Annie M.G. Schmidt In Kapelle, haar Zeeuwse geboortedorp, is Annie M.G. Schmidt nooit ver weg. De stichting Bij Annie Thuis geeft het huis waarin de kinderboekenschrijfster opgroeide een nieuwe bestemming: een ontmoetingsplek waar haar werk en buurtbewoners samenkomen.
Hendriek Flikweert, initiatiefnemer van ‘Bij Annie Thuis’ bij het geboortehuis van Annie M.G. Schmidt in het Zeeuwse Kapelle.
Wanneer je uitstapt op het treinstation Kapelle-Biezelinge, loop je niet alleen een kalm Zeeuws dorp in. Via de tunnel onder het spoor stap je ook een boek van de vermaarde kinderboekenschrijfster Annie M.G. Schmidt (1911-1995) binnen. Op de wanden staan tekstfragmenten uit haar verhalen, versierd met de bekende tekeningen van Fiep Westendorp. Een mevrouw achter een rollator, waarop een klein wit hondje zit, blijft even staan. Ze zou zo een personage uit een van Schmidts boeken kunnen zijn. „Dat is ons Annie”, verzucht ze.
Kapelle is het geboortedorp van Annie M.G. Schmidt, ze woonde er tot haar achttiende. Aan de ene kant van de tunnel ligt de luxe wijk Zuidhoek – bepaald geen Petteflet met Stampertjes. De straten zijn vernoemd naar de personages uit haar boeken (Jip en Janneke, Dikkertje Dap, Minoes), de lange singel draagt haar eigen naam. Aan de andere kant van het spoor loop je een kerk tegemoet met op het aangrenzende kerkplein een imposant huis. Achter het raam zwaait Hendriek Flikweert. Dit is het geboortehuis van Schmidt, dat de stichting Bij Annie Thuis op initiatief van Flikweert heeft aangekocht om er een cultureel centrum van te maken.
De landelijke crowdfundingsactie voor de aankoop van het geboortehuis begon in januari 2026, met als doel 500.000 euro op te halen. Eind augustus kwam de financiering rond: een anonieme geldschieter leende de stichting het bedrag dat naast de crowdfunding nog nodig was.
Op deze nazomerse dag in september kan Flikweert, tevens eigenaresse van de lokale boekenwinkel én zelf groot Annie-fan, eindelijk beginnen met het schoonmaken van Schmidts ouderlijk huis. De eerste stap naar het doel van haar stichting: het huis omvormen tot een ‘sociale lunchroom’ waar mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt aan de slag kunnen.
„Annie is van iedereen. Hoe mooi is het dat haar geboortehuis straks ook van iedereen wordt”, glundert Flikweert. Referenties aan leven en werk van Schmidt vind je straks zowel in de lunchroom beneden als op de bovenverdiepingen van het huis, waar de stichting juist ruimte voor kinderen wil creëren. De bovenverdiepingen moeten „een plek voor kinderen, lezen en muziek” worden. Al met al moet het huis vooral een sociale ontmoetingsplek worden, zonder winstoogmerk, want, aldus Flikweert: „Annie verbindt”.
Flikweert schenkt twee koppen thee in, beschilderd met het gezicht van Annie M.G. Schmidt. De kopjes mogen straks niet in de lunchroom worden gebruikt. „Volgens de erven kijkt Annie hier scheel”, lacht Flikweert. Met de dampende portretten in hand, lopen we naar zolder.
Het huis zelf is wit gestuct en – erfenis van de meubelzaak die hier jarenlang gevestigd was – voorzien van een grijs systeemplafond. Maar op zolder vind je nog een stukje geschiedenis. De ruimte wordt gedragen door oude houten balken en schuine wanden. „Hier heeft Annie waarschijnlijk geslapen”, wijst Flikweert. Het is er stoffig en donker. Er staat geen bed of schrijftafel. Hier en daar ligt nog wat rommel van de meubelzaak; tussen het oude hout, het geruite tapijt en de tl-buis leeft het kamertje van Schmidt vooralsnog vooral in gedachten.
Beneden is het dus wit en steriel – een goede basis voor een meubelzaak, minder voor een lunchroom, vond ook Flikweert. Een Takkie-slinger (het bekende hondje van Jip en Janneke) hangt er alvast, samen met wat kunstwerken en een grote giraf van de kinderopvang. In de vensterbank staan de boeken van Schmidt. Vergeelde pagina’s van Abeltje, haar liedjes met Harry Bannink – wiens piano is geschonken aan Bij Annie Thuis en er later een plekje zal krijgen – en natuurlijk Jip en Janneke. „Het is de eenvoud”, zegt Flikweert, „iedereen houdt op zijn of haar manier van Annie”.
De zolderkamer was vermoedelijk het kamertje van Annie M.G. Schmidt.
Schmidt bracht haar hele jeugd door in Kapelle, maar veel aansluiting vond ze er niet. Ze was de domineesdochter en moest daardoor altijd ‘ABN’ spreken en netjes gekleed zijn. „Oudere dorpsgenoten zijn nog steeds verdeeld over Annie. Ze had ook wel noten op haar zang”, zegt Flikweert. Haar moeder keek neer op de dorpse gang van zaken en hield haar dochter het liefst thuis. Annie groeide veelal alleen op in het zonloze zolderkamertje van de pastorie en werd uitgelachen door haar klasgenootjes.
Zelf schreef Schmidt over haar jeugd : „Mijn matrozenkraagje, mijn leren laarsjes, mijn verkeerde uitspraak van het Zeeuws met een brouwende rrrr, dat alles was anders en dus gek en dus lachwekkend.”
Toch staat er naast de kerk een bronzen borstbeeld van Annie M.G. Schmidt, na haar dood geplaatst en voorzien van een vrolijk onderschrift: „De leeftijd die ik zelf gehouden heb is acht”. Flikweert: „Dat geeft me toch het gevoel dat ze het hier wel fijn heeft gehad.” Schmidt was op latere leeftijd twee keer te gast in haar boekwinkel. Later, toen Schmidt te ziek was om te reizen, ging Flikweert bij haar op bezoek in Amsterdam om een boek over de historie van Kapelle te overhandigen. „Het was een eerlijk, heerlijk mens.”
Een tunnel, een beeld, het geboortehuis, straatnamen en speeltuinen – Kapelle lijkt trots op de kinderboekenschrijfster. „Gepaste trots”, corrigeert Flikweert. „We zijn nuchter. Het is ook gewoon een mens.”
Slingers, portretten, boeken en een grote ‘Takkie’ in het geboortehuis van Annie M.G. Schmidt.
Het was geen makkelijk project voor de Zeeuwse boekhandelaar. Een crowdfunding, projectplannen maken, contact met de erven – wanneer is het geslaagd? „Als ik straks binnenloop en alleen maar blije mensen zie. En dat ze dan bij het weggaan zeggen: ‘Hey Hendriek! Tot ziens hè!’.” Even schiet Flikweert vol.
Of Annie M.G. Schmidt zélf het een leuk plan zou vinden weet ze niet. „Ik denk dat ze iets zou hebben van: ’toe, doe maar gewoon normaal’.” Toch is Flikweert er zeker van dat als ze al die mensen samen zou zien, Schmidt zou zeggen: „Och, wat gezellig hier.”
Bij Annie Thuis hoopt op 20 mei 2028 – Schmidts geboortedag – te openen. Info: bijanniethuis
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie