Aangezien de studio achter The Blood of Dawnwalker voor een groot deel bestaat uit The Witcher 3-veteranen, zou je denken dat fans van dat spel deze game zonder twijfel kunnen aanschaffen. Dat is deels ook waar. De games hebben zeker gelijkenissen en het vrije, avontuurlijke gevoel dat The Witcher 3: Wild Hunt had, heeft The Blood of Dawnwalker ook. Daarnaast zijn delen van de gameplay en de spelwereld vergelijkbaar. Toch doet The Blood of Dawnwalker ook veel anders. De alsmaar voort tikkende klok is een element, maar dat Coen overdag en 's nachts totaal andere vaardigheden heeft, heeft meer invloed. Daarbij geven vooral de vampierskills een machtig gevoel. De studio had de game wel wat beter mogen afwerken. Zelfs na enkele patches blijven er bugs en fikse haperingen over. Dat is een smetje, maar verder is The Blood of Dawnwalker een geslaagde debuutgame voor Rebel Wolves.
Prijs bij publicatie: € 59,99
Vergelijk prijzen Vanaf € 57,95
Bekijk alle uitvoeringen (6)
The Blood of Dawnwalker had ik sinds gamescom 2025 nadrukkelijk op mijn agenda staan. Dat is uiteraard niet zonder reden. Niet alleen beviel wat ik in Keulen zag me, maar de game heeft ook zijn oorsprong mee. Konrad Tomaszkiewicz heeft studio Rebel Wolves namelijk opgericht. Hij verdiende zijn sporen bij CD Projekt RED, de studio achter The Witcher. Sterker nog: Tomaszkiewicz was de gamedirector van The Witcher 3: Wild Hunt. Er zijn weinig games die hoger staan dan dat spel in mijn lijst van beste games ooit, dus dan heb je mijn aandacht wel te pakken.
Dat Rebel Wolves deels bestaat uit Witcher-veteranen, is aan The Blood of Dawnwalker af te zien. De game vertoont duidelijke gelijkenissen met de bekende actie-rpg. Hoofdpersonage Coen doet in de verte bijvoorbeeld een beetje aan Geralt denken. Daarnaast is ook dit een openwereldactie-rpg. Naast de mainquest zijn er allerlei zijpaden en extra quests, die je bij je eerste playthrough lang niet allemaal zult vinden. Ook dat is typisch The Witcher 3.
Hoe vergelijkbaar de games ook zijn, The Blood of Dawnwalker staat wel echt op zijn eigen benen en zet een eigen smoel neer. De game voelt ook anders aan dan The Witcher. Dat kun je zowel positief als negatief lezen en dat klopt allebei. Dawnwalker doet een aantal leuke, originele dingen, maar heeft niet dezelfde finesse en hetzelfde raffinement als The Witcher 3: Wild Hunt.
Wat de game natuurlijk wél heeft, is een verhaal. Zoals gezegd draait dat verhaal om Coen en om een samenleving die geteisterd wordt door de pest, of iets dat erop lijkt. De lokale heerser is druk doende om iedereen die besmet is te vermoorden. Wanneer Coens familie in gevaar komt, wil hij ingrijpen, maar wordt hij verrast door een aanval van Brencis. Dat is een vampier van de eeuwenoude Vrakhiri-clan, die zijn eigen ideeën heeft over hoe de pest aangepakt moet worden. Daarbij wordt Coen zelf ook gebeten door Brencis, waardoor hij verandert in een Dawnwalker: een wezen dat overdag in zijn menselijke vorm kan overleven en 's nachts verandert in een vampier.
Ik kom verderop terug op wat die tweedeling tussen dag en nacht betekent voor de gameplay. Voor het verhaal levert het Coen een lastige, onduidelijke positie op. Zijn medemensen vertrouwen hem niet en zijn bang voor hem. Zelf begrijpt Coen aanvankelijk niet waarom hij overdag gewoon kan rondlopen. Normale vampiers leven alleen 's nachts en kunnen niet tegen zonlicht. Deel van het verhaal is dan ook dat Coen langzaam maar zeker meer leert over wat hij precies is en wat dat betekent.
Een ander deel van het verhaal, en Coens belangrijkste drijfveer, is dat Brencis na de aanval op Coens dorp zijn familie gevangenneemt en meevoert naar Svartrau, de grote stad in het midden van de kaart. Brencis bereidt een speciale ceremonie voor, waarbij hij een bepaalde 'Ascension' op het oog heeft. De betekenis daarvan leer je gaandeweg het verhaal, maar belangrijk is dat Coens familie op dat moment samen met andere gijzelaars geofferd zal worden. Dat moment vindt precies dertig dagen na de opening van het spel plaats. Coen heeft dus een klein maandje de tijd om uit te zoeken hoe hij zijn familie gaat redden.
Onderweg komt hij allerlei personages tegen, waarvan er een paar belangrijk zijn en veel wat minder belangrijk zijn. Gek genoeg maakte dat voor mij niet zoveel uit. Ik kreeg zelden een band met een van die personages. Dat komt ook omdat er best veel namen voorbijkomen en personages soms dagenlang van het toneel verdwijnen, voor je ze weer eens tegenkomt. Daardoor kreeg ik nooit echt een connectie met iemand. Dat is jammer, want het maakt andere zaken, zoals opties voor romantiek, een beetje gewichtloos.
Source: Tweakers.net