is columnist voor de Volkskrant
Ineens doemde het thema ‘klassiekers’ op in mijn leven. Klassiekers in de zin van: literaire klassiekers. Mijn zoon, die kort geleden een leesmanie had opgevat, vroeg me steeds of ik Moby Dick had gelezen, of Kaas, of alles van A. F. Th. van der Heijden, of iets van Toni Morrison. En ik moest dan alsmaar zeggen: ‘Nee’, of ‘Dat weet ik niet helemaal zeker.’
‘Hoe kun je nou niet weten of je iets hebt gelezen?’, vroeg hij dan verontwaardigd, en dan legde ik hem voor de zoveelste keer uit dat zijn moeders brein niet meer het alles opslorpende en vasthoudende sponsje was dat zijn 16-jarige brein was.
Daarna kwam ik op de verjaardag van een vriendin die in een boekhandel werkt, zo iemand van wie je denkt dat je er echt geen boek aan moet geven, maar zij wilde klassiekers als cadeaus.
Als ik had geloofd dat het universum me tekens gaf, gaf het universum me tekens, dus las ik Giovanni’s Room van James Baldwin, een boek waarover ik had gezegd dat ik ‘niet meer wist’ of ik het had gelezen.
Giovanni’s Room stamt uit 1956 en leest als een boek van nu. Is dat een aanbeveling of een belediging voor een klassieker? In het Parijs van de jaren vijftig stikt het van de eenzame expats, en een van hen is David, een jonge Amerikaan, moederloos, opgevoed door een norse dronken vader en een bozige tante. Hij valt op mannen, maar heeft verkering heeft met de Amerikaanse Hella. Hella is door Spanje aan het reizen om na te denken over hun relatie. En dan komt Giovanni op Davids pad, een Italiaanse barman.
David schaamt zich omdat hij van Giovanni houdt, iedereen is eenzaam. Dat is de korte samenvatting, die je niet moet lezen omdat je het hele boek moet lezen. Het maakte me verdrietig: nog steeds schamen jonge queer mannen en vrouwen zich zo vaak (en oudere ook). En, minder erg, maar toch: nog steeds wemelt de wereld van de eenzame expats die ronddolen en mondain oesters eten op terrassen.
Dat zeggen mensen toch altijd over klassiekers, dat ze helaas nog steeds actueel zijn? Is dat wat ze moeten zijn? Of moeten ze gewoon zo goed zijn dat je ze alsmaar kunt blijven lezen? Dit boek is het allebei.
Ik fietste met mijn zoon naar The Book Exchange, een Engelse tweedehands boekwinkel in Amsterdam met van die lekker uitpuilende Lundia’s, en we kochten er voor 70 euro tien klassiekers. De winkelmedewerker schreef de titels in een schriftje, zodat hij als de winkel dicht was, de boeken weer kon aanvullen vanaf de bovenste planken, want daar stonden de titels die dubbelden. En ik voelde ineens dat ik de rest van mijn leven klassiekers zou kunnen lezen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Source: Volkskrant