Regisseur Aaron Sorkin schroeft de bombast op in zijn op zichzelf staande vervolg op The Social Network, dat desondanks toch wat plichtmatig aanvoelt.
The Social Reckoning eindigt ronkend: het is 2021 en de waarheid over Facebook is aan het licht gebracht, nu zal alles veranderen. Maar de realiteit van 2026 is dat de macht van Meta nauwelijks een deukje heeft opgelopen. Vrijwel alle maatregelen die het platform had genomen, zijn teruggedraaid. De negatieve effecten op de mentale gezondheid van kinderen, de hoos aan misinformatie, de algoritmes die op extremisme sturen; het is allemaal nog volop aanwezig.
Misschien verklaart het waarom The Social Reckoning, hoe hard de film ook zijn best doet met aanzwellende muziek en slow motions, maar niet tot leven wil komen. Het ademt niet de urgentie van een All the President’s Men (1976) of Spotlight (2015). Er wasemt een gelatenheid door de film die vakkundig gemaakt is, maar plichtmatig voelt.
Deze op zichzelf staande sequel van The Social Network (2010) springt heen en weer tussen een repetitiesessie in 2021 waarin Mark Zuckerberg wordt voorbereid op een Senaatsverhoor en een tijdlijn die gestaag naar dat moment toe kruipt. Die tijdlijn begint in 2019, als Jeff Horwitz (Jeremy Allen White), die niets heeft met sociale media en niet eens de navigatie in zijn auto aan de praat kan krijgen, bij The Wall Street Journal opdracht krijgt zich in Facebook te verdiepen.
Hij komt in contact met Frances Haugen, een Facebookmedewerker die ontdekte dat 64 procent van de leden van extreemrechtse Facebookgroepen daarnaartoe gestuurd werd door het algoritme van Facebook. Haar portrettering wringt overigens wel wat. Zo kleedt ze zich voor haar afspraken met Jeff in zijn hotelkamer als een sekswerker, om niet op te vallen. Wellicht waargebeurd, maar in de film voelt het teveel als een excuus om Mikey Madison in steeds een andere sexy outfit te hijsen.
Ondertussen stort regisseur en scenarist Aaron Sorkin enorme hoeveelheden informatie uit, in soms erg uitleggerige dialogen waar de acteurs zich dapper doorheen werken. Jeremy Strongs maniakale rolbenadering blijkt daarbij een goede match voor Mark Zuckerberg. Zijn spel is angstaanjagend precies.
Maar te veel elementen werken stroef. De humor, hoewel een klein element, slaat volledig dood. Hetzelfde geldt voor de bombast van het slotakkoord, waarbij Sorkin de verhaallijnen laat samenkomen rond de Capitoolbestorming van 6 januari 2021. The Social Reckoning verveelt geen moment, maar de woede die een film als deze nodig heeft, wil maar niet ontbranden.
Drama
★★★☆☆
Regie Aaron Sorkin
Met Jeremy Allen White, Mikey Madison, Jeremy Strong
113 min., in 106 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant