is redacteur van Zondag en televisierecensent van de Volkskrant.
Tv-recensent zijn lijkt ergens op een eenzaam buitenlandcorrespondentschap: niemand die het ook maar in zijn hoofd haalt de gebieden te betreden waarover jij hebt geschreven, maar heel, heel dapper dat je het doet. Ik keek op woensdagavond naar Vandaag Inside, met als tafelgasten Wierd Duk en Dilan Yeşilgöz.
Laat dat nou toch, Dilan, dacht ik. Je wint het niet van ze, die mannen die vastbesloten zijn je door de mangel te halen. Maak je een grapje, dan ben je een tryhard. Probeer je mee te lullen, dan is dat tenenkrommend. Ben je je bewust van je positie als partijleider en minister, dan is dat te keurig. Erken je een politieke fout, dan is dat slap.
Wilfred Genee noemde Yeşilgöz’ zoveelste studiobezoek een rituele dans: ‘Wij gaan opnoemen wat er niet goed gaat bij de VVD, jij gaat opnoemen wat er wel goed gaat bij de VVD’, zei hij.
Maar vóór dat ritueel mocht er aandacht naar de datum, 7 oktober, het was drie jaar geleden sinds Hamas in Israël 1.200 mensen om het leven bracht. Die terreurdaad bleek zo ongeveer het enige waarin Duk en Yeşilgöz elkaar de hand konden schudden. Dat Rob Jetten een bericht had uitgestuurd waarin hij niet alleen de Israëlische slachtoffers herinnerde, maar ook stilstond bij het leed aan Palestijnse kant, was schaamteloos. Mocht het nou niet één dag in het jaar over Israël gaan? Eén dag?!
Johan Derksen zag het anders. ‘Ik denk: zoals Israël zich na deze actie gedragen heeft, Hamas zou zich daarvoor zou schamen. Zo erg is het.’ Hij vond het een het gevolg van het ander. En: ‘Krijgen we die ook nog, een dag voor de Palestijnen?’
(Een dag daarvoor was ik, ik neem dat correspondentschap behoorlijk serieus, afgereisd naar Ongehoord nieuws (ja, dat is nog op televisie) waar opiniemaker Lydia Daniel handenwrijvend mocht schreeuwen dat ze Gaza-moe was. ‘No jews, no news’, zei ze. ‘Sinds 7 oktober hebben we niks anders gehad dan Pali-wappies’, en: ‘Er is geen enkel steekhoudend argument voor de disproportionele aandacht voor dit conflict!’ Derksen als menselijke verademing, je wordt toch verrast.)
Goed, terug naar die andere tragedie: een zwetende, draaiende Yeşilgöz. Je zeikt me zo ongeveer elke avond af, zei ze tegen Derksen. ‘En nou ben ik er, probeer ik het uit te leggen wat we doen, en ook de pijn te pakken.’ Ze snapte waarom de VVD-stemmer beteuterd was. Want dingen die beter moeten, die moeten ook echt beter. Duk ontvlamde ondertussen over de overheid, communisme en warmtepompen.
‘Onze achterban zit niet te wachten op een partij die alleen maar schreeuwt, maar op een partij die levert’, concludeerde Yeşilgöz ineens. Of dat nou een voortschrijdende zelfkritiek was, of een enorm bord voor de kop, ik kwam er niet uit.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant