Als er nog twijfels waren over de vorm van Mathieu van der Poel, zijn die na zondagmiddag verdwenen. De Nederlander trok in de slotrit van de Ronde van Luxemburg direct na het startsein ten aanval en kwam na een imponerende solo van 177 kilometer als winnaar over de meet.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen en Formule 1.
Een laatste goede trainingsprikkel had hij nog nodig, in aanloop naar het wereldkampioenschap in Canada volgende week. En wat is er dan beter dan een dag in de aanval? En dus besluit Mathieu van der Poel (31) ervandoor te gaan, zodra het startsein in de slotetappe van de Ronde van Luxemburg klinkt. De weg loopt wat omhoog en het gat is geslagen. Er zijn nog 177 kilometer te gaan en de Nederlander rijdt in zijn eentje voor het peloton uit.
Op voorhand een onmogelijke missie, al is het verstandig om bij Van der Poel altijd rekening te blijven houden met het onmogelijke. Als je denkt dat je alles hebt gezien, kan de Nederlander nog weleens het tegendeel bewijzen. Zijn winst op de Champs-Élysées afgelopen zomer is de meest recente toevoeging aan zijn lijst van absurde overwinningen.
‘Het was eigenlijk niet het plan’, zegt Van der Poel in het interview met de organisatie nadat hij net na 4 uur en 11 minuten fietsen zijn solo-aanval van start tot finish heeft voltooid. ‘Maar ik was alleen vanaf de start. Ik ben gewoon mijn tempo blijven rijden. Ik dacht dat de achtervolgers erbij zouden komen, maar dat gebeurde niet. Toen besloot ik ervoor te gaan.’
En dat terwijl de laatste dagen nog werd getwijfeld aan de vorm van Van der Poel. Was hij wel sterk en fit genoeg? Niet dat de Nederlandse kopman door het ontbreken van Tadej Pogacar als absolute topfavoriet aan het wereldkampioenschap start. Zelf denkt hij dat het parcours ‘een tikkeltje te lastig’ voor hem is. Wout van Aert, Remco Evenepoel, Isaac del Toro en Paul Seixas hebben betere klimbenen, zijn wellicht grotere kanshebbers.
Na het teleurstellende WK mountainbike, waar hij als dertigste finishte, kon Van der Poel wel wat wedstrijdritme en koerskilometers op de weg gebruiken. En bevestiging van goede vorm is zelfs voor een voormalig wereldkampioen nog altijd welkom.
Geen tweeluik in Canada, geen Ronde van Spanje. Van der Poel besloot als laatste voorbereiding op het WK mee te doen aan de Ronde van Luxemburg. Hij had goede herinneringen aan de koers, waar hij twee jaar geleden nog tweede werd in het eindklassement, en vervolgens op het WK in Zürich ook goed presteerde.
Deze ronde bleek een ideale laatste voorbereiding, meende Van der Poel. Ook dit jaar begon de koers voorspoedig, opnieuw met winst in de openingsetappe. In de finale trok Van der Poel ten aanval, werd vervolgens ingerekend, maar wist alsnog de sprint te winnen. Na afloop gaf hij aan de volgende vier dagen niet alleen voor ritzeges zou gaan, maar het eindklassement werd ook een doel.
Maar die ambitie werd al snel losgelaten. Na een vijfde plek in de tweede rit, was hij in de derde etappe nergens te bekken. In de tijdrit een dag later finishte hij zelfs pas als 61ste, op drie minuten van winnaar Davide Piganzoli.
En dus begon de geruchtenmolen te draaien. Was er iets met Van der Poel? Of had hij bewust deze uitslagen gereden, de tijdrit als rustdag genomen? Het klassieke schema in een trainingsblok is immers vaak: drie dagen trainen, één dag rust. In dat geval zou de slotetappe op zondag opnieuw een zware training moeten worden.
Als zondagmiddag de live-uitzending van de slotetappe begint, wisselen vermoeide gezichten op van het peloton wisselen elkaar af. Ze zetten volle bak de achtervolging in op Van der Poel, die al ruim 90 kilometer bezig is aan zijn laatste zware trainingsprikkel, maar ze komen geen seconde dichterbij.
Het beeld deed denken aan die negende etappe van de Tour, twee jaar geleden. Toen Van der Poel besloot zijn ploegmaat Jonas Rickaert te helpen op weg naar zijn droom: het Tourpodium. Vanaf de eerste kilometer vertrekken ze voor een duo-aanval van 174 kilometer, maar in de laatste 700 meter werd Van der Poel teruggegrepen.
Deze zondag laat Van der Poel dat niet gebeuren. Er zijn nog 32 kilometer te gaan, als zijn voorsprong voor het eerst onder de drie minuten duikt. Maar groot is het peloton al lang niet meer. De een na de ander moet lossen of stapt uit. Van der Poel blijft zijn tempo draaien, behoudt zijn voorsprong en voltooit opnieuw een onmogelijke zege.
Niet dat dit zijn grootste overwinning is. Een etappe in Luxemburg komt niet in de buurt van de zeges in Roubaix, Vlaanderen, op het WK of, zoals afgelopen zomer, op de Champs-Élysées. Maar een koers van start tot finish solo winnen, na 177 kilometer voor het peloton uit te hebben gereden, geeft ook Van der Poel een vertrouwensboost.
En daarmee maakte hij ook een einde aan de twijfels over zijn vorm. ‘De laatste dagen waren de benen niet zoals ik had gehoopt. Misschien heb ik iets te veel getraind in Spanje’, aldus Van der Poel. ‘Maar vandaag voelde ik me heel goed. Ik had geweldige benen. Dat geeft vertrouwen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant