze door Stage Entertainment naar Nederland gehaalde wereldhit met 29 succesnummers van de Zweedse muziekproducer en songwriter Max Martin (55) is totaal gemarineerd in de swingende soundtrack van hún groeipijn, hún hartzeer en hún kalverliefde, met een vleugje penneninkt van toneelschrijver William Shakespeare. Rond bekende popnummers uit de jaren negentig en jaren nul, zoals Baby one more time (1998), Larger than life (1999) en Oops!...I did it again (2000), is een razendsnel schakelende jukebox-musical opgetuigd, waarbij scriptschrijver David West Read als kapstok grijpt naar Shakespeares 16de-eeuwse tragedie Romeo & Julia (1597).
Het romantische drama rond de verboden liefde tussen de jeugdige hoofdpersonen loopt nu anders af. Juliet, snel getransformeerd van 13 naar begin 20, sterft niet in Verona na de gifbeker van meisjesverslinder Romeo, maar begint een nieuw leven in Parijs. Daar probeert zij op een bal, ver weg van dominante ouders, liefde en lot in eigen hand te nemen. Haar besties neemt ze mee, onder wie haar levenswijze voedster Angelique en de non-binaire May, die in de lichtstad ook tegen issues, zielenpijn en kalverliefde oploopt. Een luchtige intrede van genderfluïde romantiek.
Grappig is het raamwerk op metaniveau, waarin Shakespeares vrouw, Anne Hathaway, háár rol opeist. Als feministe-avant-la-lettre leest ze haar man de les over female empowerment: ‘Jouw eind is ruk. Heb jij de ballen om er een sterkere vrouw van te maken?’ Nee, ja, nee, ja, zo bakkeleien de echtelieden zich met hun ganzenveer als toverstokje van scene naar scene. Ondertussen schiet het ensemble op draaischijven in herkenbare motoriek uit TikTok-dansjes en muziekvideo’s.
Podiumbrede videoprojecties en lollige rekwisieten vullen het toneel. Voor de pauze worden grappen uitgemolken en is het script behoorlijk jachtig. Als Juliet in Parijs in een kroonluchter klimt, hoeft ze niet meermaals te benadrukken dat ze ‘in de lampen hangt’. Na de pauze krijgen hilariteit en zelfspot meer flow, onder meer met een satirische comeback van een boyband (hier Bois Band genoemd naar een vertroebelde relatie tussen een strenge Franse vader en schuchtere zoon). Met een heerlijk over de top gezongen glitterpastiche op de hit Everybody (1997) van de Backstreet Boys.
Publiek dat buiten de doelgroep valt, zal geregeld de wenkbrauwen fronsen over zoveel puberale opwinding en muzikale dubbelzinnigheid, zoals de cherry chapstick uit Katy Perry’s I kissed a girl (2008). Wel is een universelere laag toegevoegd rond ‘opnieuw beginnen’, het krijgen van een ‘tweede kans’ en ‘liefde-op-leeftijd’. En er staat een hechte, sterke cast in fraaie kostuums: een slimme mix van stoer en hip met geestige historische referenties.
Teddy Vermeer pakt vocaal knap uit als Juliet, in legio expressieve songs. Linda Verstraten is een charismatische Anne, die met pennenveer én zang de leiding neemt. Gitty Pregers zet als Juliets vertrouwelinge Angelique de mannen krachtig op hun nummer. En Bram Tahamata als zachte, zoekende May en Dave Rijnders als muzikale, schuchtere François buiten hun chemie mooi uit. Dat laatste verlegen personage lijkt gemodelleerd naar aanstichter Martin, de onbekende hitproducer die graag buiten de schijnwerpers blijft. Martin was in Utrecht bij de première. Maar ontweek knap alle glitter en glamour.
Musical
★★★★☆
Door Stage Entertainment Nederland. Script David West Read, vertaald door Carlo Boszhard en Herald Adolfs. Muziek Max Martin, gearrangeerd door Bill Sherman en Dominic Fallacaro. Regie Luke Sheppard. Choreografie Jennifer Weber.
7/10, Beatrix Theater, Utrecht. Aldaar tot maart, met mogelijkheid tot verlenging.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant