Na anderhalf uur voetbal met de hoogst mogelijke amusementswaarde versloeg FC Twente kampioen PSV (3-2). Wie weet telt de titelstrijd vijf kandidaten.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Weergaloos en vastberaden was de beslissende dribbel van middenvelder Daouda Weidmann, over 70 meter, in de slotfase van FC Twente - PSV. Pure kunst. Bal even meenemen met het hoofd, nadat die lukraak was weggetrapt achterin, en dan rennen. Bal aan de voet, op volle snelheid. Perspectief zien.
Overzicht en snelheid houden. De toch vlotte Sergino Dest afschudden en bij het strafschopgebied even de bal met de buitenkant van de rechtervoet naar binnen kappen, om in één keer Esmir Bajraktarević weg te zetten en de bal resoluut achter doelman Matej Kovár te schieten. Heerlijk doelpunt van de Fransman.
Het stadion stroomde over van onbeheersbare vreugde. Van boven gegooid bier dreef als riviertjes tussen de toetsen van de laptops van verslaggevers. Het elftal knielde na afloop devoot voor het altaar van Vak P, de zijde die altijd zingt en juicht in Enschede. PSV verslagen, verdiend, en wie weet, kan FC Twente meedoen om de landstitel. De ploeg staat vierde, op drie punten van koploper AZ.
Waarom zou dat niet kunnen of mogen, denken aan de titel? Net als AZ dus kanshebber is. En Ajax, dat ondanks scheutig puntverlies beter wordt. Of Feyenoord, dat tijdelijk elke tegenstander overhoop voetbalt. Net als PSV zelf natuurlijk, dat bijna een abonnement heeft op de schaal.
Het is dringen geblazen bovenin, zeker na deze geweldige wedstrijd in Enschede. De dribbels van Sondre Ørjasaeter, het inzicht van Paul Wanner, de doelpunten van Guus Til, de klasse van Weidmann, het talent van Ruud Nijstad, de energie van Kodai Sano, de snelheid van Ruben van Bommel. FC Twente - PSV was een etalage van talent, een feest om te aanschouwen, om meer trouwens dan de individuele kwaliteit van genoemde spelers.
En dan was daar natuurlijk ook nog eenmanstheater Wout Weghorst, die altijd opvalt, en voor het seizoen heeft gezegd dat hij met FC Twente wil meedoen om de titel. Hij is nu eenmaal anders en denkt anders.
Weghorst liet de hoop herleven, tien minuten voor tijd, toen ook hij al alleen op het doel kon aflopen en beheerst scoorde. En dat kon ook tegen PSV, mede omdat voor de kampioen vooral de aanval telt. Zo open blijven voetballen, ook bij een voorsprong, is zeldzaam. Dan kan het gebeuren dat twee keer een speler van Twente weinig gehinderd naar het doel kan lopen. PSV had zondag een doelpunt of zes tegen kunnen krijgen.
Ja, het was een fijne middag. Zoveel kansen, zoveel zin om het publiek te vermaken, zoveel opwinding soms, plus spel dat op een neer golfde in het late zomerzonnetje in de Grolsch Veste. Met publiek dat fel meeleefde en hielp om de wedstrijd bijzonder te maken. Beter krijg je ze niet, voetbalmiddagen.
Dat zijn ook middagen van hoop in de polder, hoop dat dus liefst vijf clubs kunnen meedoen om de landstitel in de eredivisie, waarin PSV al drie seizoenen op rij de beste is. De traditionele top-drie dus, plus AZ en FC Twente, de enige andere clubs die deze eeuw een landstitel veroverden. Dat was in de tijd dat ze veel geld hadden in Alkmaar en Enschede, of in elk geval dachten veel geld te hebben. Die tijden zijn voorbij, maar ze doen op een andere wijze toch mee, en dit seizoen misschien meer dan anders. Door zelf voetballers op te leiden, door slim te zijn in transfers.
AZ houdt het tot nog toe geweldig vol dit seizoen, FC Twente klampt knap aan. De ploeg van trainer John van den Brom heeft ook veel kwaliteit. Trainer Peter Bosz van PSV, over de titelstrijd: ‘Er kan een groot gat ontstaan onder die vijf ploegen. Ik weet alleen niet of AZ en Twente het lang kunnen volhouden.’
Mooi was de korte periode in de eerste helft waarin FC Twente de kampioen overrompelde en voor de zevende keer dit seizoen op achterstand zette, in negen duels, door het schot van Younes Taha. Nog mooier was de fase daarop, waarin PSV een kwartiertje lang voetbal van de universiteit speelde, een college van beweging en snelheid.
De snoeiharde kopbal van Guus Til was een kunstwerk op zich, na de voorzet van Mauro Júnior die zo perfect was dat de uitverkiezing voor de Braziliaanse ploeg zonder meer logisch is. Weghorst mocht zich het doelpunt aantrekken. Verkeerde aanname, met zoveel misbaar gaan liggen terwijl er niets gebeurt. PSV was tijdelijk een perpetuum mobile, met telkens andere types die opdoken in de punt van de aanval, na het geblesseerd uitvallen van spits Ricardo Pepi, na nog geen tien minuten. Vervanger Sven Mijnans is een ander type, als middenvelder. Weer scoorde Til, na een prachtige combinatie met een hoofdrol voor Paul Wanner.
Maar FC Twente stond weer op na die tegenslag en dat maakte de wedstrijd zo mooi. Twee teams, strijdend met open vizier. ‘We verloren soms de controle’, aldus Bosz, die net een verdediger wilde brengen toen Twente 2-2 maakte. FC Twente ging door en door en door, totdat het 3-2 stond en het stadion in euforie naar huis ging.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant