Theater Het is een gerespecteerde traditie: jaarlijks selecteert theaterbureau Via Rudolphi drie bijzondere afstudeervoorstellingen voor ‘Het Debuut’: één avond, drie korte optredens. De editie van 2026 demonstreert een welkome variëteit aan perspectieven en stijlen.
Het Debuut. Laura van de Werf in De dag dat niemand kwam.
Met Nina Peruško: For those who like to judge vol. 2, Laura van de Werf & Renée Pinksterboer: De dag dat niemand kwam, Yassine el Amriti: Remontada. Gezien: 19 september, Schuur, Haarlem. Tournee t/m 7 november. Info: viarudolphi.nl
Wie van lekkere muziek houdt, heeft sowieso een goede avond bij Het Debuut, een theateravond met een selectie van drie afstudeervoorstellingen. Nina Peruško vult de theaterzaal met springerige dance en pompende beats, en begint daar al mee als het publiek nog buiten in de rij staat. Laura van de Werf & Renée Pinksterboer kleden hun voorstelling aan met weemoedige Franse chansons, van onder meer Joséphine Baker. Na deze twee optredens ga je opgewekt de pauze in.
In het Engelstalige For those who like to judge vol. 2 daagt Nina Peruško het publiek uit haar oordeel over haar bij te stellen. De Kroatische maker en performer, die studeerde aan de Mime Opleiding van de Academie voor Theater en Dans in Amsterdam, maakt aanvallende bewegingen naar de toeschouwers, die ook aan weerszijden van de toneelvloer zijn geplaats, en geeft iedereen de middelvinger, terwijl ze energiek heen en weer rent en danst op de muziek. Maar niet omdat ze misantroop is: ze laat een toeschouwer met lippenstift ‘I do care’ op haar rug schrijven.
Peruško somt op waar ze allemaal om geeft en graag de controle over zou hebben, zoals haar gezondheid en het Nederlandse weer. Anderzijds is het leven een zaak van controle durven verliezen: ze wil zichzelf toestaan zich te laten gaan. Een rol dikke, rode tape, waar ze deuren mee afplakt en lijnen op de vloer mee trekt, symboliseert dit dilemma. Uiteindelijk dikt haar vraagstuk in tot de vraag waar je je plek vindt en waar je je thuis voelt. Meezingen met Life van Des’ree helpt daarbij.
Althans, dat is een mogelijke interpretatie, want Peruško is spaarzaam met tekst en beeldt vooral uit, in gedreven, fysiek spel – mime anno 2026. Niet elke passage weet de spanning vast te houden, maar voor een half uur is haar prettig rauwe optreden precies dynamisch genoeg.
Het Debuut. Nina Peruško in For those who like to judge vol.2.
Onvergelijkbaar is de van Disney-esthetiek druipende aankleding bij De dag dat niemand kwam van Laura van de Werf & Renée Pinksterboer. Het bed, het kastje met wekker, een losstaande balkondeur met gordijn: alles is suikerzoet roze. Op het bed ligt Van de Werf in rozerode jurk. Zij is de actrice in deze solo, waarmee ze deze zomer afstudeerde aan de Toneelschool in Arnhem. Pinksterboer schreef de tekst, waarmee ze afstudeerde in Creative Writing op ArtEZ in Arnhem.
De vrouw, Lieve, ligt te wachten op haar geliefde, Marie. Ze vertelt hun ontmoeting na, maar of Marie daadwerkelijk onderweg is, is zeer de vraag. Halverwege blijkt, in een niet geheel onvoorspelbare plottwist, hoe het zit en dat het roze niet voor niets is gekozen: Pinksterboer schreef een alternatief plot voor een Disney-klassieker, met schurende liefde tussen prinsessen als hoofdmoot. Van de Werf schakelt mooi tussen ongemak, schaamte en verlangen, en maakt elke emotie net een tikje groter en sentimenteler dan realistisch is. Dat is een goede keuze: het is ten slotte een Disney-sprookje.
Het Debuut. Yassine el Amriti in Remontada
Na twee voorstellingen die volgend jaar prima op de Parade zouden passen, heeft Yassine el Amriti een geheel andere insteek. In zijn Remontada (een Spaanse sportterm voor winnen na een achterstand), waarmee hij afstudeerde aan de Toneelschool van Utrecht, speelt hij Wadi, die al als negenjarige naam maakt met zijn liefde voor rechtspraak.
Zijn motivatie is racisme: iedereen van Marokkaanse afkomst staat bij voorbaat achter in de wedstrijd die het leven is – in Nederland. Dat weten en zeggen de personages die El Amriti in een soepele cadans opvoert. Wadi adviseert ze allemaal met succes: de kinderen op zijn school, later de volwassenen.
Het maatschappelijk beeld dat El Amitri onomwonden schetst is grimmig, ondanks de vrolijke triomfen die Wadi keer op keer boekt door zijn scherpe verstand en zijn meesterschap over het woord. ‘Mondhavik’ is zijn bijnaam. Maar Wadi kan niet iedereen helpen, blijkt. Het onrecht is sommigen te groot. Een oude vriend zit liever in de gevangenis dan mee te doen in een wedstrijd die hij toch niet kan winnen. Wadi is anders: hij is en blijft optimist, zelfs als de vooroordelen hem ook onderuit halen. De vrijheid zit bij hem in het hoofd, en dat maakt dat hij niet kan verliezen, is zijn overtuiging.
Met dit geëngageerde statement biedt Het Debuut in anderhalf uur een theateravond waar van alles inzit: zeer aanbevolen voor iedereen met interesse in talentvolle makers op de drempel van een professionele carrière.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie