Eurovisie Songfestival Een commissie van het Lagerhuis wil uitzoeken waarom het Verenigd Koninkrijk zo vaak zo weinig punten krijgt op het Songfestival. „Ze schatten telkens fout in wat Europa leuk vindt.”
De Britse inzending Look Mum No Computer kreeg op het Songfestival in Wenen slechts één punt.
Een man met roze tuinbroek en ontplofte haardos springt op tafel. Vier dansers in groene pluchen pakken maken radslagen over het podium, elk met een computerscherm als hoofd. De tuinbroekman zingt: „Eins, zwei, drei/ Darlin’, I need something salty/ Eins, zwei, drei/ With a slice of pepperoni”.
Zie daar: Look Mum No Computer, de Britse inzending op het Eurovisie Songfestival, afgelopen mei in de Oostenrijkse hoofdstad Wenen. Een commissie van omroep BBC selecteerde de act en roemde de „creativiteit, ambitie en typisch Britse humor”. Van de 25 deelnemers aan de Songfestivalfinale eindige het Verenigd Koninkrijk met één punt als allerlaatste. Dat was niet voor het eerst.
Het Britse parlement gaat onderzoeken waarom het Verenigd Koninkrijk op het Eurovisie Songfestival, uitzonderingen daargelaten, zo abominabel presteert. „We willen tot op de bodem uitzoeken wie onze inzendingen kiest en op welke basis dat gebeurt”, stelt Caroline Dinenage, voorzitter van de mediacommissie van het Lagerhuis vrijdag tegen de BBC. Ze wil weten of „onze teleurstellende resultaten van de afgelopen jaren het gevolg zijn van een slechte liedkeuze, een zwakke uitvoering… of iets anders”.
Dat de Britten, een van de grote geldschieters van het Songfestival, zo slecht presteren lijkt bijna een wetmatigheid. De laatste Britse winst dateert van 1997 (Katrina & The Waves met ‘Love Shine A Light’). In 2023 werden de Britten voorlaatste, in 2021 en 2019 laatste. Hoe kan dat, voor een land dat de popmuziek zo ongeveer heeft uitgevonden?
„Het team achter de Britse inzendingen schat telkens opnieuw fout in wat ‘Europa’ leuk vindt”, zegt Jonathan Hendrickx, professor mediastudies aan de universiteit van Kopenhagen die gespecialiseerd is in het Songfestival. „Enkele middelgrote namen zijn afgelopen jaren geflopt, zoals Olly Alexander [plek 18] en Mae Muller [plek 25]. Daardoor durfden écht bekende artiesten hun kans nog minder te wagen, nam de aandacht van het publiek af en belandde het festival [in het VK] in een neerwaartse spiraal.”
Volgens Cornald Maas, jarenlang songfestivalcommentator, speelt ook mee dat de Britten het Songfestival vooral als „camp” beschouwen. „Typisch Brits”, volgens hem – zie ook de grappen van de Britse commentator Graham Norton. „Ze vinden dat je om het Songfestival alleen maar hoeft te lachen, ze nemen het niet serieus genoeg. Credible artiesten kijken dan wel uit om mee te doen. Nederland was in de jaren nul ook in slaap gesukkeld, we stuurden vaak een doorslagje van Ding-a-dong. Dat veranderde toen Anouk in 2013 deelnam. De Britten hebben die professionaliseringsslag gemist.” Ze cultiveren ook wel een beetje dat Europa hen niet zou moeten, stelt Maas. „Toen ze in 2003 terecht laatste eindigden met het nummer Cry Baby, beweerde de Britse commentator dat ze werden afgestraft voor deelname aan de Irak-oorlog.”
Wat volgens beide Songfestivalconnaisseurs ook meespeelt is de deelname van Israël. Die overschaduwt het evenement al jaren. Organisator EBU bepaalde onlangs dat een land dat in gewapend conflict zit bij winst de wedstrijd niet mag organiseren – maar deelname is geen probleem. Donderdag nog maakte de Ierse omroep RTÉ bekend volgend jaar het Songfestival opnieuw te boycotten vanwege Israëls geweld in Gaza en beknotting van de persvrijheid aldaar. Verwachting is dat ook Spanje niet deelneemt. AVROTROS weigert eveneens, de NPO beraadt zich sinds eind augustus over Nederlandse deelname via een andere omroep. Ook België, IJsland en Slovenië twijfelen. Opvallend: Canada neemt komend jaar voor het eerst deel, Noord-Macedonië keert terug, Hongarije wellicht ook.
Maas: „Als een artiest nu deelneemt, verwacht je al bijna dat die zich uitspreekt over de genocide en over hoe Israël in het verhaal staat, dat is een behoorlijke belasting. Daarom hoor ik, ook vanuit de Britse muziekindustrie, op z’n zachtst gezegd mixed feelings over deelname”.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie