is wetenschapsredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over natuur en biodiversiteit.
Met de stijging van de zeespiegel komen woningen op ‘kwetsbare plaatsen’ in gevaar. Maar sommige oplossingen brengen het paradijs dichterbij.
Nog maar ruim twee jaar geleden kwam ik aan zee te wonen. Een gelukkige keuze voor vrijheid en ruimte in hoofd en leven. Dat leven was er feestelijk, maar vorige week gooide deltacommissaris Co Verdaas roet in het eten aan het Scheveningse strand.
In een advies aan de regering stelde hij maatregelen voor om Nederland waterland te wapenen tegen het water (en de droogte). Die maatregelen, zo voegde hij eraan toe, kunnen niet voorkomen ‘dat Nederland zich aan het snel wijzigende klimaat moet aanpassen, en soms de negatieve gevolgen moet accepteren’. Zo moet er ‘veel meer rekening gehouden worden met water en bodem bij de bouw van bijvoorbeeld woningen. Eerder zijn daarbij keuzes gemaakt die nu niet of anders gemaakt zouden worden, zoals wonen en werken op kwetsbare plaatsen’, aldus de commissaris.
Het was alsof hij het over mijn woning had. Want ‘mijn’ appartementencomplex op 300 meter van zee mag met z’n zonnepaneeltjes, warmtepompen en A-driedubbelplusglas dan wel helemaal toekomstbestendig zijn, de vraag blijft hoelang die toekomst duren mag. Want zo dicht aan zee woon je per definitie op een kwetsbare plaats.
‘De zeespiegel stijgt en de kering in Scheveningen moet waarschijnlijk vóór 2100 op de schop’, luidde onlangs ook al een bericht over mijn toekomst. De klimaatscenario’s van het KNMI gaan uit van 0,4 meter stijging in 2050, 1,2 meter stijging in 2100 en 2 meter stijging in 2150. De huidige betonkust kan de overstromingen van de toekomst niet meer tegenhouden, is de analyse, het risico op overstroming zal toenemen. Help!
De gemeente Den Haag onderzoekt wat het beste is: een dijk aanleggen tussen het strand en de stad, of een brede duinenrij voor de kust. Adviesbureaus Rebel en Arcadis hebben beide scenario’s onderzocht, en zij zijn eensgezind: ‘De aanleg van een nieuw duinlandschap is een goedkopere én robuustere manier om Den Haag te beschermen dan het versterken van de huidige dijken. Bovendien leveren duinen hogere maatschappelijke baten op voor de stad. Ook als de zeespiegel minder snel of sneller stijgt dan verwacht, blijft dit de beste keuze.’
Natuur is in de betonwoestijn van Scheveningen ver te zoeken. Bomen groeien er slecht door de ‘zoutsproei’ vanuit zee. ‘Een duinenrij verandert die situatie’, schrijven de onderzoekers. Er zou een gebied van 130 hectare en zo’n 200 meter breed kunnen worden beplant. Dat is niet alleen een aantrekkelijkere leefomgeving, de bomen verkoelen ook in warme periodes. En (nu klonk gejuich bij alle buren): de waarde van het omliggende vastgoed stijgt. ‘Per saldo wegen deze baten ruimschoots op tegen de kosten van de aanplant, met een netto maatschappelijke waarde van circa 100 miljoen euro.’
Het staat in geen enkel rapport vermeld, maar de duinenrij is tevens een ongekende kans om de grootste schandvlek onder het zand te bedekken: de afzichtelijke omgeving van het Kurhaus, een belediging van de vastgoedsector voor de hele beschaving.
De natuur terug, en de waarde van je woning die meestijgt met de zeespiegel: het klinkt paradijselijk. Van pure vreugde nam ik een duik in zee, als Dagobert Duck in zijn geld. Daardoor steeg weliswaar de zeespiegel nog extra, maar die dreiging kunnen we dus aan. Dankzij de paradox van het paradijs: het water staat ons aan de lippen, en iedereen wordt daar beter van.
In deze rubriek geeft Jean-Pierre Geelen, natuurredacteur van de Volkskrant, zijn persoonlijke commentaar op opmerkelijke confrontaties tussen mens en natuur.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant