Het was me het weekje wel weer om vrouw te zijn. Ik ben graag optimistisch, maar soms zakt de moed me in de schoenen. Bijvoorbeeld bij die Amerikaanse actrice, Sydney Sweeney, die in het kader van een gokreclame met haar blote reet achter een ijshockeystick poseert, of met twee rugbyballen tegen haar tieten aangeduwd, en dat mannen er dan niets van begrijpen dat sportvrouwen daar razend van worden.
Het narratief dat je als sportvrouw op je prestaties beoordeeld wordt en dat je uiterlijk buiten beschouwing blijft – want: niet relevant als het om sport gaat – dat is zo felbevochten en nog zo fragiel. We worden zo moe van mensen als mevrouw Sweeney die ons terugwerpen in de tijd.
En dan kwam ook nog het nieuws dat Nederland opnieuw gezakt is op de wereldwijde ranglijst voor gendergelijkheid. Maar iedereen is toch gelijk in Nederland, hoor ik alweer sputteren. Voor de wet ja, maar als er weinig vrouwen meebeslissen op het hoogste niveau of als vrouwen nog altijd minder betaald krijgen dan mannen voor hetzelfde werk, dan ziet de praktijk er toch echt anders uit. Het is tenhemelschreiend dat we met zo’n welvarend en zogenaamd vooruitstrevend land op nummer 46 van de ranglijst met 145 landen staan.
Maar voor u denkt: nou De Vries, ga je weer lekker – ik zoek graag lichtpuntjes. Een ervan is de Sportraad, het orgaan dat de regering gevraagd en ongevraagd adviseert als het over sport gaat. Tot mijn vreugde is het thema gelijkwaardigheid aan de beurt. Want in de sport is het nog veel slechter gesteld dan in de maatschappij in het algemeen. Daar wil de Sportraad wat aan doen. Bravo.
Een tweede lichtpuntje is Demi Vollering. Niet alleen deze week, maar al veel langer, en steeds meer. Dit weekend begint het WK wielrennen, en deze week begon de Tourwinnares met een eigen YouTube-kanaal: Demi Uncut. Ik heb naar de eerste aflevering gekeken, en zag Demi tijdens het na-Tourcriterium in Zürich. Ze reed op kop van een pelotonnetje kinderen, ze signeerde allerhande goodies, ze ging met iedereen op de foto, ze legde haar fiets onder een dekentje achter in de auto en deed daarna haar gele autogordel om.
Een doodgewone vrouw, eigenlijk, met een niet heel bijzondere video. Maar wat ze doet, is anders dan alles wat andere vrouwelijke atleten ooit hebben laten zien in Nederland. Aan iedereen die het horen wil, vertelt ze: it all starts with dreaming. Een droom om profwielrenster te worden, om de Tour de France te winnen, en komende week de regenboogtrui.
Demi’s doel is te laten zien dat vrouwen sterk mogen zijn, gespierd mogen zijn, dat ze zichzelf helemaal mogen uitwringen, dat ze gepassioneerd mogen zijn, of boos, of verdrietig. Ze mogen hartstochtelijk schreeuwen en huilen, schaterlachen en schelden. En dat allemaal zonder dat uiterlijk of vrouwelijkheid ertoe doet.
Demi wil niet alleen de beste wielrenster ter wereld zijn. Ze wil iets anders laten zien dan dat vrouwenlichamen beoordeeld, vergeleken en sexy afgebeeld worden; een belangrijke reden waarom tienermeisjes onzeker worden over hun veranderende lijf – en veel meer dan jongens van dezelfde leeftijd stoppen met sporten.
Je kunt het erover hebben, zoals de Sportraad, maar you can’t be what you can’t see. Dus bravo Demi. En mevrouw Sweeney? Die mag zelf lekker gaan sporten. Naakt, of gewoon lekker aangekleed.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie