Céline Dion Ze zou zich er niet bij neerleggen, zei hitzangeres Céline Dion in 2024 nadat ze gediagnosticeerd was met een zeldzame, progressieve auto-immuunziekte: dat ze weer live zou zingen stond vast. Zaterdag was het zover: haar eerste van 26 stijf uitverkochte concerten. „Haar kopstem is prachtig.”
Céline Dion tijdens haar eerste optreden in Parijs op 12 september.
„Ik ga mijn fans niet laten schrikken. Ik ga niet thuiskomen en tegen mijn kinderen zeggen dat ik een show moest afbreken. Ik ga het podium weer op omdat ik er klaar voor ben.”
Met een vermoeid gezicht en een intense blik maakte zangeres Céline Dion (1968) in het voorjaar van 2024 in een interview met tv-zender NBC duidelijk dat het haar ernst was: hoe slecht haar medische vooruitzichten ook waren, ze zou zich er niet bij neerleggen. Dion werd in 2022 gediagnosticeerd met het Stiff Person Syndrome (SPS), een uiterst zeldzame, progressieve auto-immuunziekte. Maar dat ze weer live zou zingen stond voor haar vast.
Al sinds 2008 had Dion last van spierspasmen die ook haar keel en daarmee haar stembanden raakten: ze verloor de controle over haar instrument, haar handelsmerk en de „dirigent van haar leven”. Toch bleef ze optreden, met steeds hogere doses valium om kramp en pijn in bedwang te houden. Haar fans, die vaak al decennia meegaan en optredens met elkaar kunnen vergelijken, hoorden en zagen dat ze niet helemaal zichzelf was. „Ze klonk anders”, zegt Mathias de Groot, sinds 2006 lid van het bestuur van de Nederlandse Céline Dion fanclub. Hij ontdekte Dion „toen ik nog in de box zat, volgens mijn moeder”, bezocht concerten in Nederland en ver daarbuiten en ontmoette Dion meermalen achter de schermen. „Haar stem werd de laatste jaren wat nauwer, nasaler. Bepaalde songs werden bijgesteld naar een lager register. Shows werden uitgesteld of afgezegd – keelontsteking, hoorde je dan, of een sinusinfectie. Wie zijn wij als fans om daaraan te twijfelen?”
Céline Dion treedt al op sinds haar vijfde. Als kind in Québec, Canada zong ze in de pianobar van haar ouders, samen met haar dertien (!) oudere broers en zussen. Als tiener bracht ze haar eerste Franstalige plaat uit en in 1988 won ze als geboren Canadese het Eurovisie Songfestival voor Zwitserland met ‘Ne partez pas sans moi’. Twee jaar later verscheen haar eerste Engelstalige album, met onder meer de single ‘Where Does My Heart Beat Now’, die ook in Nederland aansloeg. Dions mondiale opmars kon beginnen, onder leiding van manager en latere echtgenoot René Angélil.
Dion groeide uit tot een soort audio-behang: altijd en overal klinkt er wel ergens een van haar power ballads, groots van orkestratie en druipend van het zielenleed, met haar orkaanachtige stem (geschreeuw of ‘een fluitketel’ voor sommigen, voor anderen een bron van troost en kracht) als drager. Ballads als ‘Because You Loved Me’, ‘My Heart Will Go On’ (van de Titanic-soundtrack, 1997) en ‘All By Myself’ (een cover van Eric Carmen, verrijkt met een van Dions beroemdste staaltjes vocale acrobatiek) zijn tijdloos gebleken. Bruiloften, begrafenissen, eenzame snotterbuien bij rouw of liefdesverdriet: Dions stem vangt het op. Geen gebaar is te groot. Liefde is alles.
Niet iedereen is bestand tegen zoveel ongefilterde emotie: ook in de jaren negentig, het tijdperk van haar grootste hits, gold Dion niet als bon ton. „Ze was een guilty pleasure”, zegt Mathias de Groot. „Voor ons was het moeilijk te peilen hoeveel fans ze nou eigenlijk had; ze waren niet zo vocaal. Maar als wij een evenement organiseerden, zoals een première van de Blu-Ray-disc van haar show in Las Vegas, dan hadden we zo een volle zaal in Tuschinski.”
Inmiddels hebben media en publiek alle gêne van zich afgeschud: Dions comeback, een reeks van 26 optredens die afgelopen zaterdag van start ging in de Plenitude Arena in La Défense, bij Parijs, wordt wereldwijd gevierd als een triomf. Het feit dat ze met een combinatie van atletische discipline en een team van medische experts haar lichaam in voldoende conditie heeft weten te krijgen om een liveshow van meer dan twee uur vol te kunnen houden, dwingt respect af. Haar gracieuze balletlichaam, haar hartelijkheid jegens de fans, haar eigenzinnige manier van vragen beantwoorden (ze maakt het liefst van elke zin een liedje), de rimpels en plooien in haar expressieve gezicht: het was er allemaal al, maar wilskracht en volharding geven het een meerwaarde waar ook cynici niet omheen kunnen. Jongere zangeressen als Adele, Sia, Kelly Clarkson en Lady Gaga omarmen Dion al jaren als een rolmodel.
De belangstelling voor haar Parijse optredens is overweldigend: voor de loterij die aan de ticketverkoop voorafging gaven zich naar schatting 9 miljoen mensen op. Onder niet-Franse fans ontstond al snel gemor: zonder Frans IP-adres was het bijzonder lastig om ertussen te komen. Mathias de Groot scoorde desondanks twee kaarten voor de encore in mei („Als fan heb je zo je connecties”), en won tot zijn verbazing ook nog twee plaatsen voor het allereerste optreden, afgelopen zaterdag.
Celine Dion in Parijs tijdens haar eerste van een reeks van 26 optredens.
Mede-fan Robin Veldhuizen (41) zat zaterdag zó dicht op het podium dat alles als in een roes aan hem voorbijtrok – maar hij krijgt nog drie herkansingen „om het op me in te laten werken”. Financieel „is het nogal wat”, geeft hij toe, „maar ik spaar hiervoor”. Robin en Mathias omschrijven het optreden van zaterdag allebei als een ontlading, een katharsis, zo’n opluchting was het om Dion weer in haar element te zien. De zorgvuldig geheim gehouden setlist bevatte verrassende covers, zoals Donna Summer’s ‘I Feel Love’, en slimme aanpassingen aan Dions huidige vocale mogelijkheden.
Want die gigantische stem van vroeger, die is er niet meer. „Ze is ouder”, zegt Robin, „en ze heeft die ziekte. Maar haar kopstem is nu prachtig. Ik mis bepaalde geluiden, maar ik vind dat ik me daarbij neer moet leggen. Dat heeft zij ook gedaan.”
Céline Dion in actie op 12 september in Parijs.
Bij Google kan je nu zelf aangeven welke nieuwsbronnen jij vaker wil zien in je zoekresultaten.Meer informatie