Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
In de vensterbank ligt een rechthoekig kartonnen doosje. Het is mooi vormgegeven, in donkerblauw, gebroken wit en zwart. ‘Licht Kracht’, staat erop in magere, lange letters en daaronder: ‘40 ansichtkaarten’.
Een ansichtkaart is aandacht in tastbare vorm. Je moet hem kopen, dan moet je er iets op schrijven, een adres achterhalen, een postzegel kopen, die erop plakken en dan nog een brievenbus vinden. Weet je hoeveel Instagram-reels je in die tijd kunt kijken? In een tijd van gemak, luiheid en egocentrisme is het sturen van een ansichtkaart een revolutionaire daad.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik open het doosje en het eerste dat opvalt, is hoe klein de ansichtkaarten zijn. Het doosje zelf heeft de vorm van een ansichtkaart, maar in het doosje zitten twee stapeltjes met ansichtkaarten die dus qua grootte de helft van het doosje zijn. Op een van de bovenste ansichtkaarten staat een abstracte afbeelding waarin je, met een beetje Rorschach, twee mensen die tegen elkaar aan leunen zou kunnen zien.
Op de achterkant van de kaart, daar waar je moet schrijven, ontbreken lijntjes waar je het adres op kunt schrijven. Ook is er niet een aangewezen vierkantje voor een postzegel. Het enige wat op de achterkant staat, is de tekst ‘Ik mag mijn plek innemen’. Oké, interessant. Niet echt een boodschap die ik zou willen versturen aan iemand, maar ieder zijn ding.
Een ander kaartje, met op de voorkant een abstracte aquarel van een peervormig spook met een rondje erin, heeft de tekst: ‘Hoe voelt het om te ontvangen’. Een vraag (zonder vraagteken?) die ik ook niet zo snel aan iemand zou willen sturen. Ik vind het vrij passief-agressief. ‘Lieve Dorien, groetjes uit de Dordogne. Het is hier heel warm. HOE VOELT HET OM TE ONTVANGEN.’ Weer een ander kaartje: ‘Wat heb ik echt nodig in dit moment.’ Goede vraag, ik dacht zelf aan kleine envelopjes, waar ik deze kaarten in kan doen om ze te versturen. Maar die zitten er niet bij.
Dan maak je dus een soort boutique-ansichtkaarten in een chic doosje met chique aquareltekeningen, maar dan geef je er geen envelopjes bij? Waar moet ik – in godsnaam – envelopjes van deze afmeting kopen? En zijn het strikt genomen dan nog wel ansichtkaarten als ze in een envelop moeten?
Een laatste, om het af te leren. Op de voorkant van het kaartje staan drie donkerblauwe golven, twee ervan met witte kopjes. Een zwarte nacht erboven. Aan de andere kant: ‘Welke plek neem ik in binnen mijn werkomgeving/groep.’ Ik word gek. De kaartjes gaan terug in de doos en het deksel gaat erop. Dan zie ik dat er niet ‘40 ansichtkaarten’ staat, maar ‘40 inzichtkaarten’.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant